عبدالخالق عبد الهی:
در همه دنیا به عمل و در کشور ما البته به زبان، خبرنگاری و روزنامه نویسی از مشاغل سخت و زیان آور محسوب می شود چیزی مثل کار در کوره های آجر پزی قدیم در جنوب شهر یا معادن زیر زمینی که حتما در خبرها خوانده و شنیده اید هر ساله تعداد زیادی از خبرنگاران و روزنامه نویسان بواسطه تهیه خبر و گزارش یا جان خود را از دست می دهند و یا سالیان دراز در گوشه زندان آب خنک نوش جان می کنند. بنده با اینکه موافقم خبرنگاری و روزنامه نویسی شغل و حرفه نیست بلکه به نوعی یک عشق و یک لذت و یک معناست اما این خیلی بد است که با همه پرستیژ و آیند و روندش به مصداق " آفتابه و لگن هفت دست ، شام و نهار هیچی " از نظر مالی برای خبرنگار هیچ منفعتی نداشته باشد و به اصطلاح دخل و خرج نکند.

شاید خیلی ها از خبرنگاری فقط قلم و کاغذ و دوربین و جلیقه و تا حدی نفوذ کلام و مزایای کوچکش را ببینند اما آنهایی که از دور دستی بر آتش دارند اخم و تَخم صاحبان قدرت و مشکلات و چالشهای تهیه و تنظیم یک خبر و گزارش معمولی را خوب می دانند و تا مغز استخوان حس می کنند و به قول یکی از دوستان " خبرنگاری حرفه ای است که تو چادریش خودمان را کشته و بیرونش مردم  را " . چرا ؟ چون باید یک یادداشت و گزارش را طوری بنویسی که هم خدا راضی باشد هم بنده خدا ، هم مخاطب و خواننده خوشش بیاید و احساس غبن نکند هم باید حساب وزن و پرستیز رسانه را هم نگه داشت ،هم مدیر سایت یا نشریه بتواند بعدها در جاهای دیگر پاسخگوی آنچه شما نوشته اید باشد و از نگارش شما نزد مسئولانی که ترازو برمی دارند و یک " واو " را هم به دقت وزن و ممیزی می کنند دفاع کند . خلاصه هر خبری می نگارید باید مواظب باشید خط قرمزها  رعایت شود، به مرغ و خروس و بز و میش  کسی برنخورد  مخصوصا اسب خان را هم رَم ندهی و از همه مهم تر هوای دخل و خرج نشریه را هم داشته باشی که مبادا آب باریکه آگهی ها قطع شود که در اینصورت  خربیار و باقلی بار کن.

البته اگر یک روزنامه نگار یا خبرنگار بخواهد بیخیال رسالت حرفه اش شود  و به جای دیدن منافع عمومی و نوشتن درد مردم و جامعه ، روی  به  سفارش نویسی و تومن نگاری و ریال نگاری  بیاورد مشکلی که پیش نمی آید هیچ، پله های ترقی را هم ده تا یکی طی می کند اما در این صورت به قول زنده یاد عبدالرحمن فرامرزی " باید نعل وارونه بزنی و غلط انداز بنویسی و به جای قلم، بیل بدست بگیری و به جای نوشتن ، روی صفحات کاغذ شخم بزنی " که اگر چنین قلم بزنی البته خیلی زود مشتت پیش خواننده باز می شود  و اعتبارت هم از دست می رود. اگر هم وجدان کاری و حرفه ای را نصب العین قرار دهی و بخواهی یادداشت و گزارشی  را به نفع مردم و انتقاد از مسئولان  منتشر کنی در این صورت  مردم  و مخاطب و وجدانت راضی هستند اما  نوشته ات  احتمالأ به یک کسانی بَر می خورد کسانی که قدر قدرت و صاحب زور هستند و بلافاصله دست می گذارند روی نقطه ضعف نشریات مستقل یعنی آگهی ها . نتیجه ؟ " قطع درآمد " .  به عبارت ساده تر این حرفه مقدس خبرنگاری برای خبرنگار از راه رفتن روی بند در ارتفاع ده متری هم سخت تر و خطرناک تر است و خلاصه اینکه در روزنامه نگاری و خبرنگاری باید طوری بنویسی که هم حرفت را زده باشی هم نزده باشی:
بر سنگ زنم شیشه و بر شیشه زنم سنگ
خواهم شکند این و، نخواهم شکند آن

