چشمت سکوت خانه ام را داده بر باد 
از هر نگاهش می وزد پیوسته فریاد 

دام طلایی رنگ و گندم گون زلفت 
از داس تیز غم دلم را کرده آزاد 

دارد مرا با خود به يغما می برد باز 
ویرانه ی آن خاطرات خانه آباد 

چشمی که دیدار تو را چشم آفرین بود
رونق گرفت از قامت رعنای شمشاد 

افسوس دیگر هیچ کس آواره ات نیست 
در این سکوت روزهای سرد و ناشاد 

وقتی که برگ از ساقه ی گل ها فرو ریخت 
پاییز موهای تو از رقصیدن افتاد 


مرتضی روانخواه