قاسم پاکدل

اونوقتا،
که نه یه تکّه چمن بود و نه یک سالن ورزشی،
تو آخرین روزهای تلویزیون های سیاه و سفید،
ما بودیم و زمین های خاکی.
تو هر محله و روستایی
زمین های خاکی محل قرار بچه ها و عاشقان سینه چاک فوتبال بود.
اونوقتا،
خبری از توپ های باکیفیت امروزی نبود،
توپ پلاستیکی که تازه بعدها یاد گرفتیم اونُو دوپوسته کنیم هم بهترین دوست دوران کودکی ما بود.
اونوقتا،
فوتبال نبود، توپ بازی بود.
بله، نسل ما فوتبال را توپ بازی می گفتند. تا اینکه بعدها با پخش های مستقیم فوتبال از تلویزیون، فهمیدیم اسم این ورزش، فوتبال هست.

برای کودکان و نوجوانان نسل های دهه ی ۶۰ و ۷۰، گرما و سرما معنی نداشت.
اونا عصرا هر جور بود، خودشون را به زمین خاکی محل می رسوندند تا توپ بازی کنند، تا با پای برهنه دنبال توپی بدوند که گل شدن اون تمام آمال و آرزوشون بود.
دویدن دنبال توپ، با پای برهنه، اونم تو یه زمین خاکی ناهموار و گاهاً پر از خار و سنگ ریزه، قطعاً برای بچه های نسل امروز امری باورنکردنی و غیرممکن هست، اما برای نسل ما یک نوستالژیست.
نسل ما، نسل عشقِ فوتبال بود.
نسل ما هیچی از فوتبال گیرش نیومد، یعنی اصلا چیزی نمی خواست، که بخواد گیرش بیاد.
ما فقط عاشق خودِ فوتبال بودیم، نه کمتر نه بیشتر.
اغراق نیست اگر بگیم، توپ فوتبال، قُلِ دومِ بچه های نسل ما بود.
اونوقتا،
خبری از تیرهای های فلزی دروازه امروزی هم نبود، تور دروازه که جای خود داره.
دوتا چوب درخت نخل و یه تکه بند کل دارایی بچه ها بود برای درست کردن دروازه ی فوتبال، تازه قبل از اینا فقط دوتا سنگ مشخص می کرد دروازه ی هر تیم را، و خبری از چوب و بند هم نبود.
و امّا یارکشی هم داستان خاص خودش را داشت و همیشه محلِ مناقشه بود.
و اینکه کی یارِ کی باشه جنگ هر روزمون بود و سرِ نخواستن بازیکنای ضعیف دعوا.
اونوقتا،
هیچی نبود، اما شور و هیجان بود.
هیچی نبود، ولی دلامون خوش بود.
تو زمین دعوا می کردیم ولی با هم دوست بودیم، دعوامون هم دوستانه بود.
از دست هم ناراحت می شدیم ولی کینه ای نبودیم.
حالا دیگه نه خبری از زمین های خاکی هست، نه خبری از توپ های پلاستیکی.
پیشرفت دنیا باعث شد تا نسلِ توپ های پلاستیکی و زمین های خاکی، یه روز کفش ها را به دیوار بیاویزند و بگند بِدرود، بِدرود آقایِ فوتبال.
و باعث شد تا بگیم،
حیف، حیف که دیگه رو دست اون نسل پرشور و عاشق فوتبال برای عاشقی کردن، نخواهد اومد.
حیف، حیف که دیگه اون دوران تکرار نخواهد شد.
ما چراغا را روشن نگه داشتیم،
برای بچه های نسل امروز،
تا یادشون نره،
یادشون نره که یه روزی، یه گوشه از این کره ی خاکی، تمام دلخوشی یه نسل، یه توپ پلاستیکی بود و یه زمین خاکی.