*ژیژسکی ژوژوک:

برگشتم تهران. پاپا گفت باید باشی اینجا. واسه حضور توی راهپیمایی می گفت. مامان پری می گفت هر سال سراغتو می گیرن و می پرسن چرا آقازاده تون پیداش نیس توی  مراسمات . امسال یه کم حساسیت بالا بود. یکی از بادیگاردای پاپا همه اش مراقب من بود. پاپا سپرده بود بهش که هوامو داشته باشه. حس و حال خوبی داشتم. پاپا و مامان پری با چن تایی آدمای مهم گپ و گفت کردن و من رو هم معرفی کردن بهشون.

کلی آقازاده ی آشنا دیدم توی راهپیمایی. همه شون رو توی اروپا و آمریکا دیده بودم قبلا. گرچه پوشش و  تیپ و قیافه شون صد و هشتاد درجه تغییر کرده بود، ولی از رو میمیک چهره شون می شد همه شون رو شناخت. همه شون هم مثل خودم با پاپا ماماناشون اومده بودن راهپیمایی. انگار یکی به پاپا مامانا سپرده بود زنگ بزنن اروپا و آمریکا و همه ی آقازاده ها رو واسه راهپیمایی بکشونن تهران. حال و هوای خوبی بود. همه مون مشتامون رو گره کرده بودیم و شعار می دادیم مرگ بر آمریکا. یکی ازآقازاده ها که یه دختر خانم چشم سبز خوشگل بود و چندین بار توی پرواز استانبول به نیویورک دیده بودمش، یه دونه پرچم آمریکا آورده بود که آتیشش بزنه. مامان پری داشت زیرچشمی نیگاش می کرد. بعدش هم در گوش پاپا شروع کرد پچ پچ کردن. فکر کنم داشت نسخه ی دختره رو می پیچید واسه من.

یه جا هم آدمک ترامپ رو ساخته بودن و داشتن بالا پایینش می کردن. یه عکاسه هم داشت از زاویه ای که ما می اومدیم ، عکس می انداخت. پاپا یواشکی یه اشاره کرد که یعنی برو کنار نیفتی توی عکسه. خیلی حواسش هس پاپا. پس فردا دارم می رم واشنگتن. اگه عکسم با آدمک ترامپمی افتاد ، خیلی بد می شد. سریع مسیرم رو عوض کردم و یه چشمک زدم به پاپا که یعنی حواسم هس. پاپا خندید و همینجوری که داشت شعار می داد ، در گوش مامان پری یه چیزی گفت و جفت شون نیگام کردن و خندیدن. من هم خندیدم. کلا حال می کنیم با همدیگه !