عباس حیدری:

آخرین روز تعطیلات سال همواره جو سنگینی همراه دارد. پایان ماه عسل راحتی ها و مسافرت ها، پایان دویدن کنار دریا بی آنکه یادمان باشد چند ساله هستیم، پایان شب های زیبای دور از خانه در اتاقی سه در چهار با موکت خشک قهوه ای کمرنگ ویک تخت با ملافه سفید که  تنها یک  پتو که  با روپوش های مملو از گل های سرخ پیچ درچیچ روی آن است  و تلوزیون 14 اینچی که لذت تماشای  پنج دقیقه سریال ایرانیش برابری می کند با یک فیلم سینمایی خارجی.
سیزده بدر برای خیلی هامان گذشت با همه تلخی ها و شیرینی هایش با همه سبزه گره زدن به نیت وصال و دروغ های خنده دار سیزده اش که برای چند ثانیه باورمان می شد و بعد با خود می گوییم مگر می شود چنین چیزی و آخر می فهمیم که چقدر ساده ایم که باور کردیم همانگونه که عزل استاندار را باور کردیم. دیگر وقتش بود که عجوزه زشت عصر سیزده بدر از راه برسد تا کاممان را تلخ کند تا یادمان بیاورد که یک روز مانده به آغاز تعطیلات چه کارهایی را نیمه تمام گذاشتیم که از فردا باید پایانش را آغاز کنیم، تا یادمان بیاورد دوباره باید پا در کلاس هامان بگذاریم و خود را برای امتحان های استاد آماده کنیم و البته تا یادمان بیاورد باید با آدم های گند دماغ شهرمان روبرو شویم همانها که همیشه با هر جمله خطاب به ما کلمات را به بدترین شکل ممکن به صورتمان تف می کنند.

عصر زشت سیزده بدر یک دروغ در فضاهای مجازی پخش شد. همه ما در حالی که ساعت های قبل انواع تیتر های خبری مسخره را باور می کردیم این بار قیافه زیرکانه به خود گرفتیم که بیخیال دیگر این یکی را باور نمی کنیم مگر می شود؟ آرام آرام برخی افراد حاضر در محل سعی در قانع کردن ما  داشتند تا صدای آژیر آمبولانس همه ما را از خواب غفلت بیدار کرد. سقوط دو نفر از چرخ و فلک...همه در فکر پخش خبر در فضای مجازی بودیم اما آن گوشه یک مرد ایستاده مرد و سیزده بدر سال 95 در پارک شهید گنجی برایش شد آخر دنیا. او که داشت صحنه رویایی تلاطم زیبای موهای فرزندش در میان باد های لطیف بهاری که درآغوش عشقش لای ابر ها را میدید دنیا برایش به یک باره رنگ باخت. به یک باره فرزندش را با آن حالت درد آور و عشقش را بی حرکت غرق در خون دید که با چادری سیاه رویش را گرفتند او حتی فرصت این را نداشت که با آن خداحافظی کند. حتی فرصت این را نداشت برای آخرین بار لبخند آرامش بخش همسرش را ببیند و همه چیز برایش در چند ثانیه تمام شد، او اگر بتواند دوباره سرپا بیاستد دیگر هیچگاه آن حوالی پیدایش نمی شود در حالی که تصویر چرخ و فلک همواره جلوی چشمش است.
همه در شوک عجیبی فرو رفته بودیم و تازه داشت آرام آرام یادمان می آمد که شهر بازی که نتوانسته بود مجوز استاندارد را از بازرسان کسب کند چگونه دربش را بر روی کودکان معصوممان باز کرده بود؟ آیا بار اول است که در کشورمان چنین رخدادی اتفاق می افتاد که نسبت به خطر بروز حادثه اش بی توجه بودند؟ البته مقصر نبودند چراکه آنها در حال حاضر در تدارک برنامه برای حفظ صندلیشان هستند و شورای شهری که خیلی خوب دیده است برخی افراد از الان دارند برای گرفتن صندلی که گویی به جانشان وصل است تلاش می کنند.
