اتحاد خبر-اسماء بوستانی: آن روزها نام و نان بهایی نداشت و آنچه میدان دار بود، قیام بود و عروج. آن روزها ماندن بی معنا بود و مردن در بستر، ننگی بزرگ. آن روزها شهادت، شاهراهی به وسعت افق داشت. آن روزها فاصله خاک تا افلاک و کویر تا بهشت، یک میدان مین بود. خاکریزها، بوی بهشتِ مردانی را گرفته بود که سر به سر، تن به مرگ می سپردند تا مبادا وجبی از کیان دین و وطن، به دست کفتاران حریص و متجاوز بیفتد؛ چرا که دفاع مقدس، رساترین واژه در قاموس ایستادگی این ملّت قهرمان است. و اینک در هفته دفاع مقدس در حضور یکی از رزمندگان دلاور زمان جنگ هستیم. «اتحاد جنوب» شما را به خواندن این گفتگو دعوت می کند:

*لطفا خودتان را معرفی کنید.

اکبر نظری فرزند علی متولد 1345 و شاغل در شرکت گاز استان بوشهر هستم. در یکی از قدیمی ترین و سنتی ترین محله های برازجان که ساده زیستی، قناعت و کم توقعی را در تمامی فراز و نشیب های روزگار همراه خود داشته اند به دنیا آمده و رشد نموده ام. محله ای که سهم به سزایی در پشتیبانی تمام عیار مردان و زنان و اعزام به مناطق عملیاتی در غرب و جنوب کشور در دوران سخت جنگ داشته و ایثارگران، جانبازان و شهدایی تقدیم نموده اند که تصاویر آن بر دیوارهای محله خودنمایی می کند. اکنون نیز متاهل و دارای یک فرزند پسر دانشگاهی در رشته مهندسی و یک فرزند دختر در رشته علوم تجربی و همسری همراه می باشم. از آنجا که در زمان جنگ وسایل ارتباطی تقریبا قابل دسترسی نبود در اعزام های اولی پدرم خیلی اذیت می شد ولی مادرم با رضایت و رغبت جهت اعزام من به پدرم دلجویی و دلداری می داد. پدرم نیز به رفت و آمد من عادت کرد. از سال 1361 تا پایان جنگ و پذیرش قطعنامه سازمان ملل در جبهه جنگ حضور فعال داشته ام. به طور مثال در سال 1365 بیش از 9 ماه در منطقه عملیاتی حضور داشتم، چندین بار شیمیایی شدم. از ناحیه کمر مورد اصابت گلوله گرینف و از ناحیه آرنج و دست نیز مورد اصابت ترکش قرار گرفتم، عصب گوشم نیز به شدت مورد آسیب قرار گرفته است.


*تعریف خود از جنگ تحمیلی و هشت سال دفاع مقدس را بیان کنید.
جنگ سازندگی ها و قرن ها تلاش و آرامش یک ملت را به زیر می کشاند و آسیب جبران ناپذیری به زیرساخت ها و روان جامعه و اجتماع وارد می سازد که سال های سال اثرات آن مشهود می باشد و شاهدش هستیم. وقوع جنگ عرصه را چنان بر منابع انسانی مستعد و نخبه ها در عرصه های علمی، صنعتی، اقتصادی و... تنگ می نماید که راهی به جز فرار از ویرانه های آزمایشگاهی خود نمی بینند. به جد در این دنیای رقابتی و پرشتاب جبران این عقب افتادگی بسیار سخت می شود. پس عقل و منطق حکم می کند ملت ها و حکومت ها جنگ را بدترین گزینه دانسته و با تمام تلاش و توان از دریچه ی طلایی و معجزه آسای گفتگو به حل اختلافات بپردازند. در کمال احترام دیدیم که نابخردی مدیریت عراق چگونه کشور عراق و ما را سالها به عقب راند، با خسارت و هزینه ای دو هزار میلیاردی.
البته ما با تمام قدرت و با استفاده از تمامی ظرفیت های خود ایستادیم و آنان را پشت مرزهایشان عقب راندیم و توانستیم سیستم دفاعی و نظامی خود را قدرت بخشیم تا شاهد قدم زدن و شنیدن صدای چکمه های نظامیان متجاوز نباشیم.

*چه تصویری از جبهه جنگ در ذهن شما باقی مانده است؟
همیشه باید به جنگ نه گفت مگر در مقابل تجاوز، اگر ملتی بخواهد و پشت این خواستن اعتقاد و هدفی نهفته باشد منتهی به نتیجه است و آن می شود که رزمنده ای با 16 سال سن با کفش کتانی و لباس های خاکی آویزان بر نظامیان و چکمه پوشان ارتش زرهی برتری پیدا می کند.

*عمده فعالیت خود در عملیات های دفاع مقدس را بیان کنید.
در عملیات والفجر 8، پاکسازی والفجر 2 حاجی عمران، عملیات والفجر 10 که با بمباران و حمله وحشیانه شیمیایی ارتش بعث عراق همراه گردید، پاکسازی والفجر 4، مین کاری دریایی در خلیج فارس، عملیات انهدام سکوهای نفتی، پاکسازی منطقه عملیاتی خیبر، عملیات ناموفق انهدام اسکله صادرات نفت و نفتکش ها و همچنین عملیات ناموفق کربلای 4 با هدف بصره.

