* «مزقون چي»:

                                                                                                                                                 

  قسمت اول

تعداد کسايي که همدوره من بودن و تونستن يه شغل درست درمون پيدا کنن شايد به شماره ي انگشتاي يه دست هم نرسه. اين  وسط چندتا از همينام راضي به اين «تمايز طبقاتي» نشدن و مث بقيه هم نسلاشون زدن به جاده خاکي.

مابين اونا که هنوز شاغل هستن، کي دوتا شغل «آس» و البته سخت وجود داره که ترغيب شدم واسه موندگاري تو تاريخ حتما ثبتشون کنم تا هيچوقت عمق تاثيرگذاري اين مشاغل و فاعلين به اين مشغله٬از يادها نره.

يکي از اون کارا ، «قاب پر کُن» هستش. شاغلين به اين حرفه موظف هستن که با جايگيري مناسب تو فضاهاي خالي ِ همايشا و دور همياي فرهنگي، هنري سياسي و... قضيه رو جدي جلوه بدن.

بعضا مشاهده شده حتي زماني که اين دوستان خودشونم تمايلي به شرکت در مراسمي رو نداشتن توسط مجريان برنامه و با تماس تلفني و دايرکت و ...کشونده شدن وسط معرکه.

دست آخرم چندتا عکس دست به شکم٬ جايزه حضور اين گراميان ميشه.

خيلي از کارهام هستن که ظاهر خيلي ساده اي داره اما در کمال تعجب در رديف «مشاغل سخت و زيان آور» قرار ميگيره. دليلشم اينه ما ظاهر قضيه رو مي بينيم اما خبر نداريم فاعلين به اين حِرَف از جان و مال و چيزهاي ديگه مايه ميگذارن تا اين وظيفه محوله رو به نحوي شکيل و به طريقي که «صابکار» خوشش بياد انجام بدن.

بعضي وقتا اين پاکبازي و سينه سوختگي براي بالاسري تا جايي پيش ميره که گلو و حنجره و تارهاي صوتي از وسط چاک ميخوره ولي بازم به نظرشون کمکاري صورت گرفته و بايد شيوه هاي ديگري رو در پيش بگيرن.

ديده شده هرشب  مثل «بايسيکلران» کبريت به پلک چشم زدن تا بتونن سر حال و قبراق جواب تک تک رقبا و دشمناي فرضي و هرکسي که کوچکترين ظني مبني بر اشغال جايگاه خودشون و اربابشون دارن٬ رو بدن. اين کارهام با شيوه هايي اجرا ميشه که به عقل مرحوم پينوشه هم عمرا نمي رسيد.

ما به جمع بندي نرسيديم عنوان شغل اخير چي مي تونه باشه اما به گمونم «بوقچي» بتونه تا حدي حق مطلب رو ادا کنه.

ازين دست حِرَف و مشاغل چند مورد ديگه ام هست که حتما بايد ثبت و معرفي بشن.