خان:
در بیتِ شریف، به چهار بالشِ ساختِ کَل احمد -ندّاف پیرِ ده – تکیه داده ام . باران خُرد خُرد می بارد. قلمِ تو سری خورده را مثلِ رمّال ها در هوا تکان می دهم. هَی چپ و راست می شوم. سُر می خورم. بالا و پایین می شوم. این «جاروف» هم شده قوزِ بالا قوز. هر روز باید یک چیزی به نافش بست!!! یکی نیست به این « بروفلی» با آن سبیلِ در رفته و صورتِ تماماً دهن بگوید : آدمِ حسابی !!! نان خشک وقتی هست. لُنگ هم هست به جای شلوار. پا هم که داری تا پیاده راه بروی.

طنز را غلاف کن .گوشه ای بَتَمرگ و مقاومت پیشه ساز مانند مردم یمن.

در این وضعِ شَلم شوربایِ ذهن ، یک باره یاد ننه می افتم. خدا بیامرز گنجینه ی مثل و مَتَل بود. هر یک از روزهایِ هفته در تقویمِ ایشان، پایگاهی داشت. روزهای شنبه و سه شنبه ، همه ی کارها؛ عیادت مریض ، صله رحم ، انجامِ کارِ اداری و ... بایکوت بود چون تمامِ امور بی برو برگرد ، بازگشت داشت. فارغ از تخصصِ ننه در امور پیش گیری و درمان که چون «قانون» ابن سینا خط به خط لازم الاجرا بود برای ما.

اعتقاد عجیب ایشان به پاقدم بود. بیچاره پیرزنِ همسایه هر صبح به پست ننه می خورد آن روز می شد شام غریبان خانواده. همه چیز از سفر گرفته تا خرید ،جارو و پخت و پز از طرف ننه تعطیل می شد. می نشست ، زل می زد به چشم پدر بزرگ و او را می پایید. پدر بزرگ شرطی شده بود. حال قضیه را می دانست. به بهانه ی روضه یا سرکشیِ به باغ ، می زد بیرون و دیگر برنمی گشت.

وقتی تحریم ها یک باره برمی گردند ، دلار ، سکه ،  اجناس و... سر بر آسمان می سایند، اختلاس و رانت جان می گیرد، دریاچه ها خشک می شوند. احتکار رونق می گیرد. در منفی ها پیشرفت داریم و در مثبت ها پس رفت و الخ. طبق دکترین ننه معلوم است شوم قدم ها زیاد شده اند !!! ظاهراً  مردم هم طبق استراتژی پدر بزرگ باید خود را به کوچه ی علی چپ بزنند...