شمد چون لاله را در امتحان دید،
نخست از شادمانی، خوب خندید
سپس با لاله گرم گفت و گو گشت
«بهار آمد به صحرا و در و دشت»
بدو گفت ای غزال دشت جانم
سخن گفتن تو را من می توانم؟
شمد چون این چنین داد سخن داد،
به پاسخ گفت او را سرو آزاد:
بگو با من شمد تا می توانی
ولی در جمع یاران. نه نهانی
کنار مریم و هوشنگ و مهرام
سهیلا و امید و هاله و سام
خواستگاری شمد از لاله در جمع دوستان
الا ای لاله ای شمشاد بالا
دو چشمان تو چون لولوی لالا (:مروارید)
الا ای دختر لب هندوانی
لگد مالت شده فرش جوانی
دلم در دام زلفانت اسیر است
خیابان دلم محتاج قیر است
بیابانم من و زلف تو چون قیر
خیابانم نما تا ناشده دیر
در آن دوران که تو در مهد بودی،
دلم را با نگاه خود ربودی
کتاب خاطرات کودکی هام،
فقط با یاد تو دل گیرد آرام
بیا و در جوانی یار من باش
مباش از بهر قلب من نمک پاش
الا ای بوده روزی هم کلاسم
اگر چه من جوان و آس و پاسم
نه اهل دزدی و نه اختلاسم
نه اهل شیشه و تریاک و ناسم
به داغ عشقت ای جان کن خلاصم
که بی عشقت ز سرما می پلاسم
بیا با من بخور یک امشبی شام
کنار خواهر و بابا و مامام
بیاد کودکی، همراه من باش
غلامت می شوم من، شاه من باش...
ادامه دارد...