مزقون چی

از شما چه پنهون از خود ماهم پنهونه و نمی دونیم کِی قراره مصایب دهه شصتیا تموم بشه.

اگه فکر‌ کردید باز یه دهه شصتی ِ خدازده میخواد ناله و افغون کنه و از جنگ و قحطی و کوپن و بخاری نفتی بگه باید بگم این بار رودست خوردید. مسئله خیلی عمیق تر و ابعاد درگیری ِ نسل، بسی جدی تره.

اون چیزایی که شنیدید همه تو اون دوران تموم شدن و الان تبدیل شدن به نوستالوژی و اتفافا منبع درآمدی واسه یه عده که از احساسات جریحه دار شده ما سواستفاده کنن‌.

یه چیزایی هیچ وقت ول کن ما نبودن و انگار تا تو خودِ مرده شورخونه باهاش درگیریم. 

جونم‌ براتون‌بگه که تازه «سُردی بُردی»شلوار چین دار و مقنعه چونه دار رو رد کرده بودیم و کیفور از عصر شلوارهای «راسته» داشتیم ادامه حیات نباتیمون رو جشن میگرفتیم که سیل ویرونگرِ تهاجم فرهنگی با یه تکل دوپا اونم از عقب تمام امیدهای پدران و مادران زجرکشیده رو برباد داد.

دوره دوره ی شلوارهای پاچه تنگ و کوتاه یا به قول بچه های نسل جدید«اِسلش» هَست و مصایب تموم نشدنی نسل ما.

خدا نصیب هیچ بنی بشری نکنه با اهل و عیال و یه شکم ورقلمبیده و یه سبیل دسته کتری، نیت کنه یه بارم به سر و وضع خودش برسه.اون موقع است که میبینی تو هفت آسمون یه شلوار در شان این اِشکم و سبیل نیست که نیست.

وقتی از همه جا بی خبر فکر‌میکنی اِسلش یه چیز باکلاسه و‌ میری پرو‌ کنی،هیبت نخراشیده ات که آخرین نسل از هیکلای متاثر از «رئالیسم» دهه های پیشینه، تو اون شلوار پاچه تنگ و کوتاه دیدنیه.

همون موقع تمام خاطرات جمعی  یه نسل ستم‌ کشیده جلو چشمت میاد و بابت قدرنشناسی از طراح شلوار‌ چین دار انگشت ندامت میگزی.

شکم مملو از گوشت کیلویی پنجاه تومن رو میدی بالا و از شر این «اِزاره ی واردتی» خلاص میشی.اما درواقع خلاص نمیشی ، شما بین هزاران ویترین و چندین پاساژ که هیچی واسه شما ندارن اسیر شدی. هیچ نشونه ای از نسل خودت رو در و‌ دیوارای این شهر نمونده ، حتی یه پوستر داریوش.انگار پرتت کردن به یه دنیای دیگه.

اونجاست که خاطره ی شلوارای گل و گشاد و پیرهَن پچسکن پیله دار زنده میشه. افسرده از اینکه یه مقطعی به دنیا اومدی که نه «بیتل»ها از خودشون میدوننت و نه بین امروزیا جایی داری، سر‌میکنی به خوندن که «وایسا دنیا من میخوام پیاده شم..»/د