مختار فیاض:
 
اگر اندکی به اطراف خود نگاه کنیم یا پیام های تلگرامی، واتس آپی، اینستاگرام و مواردی از این قبیل را ملاحظه کنیم، متوجه می شویم که این "فضا" چگونه فاتحانه بر  زبان و فرهنگ ما چنگ انداخته است.

ضمن اذعان به همه ی محاسنی که فضای سایبری دارد، باید عرض کنم که دست اندازی هایش به حوزه ی زبان و خطِّ فارسی غیر قابل بخشش است.
حتما دیده اید و دیده ایم که در نوشته های کاربران، عموماً"ه" غیرملفوظ یا حتی ملفوظ، در پایان بعضی واژه ها، همچون"که، به، نه، چه و..."حذف می شود و لحن و بیانی خاص که بیشتر مختصِ ولگردها و داش مشتی هاست، در نگارش، جایِ واژه هایِ زلال و زیبای فارسی را گرفته است.
این ها متاسفانه واقعیت هایی است که ما روزانه شاهدیم؛ ولیکن قاعدتاً  بجاست که هر صاحب ِ دغدغه ای، تلاش کند تا از فراگیر شدنِ شان در گفتار و نوشتار جلوگیری کند.

یکی از واژه هایی که فکر می کنم برآیندِ فضای سایبری است، استفاده از واژه ی "سپاسمند" به جای "سپاسگزار"است.
حتما دوستان واقفند که "مَند"، پسوندی فارسی است که در معنایِ "دارنده و صاحب" استفاده می شود و با ترکیب واژه ی قبل از خود، صفت می سازد؛ مثلِ "خردمند" یعنی "دارنده ی خرد" و...
من مطلقاً در آثار فاخرِ بزرگان متقدم و متاخِّر، ندیده ام که در کلامِ خود از مصدرِ"سپاس داشتن" به جای "سپاس گزاردن" استفاده شده باشد؛ چرا که آوردنِ "مَند" پس از "سپاس"، فعل می سازد و چنین شیوه ای، نامعمول و خلافِ ساختار واژگانِ زبان فارسی است و احتمال دارد با گرته برداری از زبان انگلیسی واردِ محاورات و مکاتباتِ کاربران فضای سایبری شده باشد. همچنان که متاسفانه به جای "دیدگاه" از واژه ی "نقطه نظر" که ترجمه تحت لفظی"point of view" انگلیسی است، استفاده می شود و قطعاً اشتباه است.

با این وصف، فکر کنم با من هم عقیده باشید که: "سپاسمند" به معنی "سپاس داشتن" است و بی گمان خطاست؛ هرچند که متاسفانه روز به روز، بر خلافِ مصدرهای شناخته شده ی زبان فارسی، در حالِ ترویج باشد؛ چنانکه به همین سیاق، گزارشگران و گویندگان صدا و سیما نیز پی در پی، به جایِ "سلام عرض می کنم"، از جمله ی اشتباهِ "عرضِ سلام دارم" استفاده می کنند؛ غافل از اینکه ما در زبانِ فارسی، مصدر "سلام داشتن" نداریم بلکه" سلام کردن" داریم.
پس زیبنده است که همه ی دوستان، به ویژه کسانی که در گروه های ادبی و فرهنگی، به نویسندگی می پردازند، به این نکته نیز توجه داشته باشند که، ما موظف به نگهداری از میراث ارزشمند گذشتگان مان هستیم و باید تلاش کنیم تا نه تنها خود از واژه ها و ترکیباتِ ناموزون و نامتعارف استفاده نکنیم؛ بلکه با درست سخن گفتن و درست نوشتن، و یادآوریِ خطاهای عمدی یا غیر عمدیِ دیگران، از فضای سایبریِ موجود، در راه تعالیِ زبان فاخر و ارزشمند خود بهره ببریم.