اگرمسئولین گمان می کنند که این یک زخداد تازه است باید بگویم در پنج فروردین سال 1389 در شاهین شهر بر اثر قطع شیلنگ روغن هیدرولیک دستگاه بازی 25 نفر ازجمله چند کودک به شدت آسیب دیدند.
در چهارم مرداد 1391 و در پارک شورای اردبیل محور رنجر دچار شکستگی شد و نتیجه آن پر پر شدن دو هموطن و 12 مصدوم بود.
نهم شهریور 1392 قصه نقص فنی در وسایل شهر بازی تکرار شد این بار شهر بازی پاداد اهواز که 9 نوجوان را در اثر سقوط سفینه به مصدومیت کشاند.
این پایان کار نبود و اتفاق مشابه با حادثه تلخ سیزده امسال افتاد. در ائل گلی تبریز در اثر سقوط از چرخ و فلک مادر و فرزند 13 ساله اش را به کام مرگ کشاند و پدر را مصدوم کرد.
قصه همچنان در ائل گلی تبریز ادامه داشت و این بار اول آبان 1391 بود که دو جوان به علت افتادن از دستگاه سقوط آزاد به علت قطعی برق مصدوم شدند.
در ادامه این زنجیر تلخ حادثه در شهر بازی این بار در شهر بازی کاخک گناباد در ششم اردیبهشت 1393 به علت ترکیدن سرسره بادی و پرتاب کودکان، دو طفل خردساز جان باختند و بیست اردیبهشت نیز بروز نقص فنی در ترن هوایی سه دختر 22 تا 25 ساله را به شدت مصدوم کرد و همه اینها برای مسئولین ما درس عبرتی نشد و با کمال تاسف این بار باید حادثه تلخ چرخ و فلک برازجان در این دفتر ثبت حوادث جای گیرد و خبرش تا بی بی سی فارسی برود.
چرا همیشه باید در کشور ما پیشگیری کم اهمیت ترین فاکتور ممکن باشد؟ چرا باید همیشه فردی از دست برود تا مسئولین اجرایی وارد عمل شوند و یادشان بیاید اصلا شهر بازی هم در شهر بازی هم در شهر وجود داشته که از ایمنی بسیار پایینی برخوردار بوده است.
این دستگاه های اجرایی هستند که می بایست نسبت به سرنوشت مردم حساس باشند چراکه اگر به میزان بروز چنین حوادثی در کشور های اروپایی بنگریم اخلاف فاحش است و علتش هم وجود دستگاههای استاندارد بازی در شهر بازی است و اینکه تجهیزات شهربازی ها به صورت منظم از سوی متولیان ایمنی کنترل می شود. حال آنکه در کشور ما چنین مساله ای وجود ندارد و یا اگر باشد بسیار نارساست. به گونه ای دستگاههای اجرایی بعد از وقوع حادثه فکر بازبینی از تجهیزات و عوامل حادثه ساز می افتند.
اما در آخر می توان از عدم استاندارد بودن تجهیزات، وجدان کاری بسیار پایین، عدم نظارت و بازبینی از سوی دستگاههای متولی و سستی دستگاههای اجرایی به عنوان علل اصلی بروز حادثه تلخ شهر بازی برازجان نام برد. این روز ها مسئولینمان تازه یادشان آمده شهر بازیشان غیر استاندارد است و  ماهایی که در این میان به دنبال یافتن مقصر هستیم و افرادی که به دنبال ماهی گرفتن از آب گل آلود هستند و در مقابل همه همهمه های ما مردی است  که قاب همسرش با یک روبان مشکی را در بهترین جای خانه انش خواهد زد و خیره به آن نگاه می کند و روزی هزار بار به یاد عصر سیزده بدر میمیرید و هر بار آرزو می کند که زمان به عقب برگردد تا هرگز با خانوادش به شهر بازی لعنتی نرود./ص