*مسئولیت های شما در جبهه چه بود؟
1- اطلاعات رزمی تخریب
2- فرمانده گروه غواصی تخریب در عملیات کربلای 4
5- فرمانده گروهان تخریب و انفجارات
6- فرمانده گروه مین کاری
7- مربی آموزش غواصی

*آیا کسی هم جلو چشم شما شهید شد؟ آن منظره را برایمان توصیف کنید.
بله شهدای زیادی از اقصی نقاط مختلف کشور بودند که از بین آنان به سه شهید والا مقام اشاره می کنم:
1- شهید سیاسی نژاد که در انفجاری مهیب به شدت آسیب دید و دچار قطعی عضو از ناحیه دو دست و دو پا گردید و در راه اعزام به بیمارستان صحرایی در آمبولانس در میان دستانم در حالی که او را در پتویی پیچیده بودم به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
2- ساعت یک نیمه شب بود عزیزی با قد بلند و هیکلی تنومند از رزمندگان اقلید فارس هنگام درازکش با زانو روی مین رفت، زانویش کاملا کنده شده بود طوری که این زانو با مقداری پوست وصل بود، خونریزی شدید داشت، تمام تلاشم را کردم که خونریزی بند شود، خونریزی او را بی حس کرده بود، وقتی از او سوال گرفتم که می خواهم پوست آویزان را بکنم و پایت را کامل جدا کنم. او به سختی جوابم را داد. پایش را از پوست جدا کردم با بندهای پوتین و پارچه های امدادی موجود آن را محکم و سفت پیچیدم. وسیله اعزام و انتقال وجود نداشت، در آن منطقه کوهستانی و صعب العبور تنها آمبولانس ما قاطری بود که از آن هم فاصله زیادی داشتیم، دست به کار شدیم و به کمک دو آورکت کلاه دار برانکاردی درست کردیم، بچه ها با کمک هم آن عزیز را به عقب حرکت دادند ولی بعد از طی مسافتی به درجه شهادت نائل آمد.
دلخراش ترین صحنه شهادت تانکی بود که مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، به شدت شعله ور بود، رزمنده ای نمی دانم چرا و به چه علت نیمتنه اش در تانک گیر کرده بود و نمی توانست خارج شود و در میان شعله ها می سوخت و فریاد می کشید. متاسفانه شدت آتش که گاهی نیز با انفجارهای لحظه ای همراه بود اجازه هیچگونه حرکتی را به ما نمی داد و آن رزمنده نیز پس از دقایقی به شهادت رسید.

*خاطره تلخ شما از جنگ چیست؟
رزمندگان خارج از شرایط جنگ و خشونت در بخش زیبای دیگری بنا به زندگی، همنشینی، شب نشینی، کشیدن سفره های شام و نهار برگرفته از احترام و ایثار و راز و نیاز و دوستی ها از جنس رحماتی اوقات سپری می کردند و قطعا خروج و پرواز آسمانی هر کدام از این عزیزان تلخی های خاص خود را به همراه داشت، در هر عملیات تعدادی از این عزیزان از واحد تخریب که در نوک پیکان جنگ مشغول بودند جدا می شد. آیا می شود شکست عملیات کربلای 4 را صبح عملیات نظاره گر بود؟ جوانانی که برای همیشه در کنار ما نیستند، صحنه ای تلخ تر از این می شود؟

*و خاطره شیرین شما؟
بعد از عملیات ها شایعات زیادی در محله ها می پیچید که فرزند فلان خانواده شهید، مجروح و یا اسیر شده است بعد از پایان یکی از عملیات ها به من خبر دادند که منزل پدری ات خیلی شلوغ است و شایعه کرده اند که اسیر شده ای. زیاد اهمیت ندادم، یک هفته گذشت و کار بالا کشید مشغول مین کاری بودیم که به زور ما را پشت خط مقدم آوردند و از راه ماهشهر به برازجان آوردند. سر کوچه که پیچیدم دیدم قضیه واقعا جدی است و مراسم بیشتر به مراسم فاتحه شبیه است. با ورود من به منزل همه از اتاق ها بیرون آمده و فضا به فضای شادی و پایکوبی تبدیل شد، ما تا درون اتاق روی دست و شانه های آشنایان حمل شدیم.

*چه تصویری از رشادت های همسنگرانتان دارید؟
در همان سفر پس از برگشت به منطقه عملیاتی که دو سه روز هم با تاخیر بود به همسنگرانم پیوستم و جویای حال همرزمانم شدم. اظهار داشتند که بعد از شما حاج اکبر صابری روی مین لقمه ای رفته و قسمتی از پای ایشان قطع شده است، این برادر عزیز ما بیش از سه دهه تحمل این درد را به همراه دارد. ناگفته نماند که اگر حاجی ما پایش را چند سانتی متر عقب تر گذاشته بود دقیقا روی مین بود. مین لقمه ای نیز قدرت این را دارد که تا بالای مچ پا را قطع کند ولی خوشبختانه این اتفاق تلختر رخ نداد.