اتحاد خبر ـ عباس حیدری: مدام نگاهم به ساعتم بود و زمان را چک می کردم كه نکند دیر به همایش برسم. قدمهایم را تندتر و فاصله ي گام هایم را نیز متناسب با زمان از دست رفته ام بیشتر کردم. مثل همیشه داشتم با هدفونی که به موبایلم وصل بود، آهنگی گوش مي كردم كه کمی آرام بگیرم. نوبت به آهنگ وطنم ای شکوه پا برجا رسیده بود، که هیچ گاه دلم نمی آمد ردش کنم. خیابان ها را یکی یکی پشت سر می گذاشتم، آنقدر غرق در آهنگ بودم که دیر کردن را یادم رفته بود.

وطنم ای شکوه پا برجا
در دل التهاب دوران ها
کشور روز های دشوار
زخمی سربلند بحران ها

این بیت ها مدام در گوشم مي پيچيد و مرا در خود فرو برده بود. تا چشم باز کردم خودم را روبه روی در سالن همایش دیدم. پایین در، یک بنر به کف زمین چسبانده بودند که طرحش پرچم آمریکا و اسرائیل بود و افراد با سری بالا و غروری به قامت دماوند و با آن کفش های چرمی براقشان روی آن پا مي گذاشتند.
آخر می دانید ما در کشورمان خیلی دوست داریم چیزهایی را که از آن ها متنفریم، زیر پاهایمان له کنیم! عشقی را که دیگر تاریخ انقضایش تمام شده! افرادی را که جلویمان قدرتی ندارند اما می خواهند از حقشان دفاع کنند! و البته پرچم کشورهایی را که  با سیاست هایشان مشکل داریم یا به نوعی دشمن ما به حساب می آیند نیز زیر پاهایمان له می کنیم!
دیگر وقتش بود هدفونم را از گوش هايم در بیاورم و همرنگ با جماعت با عبور از پرچم های آن دو کشور، وارد  سالن شوم. پس از انجام این کار، روی صندلی نشستم و با برنامه هاي همايش سرگرم شدم. پس از گذشت نزدیک به یک ساعت، احساس کردم وقتش است از آنجا بیرون بزنم و به دیگر کارهایم برسم. از سالن بيرون آمدم و در حین بازگشت، بازهم پاهایم را روی پرچم آمریکا و اسرائیل گذاشتم و از ساختمان خارج شدم. در جایی از شهر،  با یک دوست، قراری داشتم اما به حد کافی وقت بود  که نخواهم عجله کنم. کمی پیاده روی کردم تا بادی به سرم بخورد و هوایی تازه کنم. به محل برخورد خیابان ماحوزی با ابتدای خیابان بیمارستان رسیده بودم. بازهم تصمیم گرفتم تا با هدفونم موسيقي گوش کنم. بي درنگ به موبایل وصلش کردم و دکمه پخش را فشار دادم. ادامه آهنگ وطنم از سالار عقیلی بود.

رگت امروز تشنه عشق است
دل رنجیده خون نمی خواهد!

