سراینده: عصمت خاله

دو گرگان یکی مرد و دیگر زن است      و هر یک همی بیست سالی سن است
سر و رویشان لیک مانند گرگ              همی پوزه دارند و گوش بزرگ
یکی گفت نامم بود خون چکک             دگر گفت من هم بُوَم خون مکک
به آنان چنین گفت صاحب: کنون          مبادا کزین خانه رفتن برون
که مردم بترسند از شکلتان                  همه کودک و خرد و پیر و جوان
بیاید شما مثل انسان شوید                    که زیبا شوید و به سامان شوید

* * * *
بردن گرگ زادگان به نزد جراح پلاستیک
 که آن ها را به شکل آدمیزاد کند:
ببردند گرگان به نزد طبیب                ولیکن چه سودش چو خالیست جیب؟
پزشک این چنین گفت کاین کار ها     بسی پول باید که گردد روا
چو صاحب چنین ثروتش را نبود،          به همراه گرگان تفکر نمود
که این کار ما را همی چاره چیست      چه باید کنم چون مرا پول نیست؟
چنین گفت با صاحبش خون چکک:     کنون من به همیاریِ خون مکک،
توانیم این مشکلت حل کنیم               گره را به شادی مبدل کنیم
بدو گفت صاحب: چگونه؟ بگو            بگو تا چگونه؟ بگو مو به مو
چنین داد پاسخ به وی خون چکک،      که تهدید باید شود دکترک
بدزدیم ما دکترک را شبی                  بیندازمش من به تاب و تبی
دمارش درآریم ما آن چنان                که پولاد کوبند آهنگران
اگر او به تهدیمان رام شد،                  که خوب است و شیرینیِ کام شد
و گرنه به جنگل بریمش کشان            بگیریم از وی همی جسم و جان ...

ادامه دارد ...