«مزقون چی»:

همیشه یکی از مجهولات ذهن من «مَثَل ها و کنایات» دشتستانی بوده و گاهی وقتها روزها بهشون فکر کردم و به نتیجه ای نرسیدم. نه معنای دقیقی و نه مفهوم روشن٬ کسی از قصد مبدع این مَثَل ها هم با خبر نیست.

یکی ازین گفتارها که من رو خیلی آزار داده «بری که بُنگ بدی»هست.

سوال پیش میاد که مخاطب بره کجا؟ مقصد نهایی کجاست؟  لابد یه جایی که همه مشغول بُنگ دادنن و ازقضا کسی هم گوشش بدهکار نیس.

حالا گیریم جایی رو پیدا کرد، واسه چی باید «بُنگ»بده؟ که چی بشه؟ که چی بگه؟ اصلا این چه مدل نفرین کردنه؟ خب به فرض که مخاطب رفت و بُنگ هم داد، بعدش چی؟ به عقوبت اعمالش میرسه؟ این همه آدم از صب تا شب «بُنگ» دادن چی شد؟ کسی رو بیدار کرد؟

تازه این در صورتیه که کسی پیدا نشه بگه «اینقد بُنگ بدید که بُنگ دونتون پاره بشه!»

اعتراف میکنم از دوران بلوغ فکریم به این طرف یکی از درگیری های فلسفی من با این مَثَل بوده و سر این ماجرا سلامتی ُشُش ها و ریه ام رو از دست دادم.
ازین مدل کنایه و مثل بازم هست، یکیش کنایه معروف «بکَش که نِه سنگینه»است.

چی رو باید بکشم؟ اصلا چرا بکشم؟ خب حالا کشیدم، نتیجه اش چیه؟ بعضی وقتا با خودم فکر می کنم قدیمی یا بیکار بودنه یا  قصدشون آزار و اذیت ما بوده و گرنه فولکلورِ کجای دنیا تا این حد پر از ابهامات و پرسش های فلسفی و سخنان و ماهیم کشدار و دو پهلوست؟ ها؟ کجا؟