*مختار فیاض

بنده به  چند دلیل از زندانی شدن قاضی"مرتضوی"خوشحال نیستم:

یکم: افزوده شدن هر فرد به تعداد زندانیان در کشور، نشان دهنده و بیانگر این نکته ی تاثر برانگیزاست که ما همچنان مشکل فرهنگی داریم.

دویم:با زندانی شدن یک قاضی ،مساله به مراتب فاجعه بار تر است.یعنی این که نه تنها شهروندان عادی در کشور ما تخلف دارند؛بلکه قاضیان که خود باید الگو باشند و در زمینه ی رفع تخاصم ایفای نقش کنند؛متخلف از کار درمی آیند و در کنار متخلفین زندانی می شوند.سر زدن تخلف از همه نکوهیده است؛از قاضی نکوهیده تر(هرچه بگندد نمکش می زنند/وای به روزی که بگندد نمک)

سویم:از کودکی به من یاد داده اند که: "در مرگ دشمن،شادی نکن؛که امروز،نوبت اوست و فردا نوبت تو".بنابراین نمی توانم و نباید  احساس خوشحالی کنم.
البته هرچند که مطلقا از این رویداد،احساس خوبی ندارم؛ ولی هیچ وقت، برخورد کینه توزانه و معاندانه ی ایشان با روزنامه نگاران بی پناه مطبوعات آزاداندیش و اصلاح طلب را در اواخر دهه ی هفتاد و اوایل دهه ی هشتاد نمی توانم فراموش کنم.

حتما بیشتر کسانی که خواننده این سطور هستند؛کم و بیش به خاطر دارند که آقای مرتضوی آن ایام، روزانه، صاحبان قلم منجمله دکتر جلایی پور،شمس الواعظین و... را به دادگاه مطبوعات فرا می خواند و چنان با مستی قدرت و طمطراق عتابشان می کرد و به حبسشان می انداخت و روزنامه هایشان را تعطیل می کرد؛ که انگار نعوذ بالله تصمیم و کلامش از منبع الوهیت صادر می شود و چنین مقام و موقعیتی سرانجام و پایانی ندارد.غافل از این که به فرموده مولا علی(ع):"اگر این میز و این جایگاه،ماندگار بود؛به تو نمی رسید!!!"

البته از سوئی خوشحالم که سرنوشت "مرتضوی "عبرتی شد برای آنانی که خود را"فعال ما یشا"می دانند و لگام گسیخته،چهار اسبه در حال تاخت و تاز هستند و تصور می کنند که چنین موقعیتی نقصان نمی پذیرد و دائمی  است.(اگر اهل عبرت و درس گرفتن از روزگار باشند!!!)

در پایان دریغم می آید که از نقش ارزشمند مطبوعات و رسانه های مجازی در آشکار کردن تخلفات و نهایتا دستگیری "مرتضوی "یادی نکنم.هر چند در فعالیت ها و عملکردهای این رسانه ها نیز خطاهایی دیده می‌شود که باید به مرور رفع شود اما انصافا وجه آگاهی بخشی و اطلاع رسانی آنها ،واقعیتی نیست که قابل کتمان باشد.

مختار فیاض
سوم اردیبهشت ماه نود و هفت