يادمه خيلي سال پيش كه دبستاني بيدم ، يه روزي معلم مون گفت آغاي مدير تصميم گرفته و روز جمعه مي خوايم بيريمتون اردو و غير از بيس تمن پيل و يه قاشق ، ديه هيچي نمي خوا كه پُي خوتون بيارين . مانم روز جمعه ، صُب گه از خوُ راس واويديم و رفتيم هل مدرسه . از اونجو مانه سوار يه چن تا  ميني بوس قُلپسه كردن و بردنمون هل آپخش . اونجو ، تا پياده واويديم ، سي خومون يه مشتي شي كُنارل گشتيم و يه مشت دنگلوكي هم چيديم و بعدش هم خومونه انداختيم تو جو اُوي و شنو كرديم و يه چن تايي مُخ كُشَك هم پنير كرديم و خارديم تا ئي كه ظهر واوي و آغاي مدير بنگمون داد و گفت بياين بشينين كه مي خوايم چاس درآريم . ايسو كه نشسيم ، يه پاتيل گُتي از پس ميني بوس درآوردن كه وختيكه سرشه ورداشتن ، ديديم تا پر از دمپخته ! مانم قاشقمونه ورداشتيم و نهاي همه نشسيم ري يه حصيري كه شي مُخَل پهن كرديدن . كل دانش آموزلي كه اومديدين اردو ، ري هم يه شص نفري ويميديم . اوسنل هم خو ظرف يه بار مصرف و اينا نبي كه پاش چاس بخارن . يه ده پونزه تايي سيني ورشو آورديدن و سي هر پنج شيش نفري ، يه سينيني مي نهادن كه اينا ور هم چاس بخارن . مانم نشسيم پس سيني و مث كسي كه گارا داشتو ، هف هش لُپي گير دمپخت خاردن واويديم . ايقه تند تند مي خارديم كه انگاري كسي ديندامون افتاده و ميخا بگيرمون . هر كسي قاشقشه مي زد شي قاشق او نفر ديه كه دمپختلش بريزه تو سيني و خوش بتره بخارشون . باور كنين مو خوم ، يه هف هش كشايي قاشقمه مي زدم شي دمپخت و مي آوردم هل دهنم و تازه دهنم هم واز مي كردم اما يه مرتوه يه كرّه جنيش مي زد شي قاشق ما كه پاك دمپختل دواره واري ويمي تو سيني . سينيه كه تموم كرديم ، آغاي مدير دواره پُي اُسومش ، يه مشت دمپختي رخت تو سيني ما . دواره تا ئي دمپختل رختن تو سيني ، جر و كشتير مانم شروع واوي . يعني جوري واويدي كه تا هيچي تو سيني نبي ، هيشكي پُي هيشكي ديه جر نويمي اما همي تا يه اُسوم دمپختي مي رختن ، همه مون مث نخارده يل مي افتاديم در بخت هم و پُي لنگ و لغت ، نمي نهاديم او يكي ديه ، بهر مانه بخاره . ايسو كه ور خوم فكر مي كنم ، مي گم سي چه ما به فكرمون نمي رسي كه مثلا از آغاي مدير بخايم كه سيني بيشتري بياره و دمپختل بيشتري تو ئي سينيل بريزه كه ما پُي هم كل و كشتير نواويم ! ئي جريانه تعريف كردم كه بگم ما اوسو بچه دبستاني بيديم و سر دمپخت جر و كشتير مي كرديم اما ايسو كه بحساو گُت تر هم واويديمه ، همو جر و كشتيره داريم اما سر يه چييَل ديه . مثلا سيل همي راه آهن كنين . استان بوشهر واويده مث همو سيني دمپختي و ما كه دورش نشسيمه ، به جاي ئي كه به فكر گرفتن اعتبار بيشتري سي استان بوويم ، از سر صُب تا شو پُي هم گير كل و كشتيريم و سي هم كفن پوش ويميم كه بل چنه مي خوايم از حقمون دفاع كنيم . آغا ، كمو حق ؟ كمو دفاع ؟ حق و حقوق شما هاسي تو پايتخت و شهرل گُت گُتو حيف و ميل ويمو و شما خبر ندارين . مي ئي استاندار بيزون پُي چه زوني وتون بگو كه ئي راه آهن به همه شهرل استان ميره . ايسو يكي جلدتر ، يكي بعداتر . همه تون گيرتون ميا خدابخا . ايقه اختلاف و تو خر هم خوسيدن ديه مال چنه ! اصلا ما نبايس دشتسون و تنگسون كنيم . همه مردم استان بوشهر ، يه مشت آدمل فقير و بي سر و زوني هسن كه اسم ئي بي سر و زوني شونه نجابت نهادنه . خوشونم ننهادنا . او بالاسونيل وشون گفتنه شما نجابت دارين ، اينا هم بيزونله باورشون واويده كه نبايس از حق خوشون دفاع كنن و فقط بلدنه تو خر هم بخوسن . به نظر مو تموم اهالي استان بايد متفق القول واون كه هموطور كه آغاي استاندار گفت ، ئي راه آهن از همه شهرل استان رد واوو و هيچ شهري دير از راه آهن نبو . بياين يه كمي پُي هم مهربونتر واويم . مث زمان جنگا . يادتونه اي كسي مي خاس بره ري مين ، يكي ديه خوشه داوطلب مي كرد كه بره !؟ سي چه ئي طوري واويديمه كه همه چيه سي خومون مي خايم ؟ اي مي خايم ، بايد بريم از او بالاسونيل گردن كلفت بسونيم كه شيشپر هم گردنشونه نمي زنه ! سي چه پُي خومون ايقه كل و كشتير ويميم ! دولتي كه بتره لوله پنجاه اينچي گاز مانه از عسلويه بسي كنه هند و پاكستان ، سي چه نتره يه چن تا شاخه تيرآهن به راه آهنش اضافه كنه كه همه استانه پوشش بده ؟ هي ؟/ج