خداداد رضایی:

قسمت دوم

( جاده عشق )

از کوچه پس کوچه های نجف راهی جاده کربلا می شویم با شروع حرکت صدایی مرتب تکرار می شود
” هلبیکم یا زایر ” بفرما زایر.
اربعین را از قاب تصویر تلویزیون و از روزن رسانه ها بخوبی نمی توان دید باید آمد و آن را مزه کنی تا بفهمی دارم از چه سخن می گوئیم.
خدایا نمی دانم از چی و کی تصویر بگیرم آخه دریچه دوربین من قادر به ضبط این همه سیل خروشان عاشق نیست. تا به خود می آیم می بینم مانند قطره ای کوچک در اقیانوس بیکران قرار گرفته ام.
حالا لنز دوربین من گاهگاهی بسوی سوژه ها می چرخد و با صدای شاتر دوربین تصاویر ثبت می شوند . جاده مملو از جمعیت است با شمارش عمودها حرکت را از جاده عشق آغاز می کنیم خدایا صاحبان مواکب چه مهمانی با شکوهی به راه انداخته اند با خوش رویی از زوار حسینی می خواهند مهمان آنها شوی آنها هر چه دارند در طبق اخلاص گذاشته اند و هر چه می بینی زیباست وخدمت به زوار آرزوی هر انسان شیفته ای است که تلاش می کند تا از این محفل نورانی ثوابی ببرند .
پا به پای این سیل خروشان روی جاده عشق باید مسافت ۸۰ کیلومتری را طی کنیم و عمودها را شمارش می کنیم تعداد عمودها ۱۴۵۲ از نجف تا کربلا است که فاصله بین دو عمود ۵۰ متر است . در این جاده هر چیزی برای خود معنا پیدا کرده است از عمود ها که راهنمای زایران است تا مواکب و خدمتگزاران که دارند در خدمت به زایران از هم سبقت می گیرند و عاشقانی که در عصر هواپیما مسیر چهارصد کیلومتری را با پای پیاده طی می کنند آری این جاده کشتی نجات هر آن کسی است که در این کشتی مهمان گردد، عاشق می شود این عشق است باید از پروانه پرسید که چه چیزی در نور است که به گرد آن می چرخد تا می سوزد.
من همچنان محو زیبایی هایی هستم که توصیف کامل آن با هیچ دوربینی قابل ضبط نیست
عراقی می خواهند که از آنها عکس و فیلم بگیرمالتقط صورا لی إیرانیه
و من لنز دوربین را به طرف آنها می چرخانم و آنها جار می زنند هلبیکم یا زائر حبیبی .
( خدمت رسانی به زائرین )
کنجکاو می شوم که زائرین دیگر کشورها را پیدا کنم و با آنها مصاحبه کنم به دوستانم سفارش می کنم که پیدایشان کنند آنها را از پرچم های کشورشان می توان شناخت . بالاخره یکی یکی پیدا می شوند هند، پاکستان، آذربایجان ، کشورهای افریقایی ، اندونزی ، مالزی ، کویت ، بحرین و … با مشکلاتی فراوان به آنها می فهمانم که احساس و انگیزه خود در این راهپیمایی را بیان کنند . از آنها گزارش تهیه می کنم با خود عراقی ها هم گفتگو و فیلم می گیرم آنها ما به مهمانی دعوت می کنند .
خدایا این جاده چه راز نهفته ای دارد که همه را بسوی خود کشانده است. چه جذبه ای دارد که پیر و جوان و کودک سالم و معلول با پای پیاده این مسیر را طی می کنند من محو تماشای زییایی های بیکران این مسیر شده ام کودکی که زیر پای زاِیرین را جارو می زند و از این کارش لذت می برد پیرمردی که عصا می زند و همپای دیگران مسیر را طی می کند و مادری که کودکش را در کالسکه گذاشته و با عشق وصف ناپذیری در حرکت است . و یا جوانی که جار می زند و التماس می کند تا بار زایرین را حمل کند و یکی زیر لب زمزمه می کند و دیگری دعا و قرآن می خواند . اینجا مومن معنا پیدا می کند و خدا را به خوبی احساس میکنی . خدایا این چه ضربه ای است که تمامی زرق و برق ها را بی محتوا کرده است . حسین جان عجب معبری برای عاشقان تو گشوده ای عجب دانشگاهی به راه انداخته ای به اندازه تمامی زمانها و مکانها انسانها را عاشق کرده ای . هر کس از راههای دور و نزدیک خود را به اینجا رسانده اند تا به ندای تو لبیک بگویند . دشمن به چه فکری است که اینگونه بر تو و اهلبیت تو دشمنی می کند امروز شمر و یزید در لباسی دیگر بیرون آمده اما با خود عهد کرده ایم نگذاریم به حریم تو نزدیک شوند .
یا لیتنی معک فافوز عظیما. آری هر روز عاشورا و هر زمان کربلا است .
من گیج شده ام نمی دانم از کجا تصویر بگیرم همه جا و همه چیز زیباست و حیفم می آید از آن گذر کنم جوانانی که که کفش زایرین را تعمیر و واکس می زنند و آن یکی که چیزی ندارد و تنها بدن کوفته زایران را ماساژ می دهد. از چادر و کیوسک های پزشکی از کشورهای ایران ، عراق ، پاکستان و هند پماد کوفتگی پا می گیریم باید این پاها ما را تا مقصد عاشقان یاری دهد. اینجا هر نوع غذایی بخواهی یافت می شود از غذای محلی تا غیره همه چیز رایگان است برای کسانی که مسایل شرعی هم دارند چادر با افرادی از حوزه علمیه نجف نشسته اند و راهنمایی می کنند بعضی هم با ویلچر کسانی را که نای راه رفتن ندارند تا مقصدی می رسانند باید آمد و تماشا کرد.