همزمان با شنيدن این بیت، چشمانم به موزاییک های زیر پاییم افتاد.
تصویر سربازان جاویدان هخامنشی بود! بلافاصله تصویر بنر پرچم آمریکا و اسرائیل را در آن همایش به یاد آوردم که زیر قدم های مردم له می شد!
آن ها دشمن ما هستند، اما آیا تمدن ما نیز دشمن ما به حساب می آید؟ این سوالی بود که خیلی زود به ذهنم آمد و پس از آن از پیاده رو به سمت خیابان روانه شدم! همان گونه که دکتر نعیمه متوسلی، در آذر ماه 88 از پیاده رو روانه خیابان شد * و هنوز هم هستند افرادی که از راه رفتن در آنجا امتناع می کنند.
به هیچ وجه نمی خواهم موضوع را سیاسی کنم و معتقدم این رخداد در آن سال شاید در اثر ناآگاهی صورت گرفته، اما طبق عرف جامعه ما، یکی از نشانه های خشم و انزجار از کارهای دشمن، زیر پا گذاشتن نماد آن کشور است؛ پس اینکه ما هر روز داریم نماد تمدن خود را زیر پا می گذاریم هم نشانه ی نفرت و انزجار ما از این موضوع است؟! این اتفاق در نوع خود آن هم در منطقه ای که وجود آثار باستانی چون کاخ چرخاب و کاخ بردک سیاه را نماد تمدن خود می داند، بسیار نادر و عجیب است.
در کشور عزیزمان آثار باستانی زیادی وجود دارد و مقام معظم رهبری نیز در اهمیت سابقه تاریخی و میراث فرهنگی در تاریخ 26/5/1390 چنین فرموده اند:
"کشور ایران شأنش خیلی بالاتر از این است که به عنوان یک کشور درجه دوم در دنیا محسوب شود. این کشور باید در سطح بالای کشورها و ملت ها قرار داشته باشد. سابقه تاریخی ما میراث فرهنگی ما، توانایی های مردمی ما ظرفیت های طبیعی ما، همه به ما این را املاء و دیکته می کنند. "
در هر جای این دنیا بناهایی وجود دارد  که نقش یک شناسنامه را برای ساکنین آن ناحیه ایفا می کند. شناسنامه ای که در آن تاریخ، تمدن، ریشه و آداب و رسوم های به یادگار مانده از نیاکانشان موجود است. باید عرض شود که توجه و اهمیت دادن به معرفی هر چه بهتر این آثار به نسل امروز، تاثیر مستقیمی در برقراری ارتباط این نسل با نیاکان و آداب و رسوم های خود دارد. نتیجه این استحکام در برقراری رابطه با گذشته، سبب  روشنی چشم انداز فرهنگی در جامعه می گردد. متاسفانه یکی از مشکلات فرهنگی جامعه ایرانی، عدم توجه به سرمایه های فرهنگی و باستانی است که خود می تواند یک نوع دلزدگی فرهنگی در جامعه ایفا کند. البته که  جوان وقتی نماد تمدن خود را بر روی موزاییک پیاده رو می بیند و پا روی آن بگذارد، کم اهمیت می پندارد و سراغ دیگر نماد ها می رود که ما می تونید به نوعی اسمش را بگذاریم تهاجم فرهنگی آنهم در حالی که خودمان در کشور خویش دست به چنین کاری می زنیم.
در این شهر، هم مانند دیگر نقاط ایران عزیز، افرادی هستند که قلبشان برای تمدنشان می تپد و همواره به گذشته خود می بالند. چرا که به گفته دکتر ریچارد فرای:
"ویرانه های تخت جمشید با کاخ های پارسه نشانه های هنر شگفت جهان باستان است. ویرانه هایي به این عظمت، براستی انسان را مبهوت خودش می کند. چه برسد به زمانی که این کاخ های ایرانیان با سنگ های قیمتی و سربازان پادشاهی و ستون های عظیم پابرجا بوده است."
حالا تصور کنید، ما نماد این تمدن را هر روز زیر پاهایمان له می کنیم و بی تفاوت تر از همیشه از روی آن ها رد می شویم و بعد در  فضای مجازی به تمدن خود می بالیم و با تعصب خاصی از آن سخن می گوییم!
قبول دارم دشتستان بزرگ در حال حاضر غرق در مشکلات خود است و شاید این موضوع به چشم خیلی از افراد نیاید اما هنوز عده ای هستند که این رخداد، سبب رنجششان می شود. آیا واقعا راه دیگری برای نشان دادن اهمیت به تمدن و فرهنگ در منطقه به ذهن نمی رسید؟  باور کنید اگر تصاویری از این پدیده نادر در فضای مجازی به خصوص اینستاگرام پخش شود، فاجعه ای برای منطقه ما خواهد بود! چراکه هنوز خیلی ها نمی دانند در اینجا چه خبر است!
یکی از مهم ترین وظایف مسئولین در کنار حل کردن مشکلات عمرانی، بهبود وضعیت فرهنگی در شهر می باشد. اینکه چه کسانی از روی ناآگاهی مسبب این كار شدند را بهتر است کنار بگذاریم؛ چون گذشته را واکاوایی کردن در این مسئله فایده ای ندارد. اما اینکه اکنون چگونه این مسئله را حل کنیم مهم است. تا زمانی که خودمان داریم از توجه به تمدن و آثار باستانی را کوچک می پنداریم، دشمن نیازی به تهاجم فرهنگی ندارد؛ بلکه این خود ما هستیم که تخت گاز به سمت تهاجم فرهنگی می رویم.  اینجانب از تمامی مسئولین ذیربط خواهشمندم ضمن عنایت به این مسئله مهم تمام تلاش خود را برای حل آن به کار گیرند و با توجه به نزدیکی انتخابات شورای اسلامی شهر،  کارنامه روشن تری از خود برجای بگذارند.

با تشکر

*اتحاد جنوب شماره 570-از ماست که بر ماست-دکتر نعیمه متوسلی