احمد خواجه حسنی:

دیروز یکشنبه ۱۸تیرماه در پی ورود نخستین کاروان حجاج بوشهری شاهد نابسامانی ها و نارسایی هایی در خدمات دهی به شهروندان بودیم که راسأ از نقض حقوق شهروندی حکایت داشته و حادث شدن این قبیل اتفاقات باعث تأسف، قابل تأمل و محل بحث است.

قصدی به تشریح وظایف دولت در قبال مردم، پردازش بدیهیات دولت رفاه یا به عبارتی استیلای حقوق شهروندی توسط دولت ندارم چرا که مطالبه کرامت انسانی و حق شهروندی در این مقطع برای دولت به نوعی تکلیف مالایطاق است و علی الظاهر از عهده این دولت خارج است و مبانی تئوریک دولت رفاه فی الحال از تناقض های ذاتی رنج می برد لذا همین که تا الان زنده ایم مزید امتنان است.

علی ایحال بزرگ ترین مصیبتی که بوشهر امروزی با آن مواجه است این است که هر چه در این وادی پیش تر می رویم پس تر رفته ایم بدین معنا که با گذشت قریب به یک قرن فعالیت فرودگاه بین المللی بوشهر اکنون به جایی رسیده ایم که مردم شریف و نجیب بوشهری برای استقبال از حجاج می بایست ساعت ها گرمای طاقت فرسای تابستان داغ را تحمل نموده و با حسرت به درب سالن انتظار فرودگاه زل زده و "امن یجیب" بخوانند و آرزومند حفظ کرامت و منزلت اجتماعی جنابشان باشند و فریادرسی نیابند. (شما که روی دولت های لیبرال و نئولیبرال را حسابی سفید کردید)!!!

آورده اند که یکی از سنّت های خوب در جامعه اسلامی، بدرقه و استقبال حاجیان است چنان چه بنا به تفاسیری از امام سجاد علیه السلام نقل شده؛  بر شما لازم است زائران خانه خدا وقتی از حج برمی‌گردند، به استقابلشان روید، خوشحالی کنید، مژده دهید و با آنان‌دست بدهید و بزرگشان بدارید (من لایحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۲۸)
مضاف بر این که مضامین روایات متعددی دلالت دارد بر این که استقبال از حجاج را نمی بایست به حاشیه برد تا حج، قداست و حرمت خود را در دل و دیده امّت مسلمان همچنان حفظ نماید، بنابراین گرامی داشت بازگشت و استقبال از زائران خانه خدا از مصادیق «تعظیم شعائر» است و ثواب بسیار دارد.
نگارنده حسب مسؤلیت اجتماعی و رسالت حرفه ای رسانه، موضوع بازگشایی درب سالن انتظار عمومی فرودگاه بین المللی شهدای بوشهر را صبح دیروز و هم زمان با ازدیاد جمعیت مشتاق، با برخی مدیران استانی مطرح کرده و عنوان داشتم کسر قابل توجهی از شهروندان کنار خیابان مشرف به فرودگاه بین المللی سر در گم و بلاتکلیف در انتظار ورود حجاج هستند، با توجه به تأخیر در پرواز مذکور و گرمای شدید و کم سابقه هوای این روزهای بوشهر و در راستای تکریم شهروندان و تسهیل در رسیدگی به مطالبات آنان نیل به امنیّت و رضایت اجتماعی مستدعی است هماهنگی لازم در خصوص باز نمودن سالن انتظار عمومی فرودگاه و محترم شمردن حقوق اجتماعی این جماعت مؤمن را مبذول دارید، پاسخی امّا دریافت نشد ،در تماس با دفتر مدیر کل فرودگاه ها، اظهار داشتند این امر مستقیماً به پلیس فرودگاه ارتباط دارد، نگارنده به پلیس فرودگاه مراجعه کرده و ضمن معرفی ، مطالبات مردم را گوش زد کردند، ستوانِ جوان و خوش برخورد با ابراز تأسف از وضعیت پیش آمده اذعان داشتند به این دلیل که در سنوات گذشته چند فقره ساک یا چمدان از حجاج مفقود شده یا به سرقت رفته شورای تأمین بازگشایی سالن انتظار را مصلحت ندانسته و مردم اجازه حضور به سالن را ندارند.

