آرزو ایمنی:

 آقای رییس جمهور تردیدی بر هوش، ذکاوت و تفکر شما نیست هرچند در یک لحظه با آگاهی از زلزله دشتستان تصمیم به سفر گرفتید اما عجبا که طراحان سفر جنابعالی به بوشهر که از قضا بیشتر از مخالفان شما بودند اندکی به این نیندیشیدند که یک شخصیت عالیقدر نظام برای تسلی خاطر مصیبت دیدگان و کسانی که از آن بلا آسیب های مالی فراوان دیده بودند می خواهند به شهری وارد شوند که از روزگاران گذشته از بلایایی چون قطحی، خشکسالی، جنگ، بیماری و غیره آسیب های فراوان دیده، رنج ها کشیده و اخص کلمه، خانمانسوز بر جای مانده اند.

آقای استاندار و مدیران پروژه ی بیمارستان شهید گنجی و یحتمل همفکران آنها فراموش کردند که در برابر آن مقام ارجمند در برازجان وظیفه میزبانی دارند، قابل قبول است که تشریف فرمایی ریاست جمهور در حقیقت برای حضور در یک مجلس ترحیم بود اما این مطالب و اینکه تصمیم سفر به استان بوشهر بسیار ناگهانی و غیرمنتظره و غیر قابل تدارک پیش آمد گمانه زنی مردم است اما هیچ یک از این موارد و شاید مسائلی دیگر نباید موجب شود تا ریاست مملکت به یکی از محروم ترین شهرهای ایران مسافرت نمایند و مسئولان استانی اجازه ندهند مردم به شخصیتی که در انتخابات برای پیروزی اش نذر و نیاز کردند و گوسفند کشتند بتوانند حضور سبزش را مغتنم دانسته و ده ها درد، کمبود، نداری، کاستی ها، تبعیض ها، بی عدالتی ها و...و...و... را با ریاست اداره مملکت به سخن بنشینند. آقای رییس جمهور من به عنوان وامانده دانشگاه آیا حق نداشتم مرد محبوب و منتخب مملکت را از نزدیک ببینم و دردهای پنهان و خواسته های نهانم را با شما چون پدر در میان بگذارم.

دست اندرکاران اجازه ندادند جنابعالی وارد برازجان شوید زیرا وحشت اعتراض به مسئولان کنونی استان و شهرستان را مدنظر داشتند آن ها به خوبی مسیر حضورتان به برازجان را تغییر دادند تا صدای مردمی که زیر بار ظلم و تبعیض، بی عدالتی و بی توجهی کمر خم کرده اند نشنوید اما سوال اینجاست که مگر ممکن است شخصیتی چون جناب آقای روحانی نتواند به فراست دریابد که چه کاسه ای زیر نیم کاسه است. چرا جنابعالی از آنان سوال نفرمودید که برازجان با آن پیشینه مبارزاتی که مرکز دشتستان است کجاست؟

«امیریه» (نویسنده می داند نام محله «امیر آباد» است اما من واژه امیریه را بیشتر می پسندم) محله ای ناآشنا برای مردم برازجان است که شخص بنده برای اولین بار نام آن را شنیده ام و باور نداشتم که در حاشیه ی برازجان محله ای  به نام «امیریه» وجود دارد اما آنچه که در این رهگذر ما را رنجیده کرد و قلبمان از این توطئه به درد آمد آنکه برازجان بعد از سال ها میزبان بلندپایه ترین مقام سیاسی نظام باشد ولی مردمش وی را نتوانند زیارت کنند و آنچه شایسته ی چنان حضوری بود را از نگاه خود و وظیفه ی میزبانی به جای آورند وجودمان مالامال از غم و اندوه شد، براستی چرا با برازجان و مردمش چنین کردند؟

و اما آقای حسنوند و همسویان شما بدانند که چنین تیرهای زهرآلودی گاهاً به قلب دشتستان شلیک شده است اما هرگز کارگر نبوده چون ما قرن هاست در برابر چنین هجمه هایی، مقتدر و پایدار مانده ایم و اگر مرده ایم ایستاده مرده ایم این را به خوبی بدانید.

می گویند آرش کمانگیر برای تعیین مرز ایران و توران بر بلندی رفت و تیر خود را در (چله) کمان نهاد و همه ی وجود و نیرویش را به لحاظ روحی به بازوانش منتقل نمود تا تیر را رها کند، چنان کرد و در دم جان به جان آفرین تسلیم نمود. تیر شما بر جان برازجان نشست و مردم خونگرم این شهر را برای همیشه شرمنده ی رییس جمهور و همراهانش نمود اما بدانید برازجان و دشتستان، این دیار کهن گرچه زخم خورده ی روزگاران است اما هم چنان قدرتمند و پایدار در کنار آبهای نیلگون خلیج فارس استوار و ماندگار خواهد ماند. /ح