اتفاقأ همین چند روز قبل با یکی از خبرنگاران و روزنامه نگاران قدیمی پایتخت تلفنی صحبت می کردم . ایشان که به اصطلاح جزو السابقون هستند و در این حرفه  استخوان خرد کرده اند کلی زنجموره و درد دل می کرد که  روزنامه نویسی علاوه بر اینکه درآمد چندانی ندارد هیچ امنیت شغلی هم بر آن متصور نیست و آدم حتی از فردای خودش هم خبر ندارد که این قلم همچنان در دستش خواهد بود یا نه .  در آخر هم در حالیکه بغض  گلویش را گرفته بود  گفت : در این مملکت ، یک روزنامه نویس خوب ، هرگز پولدار نمی شود و یک خبرنگار خوب هم هرگز سر سالم به گور نمی برد. در پایان ضمن تبریک روز خبرنگار به همکاران شریف و زحمت کش خبرنگارم امیدوارم شاهد روزی باشیم که هم روزنامه نویسان خوب و با شرف ثروتمند شوند هم خبرنگاران با وجدان سر سالم به گور ببرند .
 برای حسن ختام هم اجازه می خواهم خاطره ای  که بی ارتباط به هنرمندان و روزنامه نویسان نیست را برایتان نقل کنم تا  به قول آخوندها " هم  افزوده شود بر لطافت منبر هم خستگی از تن مستمعین بدر " :
اگر خاطرتان باشد که احتمالا هست  دو – سه سال قبل که بحث جانمایی و احداث آرامستان جدید برازجان گرم بود در جلسه ای که چند هنرمند و نویسنده و روزنامه نگار هم حضور داشتند یکی از مسئولین که انسان نیک نفس و خوش نیتی است  برای اینکه حمایت خود و اداره مطبوعش از هنرمندان و نویسندگان  را نشان دهد  نگاهی به ما چند نفر کرد و لابد برای خوشایندمان گفت : ما سعی می کنیم در آرامگاه جدید برازجان قطعه خوبی مخصوص هنرمندان و نویسندگان در نظر بگیریم . راستش را بخواهید آن روز من و یکی دو نفر از دوستان حاضر در جلسه که خود را نویسنده و هنرمند و روزنامه نویس می دانستیم جا خوردیم و کمی دمغ شدیم اما موضوع را مسکوت گذاشتیم و به قول معروف زیر سبیلی رد کردیم.

چند روز بعد یکی دیگر از مسئولین که اتفاقا او هم انسان خوش خلق و سلیم النفسی است موضوع را که شنیده بود لابد برای اینکه روی دست همکارش بلند شود گفته بود: اصلا بنده پیشنهاد می کنم آرامگاه جدید با  تشییع جنازه یکی از هنرمندان و نویسندگان شهر افتتاح شود!!! بنده در همین جا از طرف همه هنرمندان و نویسندگان و خبرنگاران و روزنامه نگاران شهر ضمن تشکر از این مسئول محترم که به فکر قبر دو نبش آخرت هنرمندان و نویسندگان هستند از این پیشنهاد استقبال می کنیم و معتقدیم حالا که زنده ما که بدرد خودمان و دیگران نمی خورد بلکه مرده امان باعث آبادانی و رونقی گردد . راستی تا یادم نرفته بنده  با بیشتر بچه ها صحبت کرده ام و از همین جا و همین تریبون آمادگی همکارانم را برای افتتاح آرامستان جدید برازجان  اعلام می کنم  پس اگر این کار تا الان انجام نشده لابد ایراد از جای دیگری است لطفا به گردن ما نیندازید . اصلأ به قول شکیبی اصفهانی :
شبهای هجر را گذارنده ایم و زنده ایم
ما را به سخت جانی خود این گمان نبود