تأکید داشتم که این استدلال منطقی و عقلانی نیست چرا که يكي از تحولات اجتماعي در ايران تغيير در سبك دين‌داري است و حداقل انتظار از دولت مردمی و انقلابی این است که در این جهت، حضور آن بخش از جامعه ی هم سو را مغتنم شمرده و ضد ارزش ها را ترویج نکند، این که در سالیان گذشته مواردی پیش آمده و چمدانی گم شده دلیل محکمه پسندی برای بی نصیب ماندن مردم از این موهبت و امکانات نیست و به نوعی پاک کردن صورت مسئله از ساده ترین راه حل ها در مواجه با چنین اتفاقاتی است.

این که گروهی از جامعه را در ایامی از سال از دسترسی به امکانات اولیه رفاهی از جمله پارکینگ و سالن انتظار عمومی بر حذر دارید جامعه پسند نبوده و زیبنده مردمان این استان نیست پس به جای ژست های تهی و شعارهای تو خالی بر متولیان امر بایسته می نماید در ارتقای سطح کیفی خدمات فرودگاهی همه مساعی خود را مصروف داشته و با تجمیع ظرفیت ها و منابع لازم اوقات دل پذیری را در آستانه ورود حجاج در این مکان برای شهروندان رقم زنند تا اینان به بوشهری بودن خود ببالند و به مردمی بودن دولت مردمی در عمل واقف گردند.
مگر این جماعت دیروزی غیر از مردم بودند ؟

دیروز به شدت از خودم بدم آمد نه به این خاطر که در رأس تا ذیل گپ و گفت جمعیت تنزل اعتماد عمومی به رفتار دولت در قبال شهروندان موج می زد و نه به این جهت که نتوانستم برای ملّت درمانده و بد حالی که منتظر قدوم مبارک حجاج شان هستند کاری کنم، به این خاطر که کرامت انسان و این فرضیه که انسان موجودی برتر است را به عینه شکست خورده دیدم هم آن زمان که در میان انبوهی از مردم پشت درهای بسته بچه گربه ای را می دیدم که آزادانه در محوطه فرودگاه به گشت و گذار مشغول بود و با فراغ بال و طیب خاطر از ما آدم ها آزادی عمل و اختیار بیش تری داشت و بی امر و نهی می رفت و در سایه سالن انتظار فرودگاه می نشست، چند متر این طرف تر امّا پیش روی ما که اشرف مخلوقات خطابمان کرده اند نرده های آهنی کشیده شده و حق ورود به محوطه فرودگاه را هم نداشتیم.
دیروز علی رغم اینکه یک گربه برای ما انسان های جهان سومی که چه عرض کنم،انسان های نخستین دل می سوزاند من نیز به آزادی یک گربه غبطه خورده و بی ارزش شدن جماعتی را نظاره گر بودم که در خاک و وطن خود بدین سان تبدیل به کالاهایی! بی ارزش شده اند...
دیروز نه تنها از خودم که از ذهنیت فشل موجود هم بدم آمد صرفاً به این خاطر که رعایت قانون و پاس داشت هنجارهای اجتماعی را فقط رعایت حجاب و ارسال خودکار پیامک در این ارتباط می دانید تا به محض گذر از مجاورت فرودگاه پیامی مبنی بر رعایت قانون و هنجارهای جامعه در خصوص حجاب ارسال کنید در حالی که هنجارهای اجتماعی توجه به کرامت انسانی به عنوان مبنای برخورداری از حقوق شهروندی است.

با این مردم بد رفتار کردید و ارزش، حرمت، حیثیت، بزرگواری، عزت، شرافت، انسانیت، شأن، مقام، موقعیت، جایگاه و منزلت آن ها را ناچیز شمردید.