حمید موذنی 

یک. انتخابات 24 خرداد 1392 استمرار گفتمان اصلاحات بود . در بیست و چهارم خرداد؛ مردم ایران بلوغ سیاسی و رفتار معطوف به خرد خویش را نشان دادند. مردمی درمانده از وضعیت آنومیک اجتماعی و افسرده از وضعیت نامناسب اقتصادی باز چنان کردند که نشان دهند گرچه سخت و صعب بوده و غم نان نمی گذارد اما بایست پای در راه نهیم. که «دراز است ره مقصد و ما نوسفریم.» ایرانیان با گذار از تجربه زیسته تاریخی خود اما راه در مسیری تازه گذاشته اند. ایرانیان از نفی به نقد . از انقلاب به اصلاحات. و از تندروی به اعتدال پا گذاشته اند و این سفری تازه برای ملتی چنین دارای تاریخ و قدمت است. ایرانیان گرچه وضعیتی روانی و روحی خوبی ندارند اما در بزنگاه ها به خود می آیند و آنی به سرانجام می رسانند که نشان از فرهیختگی دارد. انتخابات بیست و چهارم خردادماه نیز یکی از همین نمایش های مثبت ایرانیان بود. ایرانیان دیگر به خوبی به این مهم واقفند که نه قهر جایز است و نه انقلاب به سود. رادیکالیسم دیگر برای آنان تجربه ای میمون نیست که هم معطوف یه شور و عاری از شعور است و هم مملو از شانس و تقدیر است. رادیکالیسم رفتار و کنش انسان نومید و مایوس است و آکنده از غریزه مرگ؛ به همین دلیل رو به سعادت اجتماعی ندارد. با این شناخت و بینش است که ایرانیان گفتمان اصلاح را در پیش گرفته اند. گفتمانی مملو از غریزه زندگی و عاری از شانس و بری از تقدیر، بلکه آکنده از تدبیر و برساخته از امید. ایرانیان در سال 92 دوباره نشان دادند که امید همچنان پا برجاست و گفتمان اصلاحات را با نشان اعتدال از نو برق انداختند و بیرق آن برافراشتند.

دو. اعتدال؛ گفتمان نیست بلکه روش است. در واقع اعتدال که شعار دولت روحانی است مسیری است برای بازیابی و بازآفرینی گفتمان اصلاحات. اما در جهان کنونی که افراطی گری و خشونت، چشم و گوش ما را پر کرده و از در و دیوار خصومت و خشونت و افراطی گری می بارد، جهانیان و ما نیاز به برساختن گفتمان اعتدال و میانه روی داریم. اعتدال نیاز امروز جهان و خود ماست. جهانی که به یُمن رسانه ها به دهکده ای کوچک مبدل شده اما بیش از جهان بزرگ پیشین اخبار خشونت دست به دست می گردد و در حال قبح زدایی است. همان گونه که دولت قبل اختلاس و اعداد و ارقام آن را به امری پیش پا افتاده تبدیل کرد که اخبار جدید معرفی اختلاس کنندگان شوکی به جامعه وارد نمی کند، فیلم و عکس های خشونت آمیز داعش و طالبان و بمباران های عربستان و اعدام و ... نیز خشونت را در پیش چشم ما به موضوعی عادی تبدیل کرده، همچون بازی های یارانه ای.  دولت روحانی دوباره فرصتی تاریخی پیش روی ماست. این بار دیگر بایست دست از تکرار برداریم و با گذار از نخبه کشی و سیاوش کشی، دولت منتخب تدبیر و امید را حمایت کنیم و با اعتماد خویش قوت قلبی به این دولت دهیم تا با هم دیگر مسیر صعب و سخت را گذر کنیم.

در پایان سخن من نیز به یادآوری پایان سخن حسن روحانی در مراسم تنفیذ اشاره می کنم که زیبا گفت: « در پایان، بار دیگر سپاسم را تقدیم مردم بزرگی می‌کنم که در این انتخابات فراتر از قله‌های تحلیل پژوهشگران و نظریه‌پردازان ظاهر شدند و نشان دادند که وقتی کشور در شرایط حساس و خطر قرار گیرد، لحظه‌ای در حمایتِ بی‌دریغ خود، از میهن و نظام درنگ نخواهند کرد. من دست‌های این میلیون‌ها انسان شریف را به گرمی می‌فشارم و از همه کسانی که در انتخابات به صندوق رأی، آری گفتند، صمیمانه تشکر می‌کنم و امیدوارم استحقاق اعتماد آنان را داشته باشم. من سنگینی بار این رأی و این تنفیذ را احساس می‌کنم و تنها و تنها به خداوند پناه می‌برم. از آن دست‌گیر بنده ‌نواز خالصانه و خاضعانه درخواست می‌کنم این بنده ضعیف خود را از شر کبر و غرور، حرص و بخل و حسد وارَهاند. خداوندا، به تو پناه می‌برم از استبداد رأی، عجله در تصمیم، تقدّم نفع شخصی و گروهی بر مصالح عمومی و بستن دهان رقیبان و منتقدان.  بارالها! یاری ام کن تا بندۀ مخلصی برای تو و خادم لایقی برای مردمم باشم و فراموش نکنم آن‌چه بر پیشینیان رفته است. سخن بسیار است و مجال اندک، چه بهتر که سخن را کوتاه کنیم و پای در راه نهیم. که دراز است ره مقصد و من نوسفرم.» / ا.ح.