ارنک باشی

یادش بخیر دوران دبیرستان همکلاسی داشتیم که آدم خیلی بدشانسی بود . یکبار با پنج نفر از دوستان قرار گذاشتیم قرعه کشی کنیم اسم هر کسی درآمد برود  برای همه پکورا بخرید . روز اول اسم  همین همکلاسی بدشانس درآمد با ناراحتی رفت پکورا خرید و برگشت . روز دوم باز قرعه به نام او افتاد اینبار هم با لب و لوچه آویزان رفت پکورا خرید و برگشت ، در کمال تعجب روز سوم  هم همین اتفاق افتاد . ما که دلمان برایش سوخته بود  و می دیدم واقعا چه آدم بدشانسی است  روز چهارم بدون اینکه بفهمد با هم قرار گذاشتیم تقلب معکوس کنیم یعنی کاری کنیم اینبار اسم یکی دیگر از بچه ها دربیاد . پس روی یک کاغذ اسم او را نوشتیم و روی چهار کاغذ دیگر اسم یکی دیگر از همکلاسی ها را بعد کاغذها را خوب به هم زدیم و یک کاغذ را بیرون کشیدیم در کمال ناباوری باز اسم همان همکلاسی بدشانسمان بود . آنروز خیلی خندیدم چون فکر می کردیم ما خوش شانس هستیم و او بد شانس ، اما سالها گذشت روزگار چرخید و چرخید تا فهمیدیم اشتباه کرده ایم چون اکنون که این سطور را می نگارم او مسئول یکی از دوایر مهم دولتی استان است و ما چهار نفر؟ بگذریم . بزرگ که شدیم فهمیدیم  آدم باید طالع و پیشانی داشته باشد آنهم بختِ در بَر ، نه شانس درِ دکان پکورایی