ببینید این موضوع را کمیته امداد مطرح نکرده است؛ من، پرویز فتاح، بحث را شروع کردم چون با دولت آشنا هستم.

نه. به خودش می‌گفت مگر من ذی‌نفع هستم، به من چه ربطی دارد! تازه می‌گفت دولت همین حالا هم مستمری مددجویان ما را سه برابر کرده و وضعمان خوب است و جامعه هدفمان هم راضی است و تازه قول پنج‌برابری را هم داده‌اند.

‌پس قاعده این است که مدیری که در جایگاه ریاست کمیته امداد نشسته، پیگیر ماجرا نباشد اما شما هستید!

بله، ما نباید حرفی بزنیم. به‌همین‌دلیل هم گفتم که در تبعات این موضوع خود را شریک می‌کنیم.

انصافا دولت توجه و تمایل به همکاری در این جهت را دارد. در جلسه اخیر هیئت دولت جلسه داشتیم و بسیاری از وزرا موافق هستند و جزئیات این روند را هم قبول دارند اما جسارت اجرائی و تبعات اجتماعی این موضوع مهم است که باقی مانده است. من می‌دانم که مجلس هم همراه است و می‌توانند قانونی را تصویب کنند تا شناسایی نیازمندان و حمایت از افرادی که بضاعت مالی ندارند در روندی قانونی انجام شود.

 

ما هم در کنار و کمک دولت هستیم و نمی‌گذاریم افراد رها شوند. مسئله این است که ما در این موضوع ذی‌نفع نیستیم و نمی‌خواهیم مجری باشیم و پول را به ما بدهند. ما می‌خواهیم به دولت کمک کنیم تا این روند بالاخره شروع شود چراکه می‌دانیم تبعاتی دارد و می‌خواهیم بخشی از این تبعات را به دوش بگیریم. درباره احصای این آسیب‌ها و فشارها ما وظیفه‌ای نداریم و فقط می‌خواهیم کمک کنیم.

ما هم همه این مسئولیت را قبول نمی‌کنیم؛ تنها روی موضوعی تأکید می‌کنیم که لازم است دولت شروع کند و می‌خواهیم دولت را تنها نگذاریم. حالا که دولت با مجلس همراه است و بر اساس شعارهای انتخاباتی قول‌هایشان درباره سه‌برابرشدن مستمری‌ها را عملی کرده‌اند، زمان خوبی برای واقعی‌شدن هدفمندی یارانه‌هاست. مستمری امداد در سال جاری برای هر نفر ١٤٨ هزار تومان شده است اما سؤال من این است اگر کسانی هستند که به ٤٥ هزار تومان یارانه این‌قدر نیاز دارند، از مستمری‌بگیر ما نیازمند‌تر هستند و این‌طوری باید همه اقشار جامعه را تحت پوشش کمیته امداد بیاوریم! این موضوعات نشان می‌دهد که فلسفه فکری

پشت این طرح از ابتدا اشکال داشته و مسیر غلطی را هم رفته است و حالا باید برگردیم.

قولی نداده است. من صرفا نظرم را گفتم و من دیگر پیگیری نخواهم داشت، دولت باید خودش پیگیری کند. تا جایی که می‌دانم، آقای نوبخت اعلام کرده‌اند قرار است لایحه‌ای دراین‌باره تهیه و به مجلس داده شود. اگر این روند را دنبال کنند، با توجه به موافقت مجلس زمانی هم طول نمی‌کشد. از نظر من این کار به‌نفع دولت و نظام است و می‌توان با برنامه‌ریزی تبعات آن را کاهش داد. در این مورد دولت باید با مردم و دستگاه‌های اجرائی شفاف برخورد کند، چراکه همه باید به دولت کمک کنند تا به‌ویژه جامعه نخبه و دانشگاهی همراهی کند و این موضوع را جا بیندازد که این اقدام به نفع جامعه است.

به نظر من این‌گونه نیست، اما دولت باید به مردم اطمینان‌هایی را بدهد؛ به‌عنوان‌نمونه در محافل عامیانه گفته می‌شود که اگر این پول را دریافت نکنیم، دولت با آن چه‌کار می‌کند؟ دولت باید مردم را متقاعد کند که با این حدود ٢٣ هزار میلیارد تومان فلان نیروگاه در مدار می‌آید، این میزان خانه ساخته می‌شود و فلان اتوبان تمام می‌شود و... تا مردم دلشان قرص باشد و به چشم هم ببینند و اعتماد کنند. این یکی از راهکارهای مهم پیش‌روی دولت است و حالا اگر جسارت و توان انجامش را نداشت، شرایط به همین شکل ادامه پیدا می‌کند.

‌وقتی صحبت از این انتخاب مهم می‌کنید که یک طرف آن ٣٥ میلیون نفر از جمعیت کشور است که خیلی‌های آنها هم افراد تأثیرگذار بخش‌های اقتصادی و سیاسی هستند، کار سخت می‌شود!

من فکر می‌کنم این اقشار با رویکرد شفاف و ارائه توضیحات کافی همراه می‌شوند. آنهایی که به آقای روحانی اعتماد کرده‌ و رأی داده‌اند در گروه‌های نخبه نفوذ زیادی دارند و باید باز هم اعتماد کنند. دولت باید کارهای مسکنی را کنار بگذارد، چراکه هنر جراحی مشکلات است تا در درازمدت جواب بدهد.

نمی‌توانم قضاوت کنم، اما انتظار ما این است که دولت کارهای اساسی‌تری را انجام دهد. مهم این است که دولت نباید در این اقدام مهم تنها باشد و همه ما باید کمک کنیم.