به گزارش اتحادجنوب به نقل از موسسه راهبردی دیده‌بان، شورای به اصطلاح ملی مقاومت و رهبر آن مریم رجوی معروفند به اینکه همیشه در حال تدارک برای راه‌اندازی تجمع علیه ایران با حضور افراد سرشناس هستند.

اما آنگونه که خاطرات «آلینا آلیمکولوا» (از شرکت‌کنندگان در تجمع منافقین در ویلپنت) تصریح می‌‌کند بسیاری از حاضرین در تجمع ۲۲ ژوئن انگیزه‌ای ورای آرزو برای ایرانی آزاد داشته‌اند.

«من در پراگ در حال گوش دادن به موسیقی بودم و اخبار و مطبوعات رو چک می‌کردم که یک آگهی توجهم را جلب کرد که دعوت به سفر به پاریس برای آخر هفته بود؛ شهری که همیشه در رویای دیدنش حداقل یک بار در زندگیم بودم.»

«هزینه سفر به طرز وحشتناکی ارزان بود؛ ۳۵ یورو معادل ۴۶ دلار؛ من با سازمان‌دهنده سفر مکاتبه کردم و فهمیدم که باید در قبالش کاری انجام داد، اما ناراحت نشدم. او برایم توضیح داد که باید در یک تجمع چند ساعته در پاریس شرکت کنم و قول داد که این تجمع اعتراضی مسالمت‌آمیز و به دور از خشونت خواهد بود و در صحت و سلامت کامل به خانه برخواهم گشت!»

۲۰ ژوئن؛ «ساعت ۹ شب با یکی از دوستان دانشجوی قرقیزی خودم به ایستگاه اتوبوسی در پراگ رفتم که بر اساس گفته سازمان‌دهنده تور قرار بود با ۸ اتوبوس به پاریس برویم.»

«غالب افراد جوان و به وضوح مثل من دانشجو بودند. من دانشجویان روسی، اوکراینی، چک و دانشجویان آسیایی زیادی رو دیدم که برای تور از طریق اینترنت ثبت نام کرده بودند.»

«بعد از بیش از یک ساعت مردم هنوز هم می‌آمدند. هوا سرد و بارانی بود و برخی شروع به گرم کردن خود با خوردن الکل کردند. برخی شروع کردند به شعار دادن «آزادی برای طوطیان ایرانی» و «سازمان‌دهندگان باید مشروب برامون بیاورند.»

«من به دوتا دختر روس نزدیک شدم که ببینم آیا آنها از هدف این سفر چیز بیشتری می‌دانند یا نه!

یکی از آنها گفت: برای دفاع از حقوق زنان ایرانی! دیگری هم گفت برای دیدار با مردان خوشتیپ فرانسوی! چه کسی به حقوق زنان ایرانی اهمیت می‌دهد!»

«ساعت ۱۱:۱۲ دقیقه شب بالأخره سازمان‌دهندگان تور آمدند و ما سوار اتوبوس شدیم.»

۲۱ ژوئن؛ «بعد از یک مسافرت طولانی و یک شب بی‌خوابی به پاریس رسیدیم. به ما گفتند که کل روز را وقت داریم هرجا را می‌خواهیم، ببینیم. من دانشجویی را دیدم که از آلمان آمده بود تا در تجمع اعتراضی شرکت کند، اما او مطمئن بود که قرار است در یک تجمع اعتراضی در حمایت از تغییرات در عراق شرکت کند نه ایران!»

۲۲ ژوئن؛ «هتل حدود ۶۰ کیلومتری حومه پاریس بود. به ما وعده یک هتل ۴ ستاره داده بودند، اما من به این خرابه حتی یک ستاره هم نمی‌دهم. خوب چه توقعی می‌توانستید از یک سفر ۳۵ یورویی داشته باشید!؟ این چیزی بود که یک نفر وقتی در صف استفاده از توالت بودیم گفت.»

ساعت ۱۱:۴۲ صبح؛ «من خواب مانده و صبحانه را از دست دادم. آنهایی که زودتر بیدار شده بودند، گفتند: شیر و ساندویچ بوده است.»

«۱:۱۶ بعد از ظهر، ما وارد محل عجیبی که نزدیک فرودگاه «شارل دوگول» بود شدیم. به ما کاغذهایی دادند که نوشته شده بود کجا برویم و چه‌ کار کنیم. دوربین ممنوع بود. به محض خروج از اتوبوس از پیچاندن قضیه منصرف شدم چون کل محوطه توسط افرادی محافظت می‌شد و امکانی برای نرفتن به تجمع نبود.»

 «پرچم‌های زرد و بنفش همه جا آویزان بود، نام مریم رجوی روی همه نوشته شده بود، خوب حداقل اسم کسی را که پشت این رویداد عظیم بود فهمیدم. صف بی پایان اتوبوس‌ها که از کشورهای مختلف آمده بودند تا حدی هشدار دهنده به نظر می‌رسید. از بازرسی امنیتی رد شدیم و وارد ساختمان شدیم. من را متوقف کردند، چون علیرغم هشدار سازمان دهنده‌ها، دوربینم در کوله پشتی‌ام بود، اما در نهایت تعجب وقتی چند یورو به آنها دادم گذاشتند یواشکی دوربینم را با خودم ببرم و ظرف چند ثانیه داخل بودم.»

حداقل ۱۰ هزار نفر آنجا بودند. به همه کوپن ساندویچ و نوشیدنی دادند؛ بعد از خوردن و نوشیدن به تجمع پیوستیم؛ روی هر صندلی یک هدفون بود تا بتوانیم به ترجمه مستقیم سخنرانی‌ها بپردازیم؛ ناگهان متوجه زنی شدم که کنارم بود. از سرتا پایش پوشیده بود و همش می‌گفت الله اکبر؛ فکر کنم تا همین حد بس بود و باید دنبال در خروجی می‌گشتم!»

«نزدیک درهای خروجی سازمان دهندگان ساندویچ ماهی قزل آلا و کباب توزیع می‌کردند. چند تا دانشجوی قرقیزی را دیدم که از آلمان آورده شده بودند زمانی که برگشتم داغون و خسته بودم و به این نتیجه رسیدم که فقط یه تله موش پنیر مجانی دارد... .»

گفتنی است منافقین هر ساله به مناسبت سالگرد 30خرداد1360(آغاز عملیات مسلحانه در تهران) مراسمی را در پاریس ترتیب می‌دهند و برای پرجمعیت نشان دادن این مراسم با روش‌ها مختلف به دعوت از پناهندگان، دانشجویان و حتی کارتن خواب‌های اروپایی در ازای پرداخت مقداری پول و غذا می‌پردازند./ب