اصغر علی خانی:
 
بخش دوم:

 پس از انتشارِ بخشِ نخستِ"سبک های مدرنِ مدیریت!"؛ فارغ از استیکرهایِ ملیحِ  برخی دوستان، یکی از ابنا بشر که اتفاقاً دستی نیز بر آتشِ مدیریت غیر کلان داشت؛ فرمودند: با این عینکِ بدبینیِ تو ،قاعدتاً مدیرِ لاکچری وجود ندارد!!! آب دهانم را قورت دادم و گفتم: استغفرالله!!! اولاً: مطابق آمار؛ ۹۹/۹۹ درصد مدیران شایسته اند! آن یک ۰۱/ درصد هم در مقابل آن سیل بنیان افکن، عددی نیست که به چشم آید!
ثانیاً: چشمِ چپِ ارباب رجوعی من، ظاهراً آن حجم از ارائه ی خدمات(نرم افزاری و سخت افزاری) برخی مدیران را ندیده بود که آن تقسیم بندی!!! کذا را به راه انداخت و افکار عمومی را درگیر یک چالشِ اساسی کرد.
ثالثاً؛ در پایانِ خوش این یادداشتِ سترگ؛ به معرفی سبک هایِ موفقِ مدیریتِ مدرن نیز  خواهیم پرداخت.

ادامه ی تقسیم بندی:

مدیرانِ آمارگرا: مدیرانی هستند که حسابی سرشان توی حساب و کتاب است و سخت سرگرمِ درصد، میانگین، نمودار، فراوانی و... در همایش ها، کنگره ها، جلسات، سخن رانی ها و ...عشق می کنند همه چیز را به شکلِ کمّی(عدد و رقم)  بیان کنند و قاعدتاً همه ی این ارقام از نظرگاه مدیر؛ ذره بینی و شفاف، اما از دیدِ مردم؛ نوعی خیال بافی و شبیه به رویا است.در این نمودارها؛ درصدِ موفقیت ها همیشه به صد نزدیک است و ناکامی ها حولِ محور صفر و حتی زیر صفر می گردد. در عوض؛ مدیرانی هستند که اصولاً اعتقادی به دانشی به نام "آمار" ندارند. همه ی گزینه ها از منظرِ کیفیِ ایشان؛ مطلوب، بسیار مطلوب و فوق العاده است.در قاموس ایشان؛ نیاز به تلاش، نیست، نمی شود، ندارد و از این دست واژه ها با بار منفی نیست. زیر مجموعه این مدیران؛ افرادی هستند که قادرند هر موفقیتِ با ربط و بی ربطی را به اسم خود و زیر مجموعه ثبت کنند و هر شکست و ضعفی را از ذاتِ اقدس خود تطهیر کنند. نوعی دیگر هستند که چشم به راهِ پیروزی ها هستند که از غیبتِ کبریِ ناکامی ها بیرون بیایند، در مقابلِ دریچه ی دوربین ها فیگور بگیرند، با دبدبه و کبکبه به منتقدان اعلام کنند که "ما اینیم!!!"

مدیران شیتیل گیر: شیخ اجل می فرمایند: "همه کس را دندان به ترشی کند شود الّا [مدیران] که به شیرینی!" در این مکتبِ مدیریت؛ بر اساس مکان و شکل پرداخت، نیّت عمل و ... مدیران انواعی دارند:گروهی بدون "مِثقالَ ذرهِ" حیا، شیرینی را در اداره، فقط در قالبِ چک پول و به نیت شیرین کام شدنِ همکاران می گیرند.عده ی دوم؛ شیرینی را در اداره یا اندرونیِ منزل به شکل سوغات یا چشم روشنی و در قالب جنس(سفیدی نمک تا سیاهی زغال)  یا ترکیبی از خشکه و جنس دریافت می دارند.دسته ای مسئولیت خطیرِ دریافت را به یکی از کارمندان، منشی یا حتی آبدارچی می سپارند.این مناصب به بهانه های مختلف از تولید می گیرند و به مدیر (مصرف) می رسانند. مدیر بنا به کَرَمِ خویش، حق العمل زیر دستان را می دهد.بعضی پیش از اقدام، با رئیس قرارداد  می بندند و پورسانت خود را به شکل درصدی تعیین می کنند و بدون یک قران تخفیف آن را دریافت می دارند. برخی هم  رویِ اصل؛ "بزرگ تر-کوچک تری" با مدیر طی نمی کنند و رئیس به هر طریق ممکن زیر دست را راضی نگه می دارند. در سال های اخیر، گونه ی" آزاد" رواج یافته است.یعنی هر مدیر می تواند در هر مکانی، در هر شکل و قالبی با هر نیتی بدون تعیین نرخ و اندازه مردم را غارت کند.
البته همه ی این ها، غیر از پذیرشِ تحفه هایی مانند؛ وامِ کم بهره، جوشِ معامله، خدمات مجانی و ... است که مدیران در قبالِ راه اندازیِ کار می گیرند!!!

