دکتر نسیم برازجانی:

در سپهر آسمان کهن دیار ایران عزیز و به تبعه آن برازجان پاره ای از مام وطن که زلفش با زلف کشورعزیزمان گره خورده، همواره ستارگانی طلوع و درخشیده اند و ققنوس وار؛ که گفته شده این پرنده افسانه ای، هزارسال زندگی می کند. و چون زمان مرگش فرا می رسد، برستیغ کوه تلی از خاروخاشاک جمع آوری و سرودن آغاز و مست گردد و آنقدر در لابلای آن خار و خاشاک پروبال می زند تا با برخورد بالش جرقه ای حاصل شده  وآن تل خاشاک آتش گرفته و شعله ورشده و در میان آتش و هنگام سوختن تخمی از او پدیدار گشته که بلافاصله آتش گرفته می سوزد و از خاکسترآن ققنوسی دیگر متولد می‌شود و یک هزاره دیگر زنده می ماند.

براستی شخصیتی همانند پردیس جایگاه، حاج محمد نبی مهاجری برازجانی یکی از آن ققنوس های افسانه ایست که یک سده درمیان مردم زیست و چه زیبا زیستنی؛ که همانندش کمتر خواهد آمد.

گرچه این کمینه فقط دهه آخرعمر پر برکت محضر ایشان را درک کرده ام اما بسیارشنیده ام ایشان درایام نوجوانی که در زادگاهش برازجان با کمبود مکان آموزشی حتی ابتدایی مواجه بود.  وی که تشنه ی دانش جویی و طالب علم این حدیث نبوی ازختمی مرتبت جضرت محمد (ص) که فرمود: اطلبواالعلم بلصین فان طلب العلم فریضه علی کل مسلم (دانش را بیاموزید ولو درچین) که درآن روزگاران و حتی امروزه کشوری کافر بوده را آویزه گوش خود قرارداده و به عشق فراگیری و آموختن راهی کشورچین شده و زحمت این سفر که حتی با پیدایش تکنولوژی شگرف بر صنعت حمل و نقل مدرن هوایی؛ زمینی و دریایی امروزی فاصله ریلی ان بیش از10هزار و297کیلومتر و فاصله هوایی 5612 کیلومتر با 14روز مسافت ریلی و 5/7 ساعت پرواز است با امکانات کم رفت وآمد آن روزگاران را به جان و دل خریده که ره توشه بازگشت این سفرآشنایی ایشان به داروهای گیاهی و مداوای بیماریها بوده که برای زادگاهش به ارمغان آورده و سالهای متمادی به روش پزشکی سنتی طب سنتی (Traditionl medicine که طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی مجموعه ای از دانسته ها؛ مهارت ها و اعمالی که بر پایه نظریه ها؛ باورها و تجربه های بومی و فرهنگی ست، خواه قابل شرح باشد یا نباشد که در بهداشت و نیز پیشگیری؛ تشخیص؛ بهبود و مداوای بیماری های جسمی و ذهنی مورد استفاده قرار می گرفتند، به فعالیت مشغول و بازخورد و حاصل این آموخته ها و تجربیات در سال 1310خورشیدی که عفریت قحطی جانکاه مشهور به سال سفیدو که خشم طبیعت تازیانه بر پیکر رنجور دشتستان می نواخت و بلای مهلک و خانمانسوز آبله که در سرتاسردشتستان اپیدمی شده بود و بی رحمانه بجان مردم افتاده و به گفته راویان، روزانه 15 تا 20 نفر را بکام مرگ می کشید با کمبود امکاناتی مثل پزشک، دارو و تنگدستی مردم ناشی ازخشکسالی و قحطی، با تهیه داروهای رایگان مداوا گر مردم دیارش بود.
راه آن مینو جایگاه همواره پر رهرو باد.