"قدرت مظاهري"

اصولا فرقي نمي كند كه كجايي باشيد و توي كدام جغرافيا به دنيا آمده باشيد. همين كه اولين تارهاي موي سرتان به دست هايتان چسبيد يا بر روي لباس هاتان ريخت ، به مجمع كچل ها وارد شده ايد . كچلي دقيقا مثل يك سندروم خاص است كه كلّه آدم ها را مثل همديگر مشابه سازي مي كند . مثل سندروم ترنر ، سندروم فرياد گربه ، سندروم داون و يا باقي سندروم هايي كه نديده ام و نمي شناسم . سندروم كچلي باعث مي شود كه شكل و شمايل آدم ها ـ خصوصا كلّه هاشان ـ آهسته آهسته تغيير كند و قيافه ها از آن حالت شش در چهاري به سوي ياس و خمودگي پيش برود . با اين حال اغلب آدم هايي كه دچار اين عارضه مي شوند ، كم كم به شكل و تيپ جديدشان خو گرفته و با آن مانوس مي شوند . به ندرت اتفاق مي افتد كه آدم هاي كچل با ديدن عكس هاي دوران نوجواني و جواني خود ، در حسرت موهاي پرپشت شان آهي كشيده و دچار ياس فلسفي شوند . با اين حال در ميان اين جماعت كچل ، هستند اعضايي كه به مرامنامه نانوشته اين سنديكا پشت پا زده و ضمن خيانت به همنوعان خود ، سرشان را زير ماشين پيازكوبي قرار داده و مجددا مودار يا مودرار مي شوند.
كچل هايي كه با مردانگي تمام ، شكل و قيافه جديدشان را پذيرفته و با آن در مجامع عمومي ظاهر شده و حتي در برابر دوربين هاي مخفي و علني لبخند مي زنند ، از آن دست كچل هاي خوش و خرمي هستند كه لذتي را كه در كچلي مي برند ، در زمان نوجواني و جواني شان هم نبرده اند. اين گروه بر اين عقيده اند كه نبايد روي سر را نگاه كرد بلكه بايد توي سر را نگريست.
گروهي ديگر از كچل ها اما ضمن اعتراض به گروه قبلي كه توي سر را ارجح بر روي سر مي دانستند ، اين شعار را دلخوشكنك كچل ها براي خالي نبودن عريضه دانسته و بر اين باورند كه اگر به همان شعاردهنده ها مقداري تار مو بدهند ، آنها في الفور شعارشان را سر و ته كرده و وارونه ى آن را فرياد مي زنند.
خلاصه كچل ها آدم هاي متفاوتي هستند. از كچل هاي كوچه بازاري تويشان پيدا مي شود تا كچل هاي لات و عربده كش. از كچل هاي كارمند بگير تا كچل هاي معممي كه چند تار زلف شان را بيرون از عمامه شان گذاشته و به آنها مي نازند . كچل هاي اخمو ، كچل هاي خنده رو ، كچل هاي كوتاه ، كچل هاي دراز ، كچل هاي شوخ ، كچل هاي جدي و خلاصه به تعداد صفت هايي كه توي فرهنگ لغت مي توان يافت، دايره گستردگي كچل ها را مي توان بسط داد.
از ميان همه اين كچل ها كه با صفت و موصوف هاي آشنا و يا غريب و نا آشنا توي ذهن مان رژه مي روند ، شايد هيچ كدام شان به اندازه كچل هاي خودنويس به دست، عزيز و دوست داشتني نباشند. كچل هاي مهربان و متفكري كه تمام دار و ندارشان يك خودنويس كوچك است اما با همين خودنويس كوچك شان بيش از يك ارتش كارايي دارند. كچل هايي كه نه از شاه حساب مي برند و نه از شعبان بي مخ هاي معاصر. اين كچل هاي دوست داشتني بيش از آن كه به عضلات و سرپنجه هاشان متكي باشند، فكرشان را پرورش مي دهند و بيشتر از آن كه با چماق انس و الفت برقرار كنند، با قلم و خودنويس عجين مي شوند.
چرچيل پس از خاتمه دادرسي در ديوان لاهه گفت هيتلر و ارتش قدرتمندش نتوانستند ما را شكست دهند اما يك كچل آريايي با خودنويسش ما را شكست داد و از كشورش بيرون كرد.
بيست و نهم اسفندماه، سالروز ملي شدن صنعت نفت به كمك خودنويس آن كچل فرزانه ـ بي هراس از نعره شعبان بي مخ ـ بر همگان مبارك باد. اميد كه كچل خودنويس به دست ديگرمان هم بي توجه به عربده دلواپسان، نه تنها پنج به اضافه يك، بلكه جهان و جهانيان را مبهوت چرخش خودنويسش كند. چنين باد.