بسم الله الرحمن الرحیم

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا...

در شرایط کنونی که دسترنج مبارزات یکصد و پنجاه ساله ملت ایران، یعنی حکومتی مستقل و مبتنی بر رأی ملت، هدف تیر زهراگین دشمنان اسلام و ایران از داخل و خارج واقع شده است. یگانه پادزهر این هجمه ی توانفرسا وحدت آحاد مختلف جامعه می باشد. بدون تردید انتظار به حقی که از نخبگان جامعه در راستای حفظ وحدت می رود قابل قیاس با سایر اقشار جامعه نیست. که از بد حادثه مدتی ست که بخشی از نخبگان جامعه ما به دلیل خودباختگی در مقابل تمنیات دنیایی خود پرچم دار ایجاد تفرقه در سطح جامعه شده اند.

از آنجایی که پیرو تشکیل خانه احزاب استان بوشهر و اخبار منتشره پیرامون آن در فضای مجازی ذکری از عنوان انجمن اسلامی مهندسان ایران شاخه استان بوشهر و به تبع آن نام این کمترین به میان آمده است. جهت تنویر افکار عمومی توضیحاتی را تقدیم می دارم.
۱- حدود یک سالی می شود که در شورای مرکزی انجمن اسلامی مهندسان ایران اختلافاتی بروز نموده و همچنان ادامه دارد. به گونه ای که اکنون انجمن اسلامی مهندسان ایران دارای سه دبیر کل به اسامی آقایان مهندس علیمحمد غریبانی، مهندس رحمت الله خسروی و مهندس ابراهیم اصغر زاده می باشد.
۲- حدود یکسال پیش که آقای رحمت الله خسروی اعلام دبیرکلی کرد، با بنده تماس گرفت و درخواست بیعت نمود، که بنده رد کردم و خدمت ایشان عرض کردم بنده تا در شورای مرکزی اختلاف وجود دارد حاضر به همکاری با دوستان نیستم.
سپس با پیگیری آقای مهندس غریبانی دبیری آقای مهندس خسروی غیر قانونی اعلام شد. که برای فردی در بوشهر هم که جناب خسروی حکم دبیری داده بود باطل شد. لاکن جناب خسروی همچنان مدعی ست.
۳- سر انجام حدود چند ماه پیش مجددا آقای مهندس اصغر زاده اعلام دبیری فرمود. از آنجایی که بنده بیست سال پیش با حمایت ایشان انجمن را در بوشهر تأسیس کرده بودم با واسطه یکی از دوستان برایش پیام فرستادم که ایشان به بنده زنگ زد و همان صحبت های با آقای خسروی را با ایشان تلفنی مطرح کردم. و سرانجام بیش از یک ماه پیش خدمت ایشان نامه ای به شرح زیر ارسال کردم.

" محضر مبارک جناب مهندس سید ابراهیم اصغر زاده

با سلام و تحیات وافر

احتراما همانگونه که مستحضرید، هواهای نفسانی بزرگترین دشمنِ در کمین انسانند. خطر این دشمن به حدی ست که وقتی نبی مکرم اسلام(ص) از نبرد اُحُد برمی گردند خطاب به اصحاب و یاران می فرماید که اکنون به جهاد اکبر می رویم. همچنین حضرتعالی بیش از بنده به این مهم واقفید که تنها و تنها غلبه هواهای نفسانی بر پیشگامان انقلاب است که اینگونه ایران و جمهوری اسلامی را به حال احتضار انداخته است. و وخامت حال ایران امروز و جمهوری اسلامی در ترازی ست که امید به بهبودی آن شاید تا حد زیادی خوش خیالی باشد.
اما این کمترین بر این باورم که در نومیدی بسی امید است. وقتی نخبگان اروپای پس از سلطه کلیسا و عبور از دو جنگ جهانی هولناک و نخبگان چین با عبور از دوران تحت اشغالی ژاپن و دوران سلطه سیاه اعتیاد بر جامعه آن روز و همچنین انقلاب فرهنگی هولناک مائو باز بر می خیزند و اروپا و چین نوین را می سازند و این میسر نبود جز به همت و از خودگذشتگی نخبگان و ساکنان آن سرزمین ها، پس چگونه است که ما ایرانیان با آن پشتوانه کهن فرهنگی و اخلاقی در تداوم راه اصلاحات اینگونه به چه کنم چه کنم افتاده ایم؟ از این بدتر خود اصلاح طلبان به جان یکدیگر افتاده و یأس بیش از پیش جامعه را رقم می زنند. آیا دلیلی جز سیطره هوای نفس قابل تصور است؟
جناب مهندس! حضرتعالی از نظر سوابق، تجربه و معلومات با این کمترین قابل قیاس نیستید، اما بنده به دلیل بعد مکان و جایگاه نسبت به مرکز معرکه(پایتخت) راحت تر و شفاف تر می توانم خطری را که کیان ایران و نظام اسلامی را تهدید می کند مشاهده نمایم.
براستی وقتی نخبگان یک تشکل سیاسی قادر به حل اختلافات درونگروهی خویش به شیوه مدنی نیستند، آیا توقع تبعیت جامعه از آنان به عنوان پیشقراولان حرکت اصلاحی توقعی قرین به صواب است؟
مزید استحضار باید عرض کنم که بنده بحمدالله به گونه ای زندگی خود را بنا نهاده ام که جز به ذات اقدس الهی مدیون هیچ شخص، گروه یا جایگاهی نباشم. علت نگارش این نامه نیز جز خیرخواهی نیست.
همچنین با فضای حاکم بر جریان های سیاسی این سرزمین، بسیار بعید می دانم که این دست و پا زدن های امثال بنده که صدایشان به جایی نمی رسد مؤثر واقع شود. لاکن خود را مکلف به ادای تکلیف می دانم تا در روز موعود نزد امام(ره) و هم رزمان شهیدم شرمنده نباشم.
پیشنهاد بنده همانگونه که تلفنی عرض کردم حل اختلافات به شیوه مدنی از راه گفتگو و دوستانه با آقایان مهندس خسروی و مهندس غریبانی ست.
چه در غیر این صورت این کمترین قادر به همکاری با هیچیک از بزرگواران نخواهم بود و برای همگان آرزوی بهروزی و توفیق دارم.
ارادتمند محمد باقر عباسی سملی "
و عملا از تشکیلات انجمن اسلامی مهندسان ایران کناره گیری کردم. زیرا تداوم کار با چنین تشکیلاتی را در شأن خود و سایر دوستانی که طی بیست سال گذشته در سطح استان در کنارشان فعالیت نموده ام نمی دانستم.
هر چند هر سه بزرگوار آقایان مهندس غریبانی، مهندس اصغرزاده و مهندس خسروی را انسان هایی شایسته احترام می دانم و برایشان احترام قائلم لاکن تداوم همکاری با این وضعیت برایم میسور نبوده و نیست. آنهم در شرایطی که این داستان همچنان ادامه دارد و هیچیک از این بزرگواران حاضر به کوتاه آمدن از مواضع خویش نیستند.
البته ممکن است افرادی باشند که تحت هر شرایطی حاضر به پذیرش مسئولیت انجمن در استان باشند که روحیات بنده با چنین بزرگوارانی هم سنخ نیست.
و پیش از برگزاری انتخابات خانه احزاب هم عدم شرکت خود در آن نشست را به اطلاع دوستان رسانده بودم.
با پوزش از تصدیع اوقات عزیزان

محمدباقر عباسی سملی