سروش اتابک زاده : شادروان علیمراد فراشبندی:
اگر در ایران یک مرد هست منم /  و اگر دو مرد باشد اولی منم
اوایل تابستان 1340 نامزدهای وکالت مجلس شورای ملی در گستره ی ایران با همه توان وارد مبارزات انتخاباتی شده بودند . در برازجان شور و حال تازه ای با حضور جوانان شکل یافته بود. گروه کوچکی از مردم عادی و کارکنان دولت و بیشتر دانش آموزان سیکل دوم دبیرستان به خصوص دیپلمه ها با دسترسی به کتاب ها و اخبار مهم که از پایتخت به دیگر آبادیهای ایران سرایت کرده بود حضوری تاثیر گذار داشتند به نحوی که «بنده» به شخصه شاهد وحشت دستگاههای اطلاعاتی شهر بودم دولت در آن عصر قصد داشت «ژست» کشورهای آزاد را بگیرد و پارلمان را تحقق برنامه های موفق سیاسی خود به جهان معرفی کند ، اقتدار مجلس و اعتبار و شان نمایندگان در حکومت های مشروطه و در قانون اساسی از جایگاهی برجسته برخوردار است لذا رژیم سعی داشت وانمود کند که پارلمان بر اساس خواست و نیات مردم به وجود می آید و انتسابی نیست، حال آنکه مردم کوچه و بازار تا دانشگاهی، مستخدم دولت تا کسبه همگان می دانستند رژیم در چینش مهره ها نهایت وسواس و دقت را بکار می بندد تا مبادا شخصی با ظاهری مقبول اما با ایده هایی مغایر رودرروی رژیم به مجلس راه یابد . بهرروی شادروان علیمراد فراشبندی معلم وارسته ای که در شیراز اقامت داشت با امید خدمت به همولایتی ها و با علم بر این که دولت تاییدش نخواهد کرد بعنوان نامزد انتخاباتی به برازجان آمد و فعالیت خود را آغاز کرد.
بعد از ظهر یک روز گرم«احتمالاً خرداد» مقرر بود در دبیرستان فرخی برای دانش آموزان و مردم سخنرانی نماید، گفته شد جوانان آگاه تر از نسل پیشین موضوع انتخابات را پیگیری
می کردند زیرا مشتاق تر از همیشه در سطوح مختلف برابر دولت چالش ایجاد می نمودند و کلاً دولت هم به خاطر سیاست های تک «بُعدی» خود موضع قدرتمندی نداشت لذا جوانان بی محابا می گفتند، گر چه هزینه سنگینی هم می پرداختند ، کتاب های سیاسی، شب نامه ها و اعلامیه نیروهای مخالف دولت دست به دست می شد و در کنار آن گونه کتاب ، رمان هایی نیز انتشار می یافت که بعضی وقت ها با «سیگنال» های سیاسی همراه بود، از پیر احمدآباد ، جبهه ملی، حزب ملت ایران، نهضت آزادی، برخوردهای دانشجویان دانشگاه تهران، اقدامات زنده یاد «مهندس بازرگان» آیت الله طالقانی، مرگ تختی و حوادثی که در تهران روی می داد ، در نطفه خفه می شد تا به شهرستان ها نرسد اما بالاخره در بین جمعیت های متعهد دولتی بودند جوانانی که تحمل از دست داده «خبر» را به افراد «محرم» می رساندند، اخبار دهان به دهان به هر برزن و کوی و خانه ای ره می یافت در نتیجه نوجوانان و جوانان هشیارتر و پویاتر از گذشته دولت ها و عُمّال آن ها را رصد می کردند . بالاخره آن روز گرم خرداد دبیرستان فرخی جمعیت پر تعدادی را پذیرفته بود، روان شاد فراشبندی روی پلکان ورودی کریدور دبیرستان فرخی مصمم ایستاد و با این جمله که: اگر در ایران یک مرد وجود دارد من هستم و اگر دو مرد باشد من نفر اول هستم سخنرانی خود را آغاز نمود ، حاضرین با هورا و کف زدن های بی وقفه حمایت خود را نشان دادند، در اوج احساسات ، جوانی دانش آموز « موذنی » از میان جمعیت فریاد زد: زنده باد فراشبندی نماینده حقیقی مردم دشتستان. شخصاً شاهد بودم که دو تن از ماموران آگاهی شهربانی برازجان در بین جمعیت فعالانه حضور داشتند. زنده یاد فراشبندی در میان بدرقه شکوهمند مردم ، دبیرستان را ترک گفت تا برای امور فردا خود و یاران را آماده نماید، شب در خانه یکی از افراد فامیل خود مشغول تبادل نظر و مشورت بود که یکی ازهوادارانش به او رو کرد و گفت: ظاهراً وضع شما در دشتستان خوب نیست آیا شما بالا را درست کرده اید؟ فراشبندی هم به صداقت گفت: نه، من بالا را همراه خود ندارم و پایین هم که می بینید! سوال کننده گفت: پس جناب آقا ما و شما «ول معطلیم» این جمله فردای آن روز به سرعت باد در شهر پیچید: فراشبندی را بردند!! و این پایان مبارزه مردي بود که برای اصلاح امور مردم دشتستان کمر همت بسته بود تا شاید راه به جایی برد. حال بحث این است که مردمان آگاه، اهل خرد و ایمان ، دارای اندیشه و ایده وقتی می خواهند وارد میدان مبارزه شوند در برابر خود تابلوی ، ایست ، بوق زدن ممنوع ، توقف مطلقن ممنوع و ... می بینند که از سر ناچاری یا سکوت کرده و تغییر جهت می دهند ، یا اگر به مال و جاه دنیوی دل بسته باشند مطمئنن بر حقایق چشم می بندند و آن
می شوند که باید باشند . نظام ایران چهره های شاخص کم ندارد در بیشتر عرصه ها، کشور دارای اشخاص بسیار ارجمندی است که اگر بدون «حب و بغض» و مصلحت سیاسی به آنان فرصت دهند یقینن در کار خود و کشور تحول ایجاد می کنند، لحظه ای عملكرد شخصیت هایی چون «علی و جواد لاریجانی» را کارنامه کنید بی اغراق در سطح بالایی قرار دارند ، اما چرا منصبی با مسوولیت و تعهدات بیشتر در اختیار ندارند قابل تامل است . جوانان روشنفکر ، روشنگران و متدینان نسل اول انقلاب که امروز مردانی مجرب و عالم بر جریان درون حاکمیت و اوضاع عمومی جامعه و اداره مملکت هستند چرا از مدیریت کلان کشور جدا مانده اند / آیا جمهوری اسلامی با گذشت 30 سال باید کماکان دغدغه مدیران کارآ و مدیریت صادقانه ایران را داشته باشد ؟
وزارت کشور با چه مشکلی مواجه هست که تا امروز یک حزب قانونمند ، مدبر ، سیاس و هدفمند نتوانسته اعلام موجودیت سراسری کند . ریاست جمهور برجسته ترین فرد اداری مملکت است ، آیا حق نیست که ملت بسیار بیشتر و شایسته تر در انتخاب وی از خود بینش و آگاهی بروز دهد ، کشوری که خود را « امالقراء » جهان اسلام می داند ، داعیه رهبری مسلمین را دارد ، به مدیریت جهانی می اندیشد ، تنها از یک منظر باید ارزیابی شود ؟
وقار ، شخصیت ، سیاست و ظواهر ریاست جمهوری ایران باید چنان باشد که جهانی دیده شود زیرا به هر دلیل ایران روزگاری دستور نویس بخشی از جهان بوده و به صرف رئیس جمهور بودن آن حقوق محقق نمی شود، بلکه اندیشه والا ، تفکر بالا ، ارزشهای
ناب فرهنگ اسلامی و تمدن دیر پای ایرانی هم باید باشد/ متاسفانه جریانات سیاسی کشور در وقت انتخابات بدون برنامه و پیش زمینه سیاست های مملکتداری پر مدعا می آیند . آن ها حتی برای امور داخلی خود نیز دارای برنامه نیستند ، یک حزب سیاسی کامل برنامه و زمان بندی یک دوره ریاست بر کشور را به گونه ای پی ریزی می نمایند که از آغاز فعالیت می دانند چه کسی در چه پستی قابلیت اجرایی دارد و این وقتی به سلامت اجرایی می شود که کانون های مردمی منسجمی پشتیبان حزب باشند و همه ی اعضاء از ارشدترین مقام حزبی گرفته تا عضو ساده ، خط و مشی و اصول سیاست های حزب خود را بدانند و حتی احزاب رقیب را نیز دایم آنالیز کنند که آنان چه در چنته دارند ، نقطه قوت و ضعفشان در کجاست .