 برخی مدیران با پیشوند و پسوند(القاب و عناوین) چاق و لاغر می شوند .با آن که تحصیلاتِ بسیاری از آن ها هیچ ارتباطی به مهندسی و پزشکی ندارد و مدارک آن ها از دیپلمِ ناقص و یک ترم تحصیل در فوق دیپلم تجاوز نمی کند؛ با شاخص دکتر و مهندس قد می کشند و بدونِ این دو آب می روند!!!

 مافیا مدیری:دسته ای از مدیران هستند که فقط با گروه خاصی از هم جنسان می توانند کار کنند. بنابراین یک شبکه مافیایی راه می اندازند که ورود به آن محدوده یِ حفاظت شده کار هر بنی بشر نیست. هر چند سال یک بار، رأسِ هرم به یکی از  خودی ها تفویض می شود و قاعده همان هایی هستند که قبلاً سر سفره بوده اند جز آن که ممکن است اتاق و عنوان شان اندکی تغییر کرده باشد.

جاسوس مدیریتی: گروهی از مدیران هستند  که برای حفظِ میز یا حرکت در مسیرِ قدرت، نقش یک زیر آب زن را برای مدیرانِ کلان ایفا می کنند به گونه ای که تمام رفتار، اعمال و... اطرافیان را با چشمِ عقابِ خودشیرین هایِ خویش رصد می کنند و روزانه یا هفتگی برای بالا دست ارسال می دارند.اطلاعات آن قدر استراتژیک مخابره می شود که مدیر جاسوس پرور دقیقاً می داند فلان جمعی در روز چند بار آب می نوشد!

 مدیرانِ"امروز برو، فردا بیا": بوروکراسی ها، ناهماهنگی ها، سامانه ها و درگاه های الکترونیکِ ناکارآمد و ... سبب می شود بسامدِ دو جمله فوق در کلامِ برخی مدیران بالا باشد. برخی مواقع هم؛ پَکری، بی حالی و ... مدیران باعثِ جاری شدن این کلام  می شود.

مدیرانی هستند که خوراکِ نشریاتِ زرد و سایت ها هستند؛ مرتب گفت و گو می کنند، گزارش عملکرد ارسال می کنند، تبلیغات چی و در یک جمله"خبر سازند."در نگارش بیانیه به ویژه تکذیبیه نیز دستی دارند و به سادگی آبِ خوردن سخنان شفاف خود را کذبِ محض و نقشه یِ شومِ دشمن می دانند.

 مدیران منتقد: مدیرانی هستند که تمام ناکامی های هایِ اداریِ خود را ناشی از ناکارآمدیِ مدیران گذشته می دانند.ایشان معتقدند یک ویرانه تحویل گرفته اند و هر چه دست و پا می زنند که این کشتیِ به گل نشسته را  به جنه المأوی رهنمون شوند، کم تر به نتیجه می رسند؛ زیرا مدیران سابق و اسبق آن قدر چاله چوله در مسیر کنده اند که  به این زودی ها پر نمی شود.

 مدیرانی هستند که بودجه می گیرند و مثل مورچه ذخیره می کنند برای مدیرانِ آتی . عده ای برای اثباتِ کفایت، ماندن بر مرکبِ قدرت، مجیز و ...آن بودجه ی اندکِ دریافتی را نیز بر می گردانند به خزانه. دسته ی دوم عکس گروه اول، خوره یِ بودجه اند. وقتی  دو قَران در حساب دارند، انگار زنبور در پیرهن  دارند و سعی دارند به هر طریقی پول را خرج  کنند.

مدیرانی هستند که فساد، اختلاس و نامدیریتی آن ها عالم الشمس شده است. مدیر بالادست به دلیل رفاقت و ... به جای سلبِ مسئولیت، مدیر ناکارآمد را دست راست خود می نشاند و یک پست مهم تر را به ناف ایشان می بندد تا به شکل اصولی و موثرتر به اموال ناخنک زند.

ناخوشایندترین شیوه ی مدیریت در مدیریت های کلان آن است که تصمیم ، راهکار، سازماندهی و ... توسط نهادهایِ دیگر تأمین و دیکته می شود و مقام ریاست تا حد یک تدارکاتچی تنزل رتبه پیدا می کند. در مدیریت های میانی و رده پایین، تلخ ترین شکل مدیریت؛ بی اعتنایی جمعی ها است که در این صورت، عملاً مدیر نقشِ یک مترسک را به یدک می کشد.