غلامعلی بدخشان

در روزهای سخت جنگ، زمانی که کشور در شرایطی ویژه و دشوار قرار داشت، مسئولان با درک وضعیت طاقت‌فرسای استان‌های جنوبی، مصوبه‌ای صادر کردند که در دوران جنگ، به دلیل گرمای شدید، رطوبت بالا و شرایط طاقت‌فرسای اقلیمی، برق این مناطق قطع نشود.

آن تصمیم، حداقل نشانه‌ای از توجه به مردمی بود که سال‌هاست در سخت‌ترین شرایط آب‌وهوایی، در کنار تأمین انرژی کشور ایستاده‌اند و چرخ اقتصاد ایران را به حرکت درآورده‌اند.

اما امروز این سؤال جدی مطرح است؛ چگونه ممکن است هنوز شرایط جنگی به پایان قطعی خود نرسیده باشد، اما خاموشی‌ها در جنوب کشور نه‌تنها ادامه پیدا کند، بلکه شدت بیشتری بگیرد؟ آیا مصوبه روزهای سخت جنگ، تنها یک تصمیم موقت برای عبور از بحران بود؟

آقای رئیس‌جمهور، وزیر نیرو و رئیس کمیسیون انرژی مجلس؛ مردم جنوب ایران شاید بتوانند با صبر و مقاومت، غرش جنگنده‌های F-35، بمب‌افکن‌های B-1 و B-2 و حتی صدای موشک‌های تام‌هاوک را تحمل کنند؛ اما تحمل بی‌برقی در گرمای بالای پنجاه درجه، در شرایطی که رطوبت از هفتاد درصد فراتر می‌رود، برای بسیاری از مردم دیگر طاقت‌فرسا شده است.

جنگ هرچقدر سخت باشد، یک تهدید بیرونی است؛ اما خاموشی در خانه، در بیمارستان، در محل کار و در میان خانواده‌ها، رنجی است که هر روز و هر ساعت بر زندگی مردم سایه می‌اندازد.

قطع برق در جنوب تنها خاموش شدن چراغ‌ها نیست؛ خاموش شدن کولرها در گرمای سوزان، نگرانی بیماران، رنج سالمندان، بی‌قراری کودکان و فشار مضاعف بر مردمی است که در هوایی نفس‌گیر زندگی می‌کنند. این شرایط را نمی‌توان تنها با چند جمله درباره مدیریت مصرف توضیح داد.

جنوب ایران، سرزمین نفت، گاز، پتروشیمی و انرژی است؛ منطقه‌ای که بخش مهمی از ثروت ملی کشور را تأمین می‌کند. آیا شایسته است مردمی که در خط مقدم تولید انرژی کشور قرار دارند، خود در تأمین برق پایدار با مشکل روبه‌رو باشند؟

از وزارت نیرو انتظار می‌رود پاسخ روشنی به مردم بدهد؛ اگر تصمیم به عدم قطع برق استان‌های جنوبی در شرایط جنگی تصمیمی درست و کارشناسی بود، چرا امروز کنار گذاشته شده است؟ و اگر قرار است اجرا نشود، چرا امیدی در دل مردم ایجاد شد؟

رئیس کمیسیون انرژی مجلس نیز باید بداند که وظیفه نظارتی مجلس، دفاع از حقوق مردم است. امروز مردم جنوب انتظار دارند صدای آنان شنیده شود و مشکلات واقعی آنان در اولویت تصمیم‌گیری‌ها قرار گیرد.

این مردم سال‌ها گرمای طاقت‌فرسا، شرجی سنگین، آلودگی‌های صنعتی و سختی‌های زندگی در مناطق انرژی‌خیز را تحمل کرده‌اند. کمترین انتظار آنان، برخورداری از برق پایدار و زندگی در شرایطی شایسته است.

امروز مردم جنوب نه وعده تازه می‌خواهند، نه توجیه‌های تکراری؛ آنان اجرای تصمیمی را می‌خواهند که در سخت‌ترین روزهای کشور تصویب شد.

صدای مردم جنوب را بشنوید؛ پیش از آنکه خاموشی برق، چراغ امید و اعتماد مردم را نیز خاموش کند.