وحید بحرینی: از پشت گاری قراضه اش به  زحمت پیدا بود. به میان های خیابان که می آمد، سرکی می کشید و دوباره گاری را به سمت حاشیه منحرف می کرد. گاری را با هزار زجر حرکت می داد. گاهی رهایش می کرد به کنجی و گونی به دوش، دنبال روزی می رفت  .

سیاه چهره نبود اما آفتاب سوخته و سیاه بخت چرا. موهای شلالش روی پیشانی و ابروهایش ریخته بود. کفش هایش اگر زبان داشتند از فرسودگی و بی نایی ناله می کردند. شلوار جینی هم به پا کرده بود که کم از پیراهن و کفش زوار درفته اش نداشت. دستانش را لمس نکردم ولی زمختی و پوست کلفتش که ده ها پارگی داشت قابل لمس بود.

نفرت در نگاهش ندیدم. عصمت داشت دو چشم سیاهش. حسرت را می شد فهمید وقتی نگاه می کرد به بچه هایی که با مادرشان از مدرسه می آمدند. دختر بچه های هم قد او، تازه از مهد فارغ شده بودند  .

سواد نداشت. این را وقتی فهمیدم که سنش را نمی دانست. پای حرفهایش زیاد ننشستم . از دوربین شرم داشت مثل من و دوربینم از او. گاری را دوباره حرکت داد.

به هر زباله ای که میرسید میان پلاستیک ها غرق می شد و هر چه را که یاد گرفته بود و می دانست برایش پول دارد جدا می کرد و توی گاری اش می ریخت. از آدم ها شرم داشت و به حرف های همه پاسخ سکوت و سری به زیر تحفه می داد و درد را قصه می کرد.

بلوچ بود. می گفت با پدرم آمده ام اینجا. قدری بعد فهمیدم ایرانی است و کنار افغان ها کار می کند. فروخته شده بود را نمی دانستم ولی خنده اش مصنوعی تر از گل های پشت ویترین های بوتیک هایی بود که نگاهشان می کرد.

به من گاهی خیره می شد شاید می ترسید که من هم مزاحم باشم. خیره که می شد می توانستم آرزوی خواب آرام را ببینم. تفسیر نمی کنم اما می شد فهمید دلش هوای بابا و مامان دارد . هوای دستی بی درد. هوای ظهری ابری و آرام. هوای لی لی بازی توی کوچه. هوای یک دست لباس نوی عید. کارش توی این فصل بیشتر بود.

خندید! و من مات حرکاتش شده بودم.

توی آت و آشغال های گاری نگاهی انداخت بطری آبی بیرون آورد؛ آرم به سمت خرابه ها رفت و مراقب بود کسی نبیند. چند باری پایش روی سنگ هایی که از باران دیشب خیس بودند، لرزید. پارچه ای را که چهار سنگ بر حاشیه اش نشسته بود کنار زد. بطری آب را پای بوته ای که زیر کهنه پارچه ی هزار بار پا خورده قایم شده بود، خالی کرد. بوته فقط دو گوجه کال کوچک داشت. نمیدانم؛ شاید امیدوار بود به همین دو گوجه ای که از چشم ها پنهانشان کرده. شاید در امید شامی بود که با آنها هر شب توی خوابش می خورد...

* ارسالی برای سایت اتحاد جنوب از  وبلاگ جزیره نشین