گروههایی که بنام احزاب ( فعالان سیاسی ) پا به رقابت می گذارند غیر از عده ی محدودی که در تهران هستند و در اطراف قدرت ، دیگران که عموم ملت هستند از موجودیت حزب بی خبرند . اصول گرایان ، مشارکتیها ، اصلاح طلبان ، رایحه خوش خدمت ، و چند نام و آدرس مخدوش و مغشوش دیگر ، طی این 30 سال فقط به نام بوده اند مگر « کارگزاران سازندگی » آن هم به علت هوشیاری و آگاهی شخصیتی چون « آیت اله رفسنجانی » موجودیت دارد / آن چه آمد بیشتر در حد یک نام هستند که احتمالاً به ثبت رسیده تا اگر روزی روزگاری مقرر شد دولت ها بر پایه و گردش کار حزبی بالا آیند و انتخاب شوند نامی را ثبت کرده اند که به لحاظ زمانی قابل گزارش به مردم باشد بی آن که مردم از اساسنامه ، مرام نامه و اهداف حزب مطلع باشند به راستی کدام یک از آن چند نام چه در کنار دولت و چه در مقام منتقد دولت برنامه حزبی داده اند ، چه ایده ی مترقیانه ای را برای خدمت به مردم و ارتقاء سطح سیاسی و فرهنگی در میان ملل جهان ارایه کرده اند . به هر روی آن چه گذشت این که در رژیم گذشته نامزدهای مخالف گرچه به مقصد نمی رسیدند اما با وجود خطر و وحشت بیان عقیده می کردند و اگر اندک راهی برای فعالیت وجود داشت به انجامش می پرداختند ، دریغ از انقلابیون امروز کشور که کار خوب دولت را هم نقد نمی کنند تا چه رسد به انعکاس خواست ملت . اما به وقتی که موقعیت خود را در خطر می بینند همه ی کاستی ها منتسب به دولت می شود . اگر اداره امور جامعه ، مدیریت و یا شخصیت های نظام دارای ایراد منطقی هستند چرا خبرگان جامعه به رهبری گزارش نمی کنند ، مشکلات را با مقام رهبری در میان نمی گذارند ، راه کار نمی دهند . برخی می گویند خط قرمز اجازه نمی دهد اظهار این مطلب خود را از سختی ها دور نگه داشتن است ، نیک می دانیم همه ی رژیم های دنیا دارای اصول و خطوطی هستند که با احترام بدان ، وظیفه ملی خود را دنبال می کنند چرا ما در حد وظیفه و اندازه ی گام و نام خود حول محور آن چه قانون گفته وارد گفتمان نمی شویم ، آشکار است که اگر قانونی متناسب با نظم امروز جامعه نباشد بنا به صراحت قانون اساسی ، رهبری باید تدبر کند . بی تردید ملت ایران هیچ گزارشی از فعالان سیاسی ( تحت هر نام ) برای تغییر ، ایجاد شرایط بهتر و حذف مواد و تبصره های متوقف کننده دریافت نداشته است ، و اگر روال بدین گونه باشد آنان که باید جوابگوی نسل های آینده ایران باشند تک ، تک افرادی هستند که پیرامون قدرت فعال حضور دارند مثل / وزراء ، وکلاء و مدیران رده های اول کشور .