قدرت مظاهري :

هر چند سال يكبار اتفاق مي افتد كه نهنگ ها در اقدامي دسته جمعي با حركت به سوي ساحل و زمينگير شدن در فضايي بدون آب، مبادرت به خودكشي مي كنند. دانشمندان و طبيعت شناسان فرضيه هاي زيادي را براي اين اقدام ساختارشكنانه ي نهنگ ها درنظر گرفته اند اما هيچكدام از اين فرضيه ها مورد تاييد علمي قرار نگرفته است. نهنگ هايي كه دست به اين اقدام جنون آميز مي زنند، درصورت نجات و بازگردانيدن به آب هاي عميق، باز هم در حركتي عجيب به سمت ساحل برگشته و خود را در معرض مرگ و نابودي قرار مي دهند. بسياري بر اين باورند كه اين حركت نهنگ ها، مي تواند نمادي از اعتراض آنها به شرايط زندگي شان باشد.
شيوع اپيدمي كرونا ويروس در روزهاي پاياني سال 1398 و درگير شدن همه ي حوزه هاي زندگي مردم با اين همه گيري در تمامي طول سال 1399، موجب نوعي خستگي، فرسودگي و بي رمقي مطلق در آدم هايي شد كه بنا به دلايل فراوان سياسي و اقتصادي در زير سايه ي تحريم هاي بين المللي، به نوعي اندوه جمعي مبتلا شده بودند. فروكش كردن شاخص هاي شاديبخش در اثر قرنطينه و عدم ارتباط عاطفي آدم ها با همديگر، مزيد بر علت شده و موجبات افسردگي مزمن را در ميان آنها رواج داد.

خبرهاي مكرري از تلاش محققان و دانشمندان حوزه ي سلامت كه تلاشي شبانه روزي را براي يافتن واكسني در مقابله با اين ويروس آغاز كرده بودند، اين تلالو و كورسوي اميد را در دل آدم ها روشن مي ساخت كه با كشف اين نوشدارو مي توانند دوباره در جمع هاي دوستانه و خانوادگي حضور يابند و با در آغوش گرفتن عزيزان شان، مقداري از انرژي تحليل يافته ي عاطفي شان را بازسازي كنند. تصورشان بر اين بود كه پس از يك سال خانه نشيني و حبس خانگي در چهارديواري هاي سفت و چغري كه روح و روان شان را مخدوش كرده بود، مي توانند در جشني همگاني دوباره با خيابان ها، جاده ها، دشت و دمن و طبيعت آشتي كنند و در دل آزاد آن، نفسي عميق بكشند.

سياست اما انگار برداشت ديگري از ماجرا داشت. با وجود به سرانجام رسيدن تست هاي مكرر واكسن هاي گوناگون و تحت واكسينه قرار گرفتن اكثريت كشورهاي جهان كه حاكميت هايشان نخستين اولويت خود را براي سلامتي تابعان شان قرار مي دادند، در گوشه اي از جغرافياي خاورميانه و در كشوري كه بيشترين شعارهاي اخلاقگرايانه را مي داد، متوليان سلامت جامعه غير از مخالفت با جامعه ي جهاني و برچسب زني به محصول تلاش هاي دانشمندان، حتي سلامت مردم را هم گروگان سياست خود نمودند و از تامين حياتي ترين عنصر تضمين سلامتي شان، ابا ورزيدند.
در چنين حالتي چه انتظاري از مردم مي توان داشت ؟ مردمي كه در جريان سيال اطلاعات، هر روزه شاهد واكسيناسيون عمومي جهاني هستند اما از زبان وزير بهداشت خود جز زنجموره ي شبانه روزي و تملق پي در پي چيزي نمي شنوند، چه راهي جز بيرون زدن از محبس هاي خالي از احساس خود دارند ؟ اگر زندانيان در مقابل خشونت و شكنجه، به اعتصاب غذا تا رسيدن به مرگ اقدام مي كنند، قرنطينه شده گان نيز در يك نافرماني مدني جمعي در اعتراض به سياست دولتي، خود را از قاب خانه هايشان خارج مي كنند تا به متوليان امر پيام دهند كه سلامتي جمعي، تنها چيزي است كه بزرگترين حاكمان را نيز بايست به تمكين وادارد و تمامي اولويت هاي سياسي كشور را معطوف به آن نمايد.  

گرفتنِ جانِ انسان ها، تنها در پاي چوبه هاي دار و تيغه هاي گيوتين و حتی جنگ های خانمانسوز اتفاق نمي افتد. حاكميتي ملي اگر براي تضمين سلامت عمومي مردمش دريغ بورزد و آن را دستمايه ي رسيدن به خواسته اي سياسي نمايد، نيز اقدام به نابودي اتباع خود كرده است. ساختار قانوني ما نيز بر اين نص استوار است كه مجازات، تنها براي افعال مجرم يا مجرمان نيست. هرگونه ترك فعلي نيز كه از سوي مجرمي اتفاق بيفتد، وي را مشمول مجازات خواهد كرد.
زمان در گذر است و پيكرهاي سهراب گونه ي آدم هاي پهلو دريده، در ميانه ي ميدان سياست بر زمين افتاده و در حال كشيدن نفس هاي آخرشان هستند. دست ردّ زدن بر كمك جامعه ي جهاني و يا هرگونه تعلل و تاخير در تامين اين نوشدارو، مي تواند ترك فعلي باشد كه اولياء دم را خواستار پاسخگويي نمايد. نشستن روبروي دوربين و زنجموره كردن و توپ را در زمین رئیس دولت انداختن و متن های عاشقانه نوشتن و منت گذاشتن هر روزه بر مردم و مقصر نمودن آنها به خروج از خانه هايشان به دليل ناتواني در تامين كالاي سلامت آنها، چيزي جز يك دروغ بزرگ و فرار به جلويي دهشت انگيز نيست.
در اين درياي پرتلاطم، شايد جان به لب شدن آدم ها به دليل به پايان رسيدن آستانه ي تحمل شان و بيرون زدن از محبس و قرنطينه – حتي به قيمت جان شان -   كمتر از نهنگ هايي نباشد كه هر از گاهي با حركت جمعي به سمت ساحل، با اقدامي اعتراضي، خود را در معرض نابودي قرار مي دهند.