خداداد رضایی :

خيابون حمرا که به شانزلیزه بیروت مشهور است  هرگز نمی خوابد و مردم تا صبح در آن می لولند بوي غذاهای دلچسب عربی و دودی از کباب ها که آدمی را سرمست خود می کند ، هتل‌ها و کافه ها که انگار خدا شب را استراحت  آنها نیافریده و همچنان پرتلاش بر روزی خود می افزایند.

ماه جون بود و هوا عالی مدیترانه  فاصله تا دریا فقط صدمتر بود یک راست  از خیابون سنگ فرش رفتم به سوی سالن تئاتر ، تئاتر کمدی بود و تماشاگران سرمست از خوشی ها بدون اینکه به جنگ و مشکلات زندگی فکر کنند فقط می خندیدند و من هم علیرغم دلی غمبار  که خیلی از بغض ها را بدوش می کشیدم با بقیه خندیدم. اونها عموماً ملت شادی بودند  چه می دونم شاید جنگ برای آن یک اتفاق عادي شده بود.

تئاتر تمام شد نفهمیدم چی شد ولی کلی خندیدم چون اونها می خندیدند. اومدم بیرون غذای شاورما که لبنانی ها خیلی ها دوست داشتند و فلافل لبنانی را تجربه کردم و رفتم به کاستا کافی و طعم دلچسب قهوه لبنانی با موسیقی صدای نهاد حداد مشهور به فیروز شنیده می شد

برگشتم به هتل ماشین های مخصوص سفارتهای خیابون حمرا که گاه و بی گاه از کنارم عبور می‌کردند همچی آروم بود نه خبری از گشت حزب الله بود نه فالانژها.

رسیدم به هتل پنجره را گشودم. نسیم خنک بعد نیمه شب و  دریا که پیدا بود، صدای موسیقی خیابونهای بیروت با بوق  ماشین‌ها که از شادی ممتد می شد و گاهی صدای آژير آمبولانسی که با سرعت عبور می کرد اما خیلی زود صدای آژير در موسیقی خیابون و کافه ها محو می شد. همچی در عین ناآرامی و ناباروری آروم بود
پنجره را می بندم صدای گلوله ای در موسیقی کافه ها می پیچد. آخرین صفحه های رمان که شبهای قبل مانده بود  را می خوانم و رمان تمام نشده خوابم می برد  صبح که بیدار می شوم کتاب پایین تختخواب افتاده بود بلند شده و  رویایم را با پنجره تقسیم می کنم  همه جا مه گرفته بود و شرجی .