فریده فهیمی*: 

ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ ﴿۱﴾مَا أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ ﴿۲﴾وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ ﴿۳﴾وَإِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ ﴿۴﴾ن، سوگند به قلم و آنچه می نویسند، که به سبب نعمت و رحمت پروردگارت [که نبوّت، دانش و بصیرت است] تو مجنون نیستی؛ و بی تردید برای تو پاداشی دایم و همیشگی است؛و یقیناً تو بر بلندای سجایای اخلاقی عظیمی قرار داری.والله که هر چه به آیه چهارم می نگرم ، حرمت به قلم را افزون تر از همه ی هست های اطرافم می یابم از هر آنچه هست برتر ووالاتر : « یقینا تو بر بلندای سجایای اخلاقی عظیم قرار داری .

 دوستی گفت :« بنویس ، تو که اهل قلمی ،چرا دست به قلم نمی شوی ؟؟؟ بیم آن داری که مـَرکبت در مـُرکبت بماند؟؟؟؟»

گفتم: « چه بنگارم ؟ کدام درد را بنالم ؟؟؟»

گفت: « مجذوب تبریزی می فرماید :[ درد بی دردی علاجش آتش است ] ما که بی درد بودیم به آتش گرفتار شدیم.

گفتم:« کاش  آتش بیفتاد به این خرمن پرطمطراق بی رسم ورسوم ، تا که بسوخت دیدگان مان ونمی دیدیم اینچنین بی سر وسامانی»

آری، خجسته روز قلم است واهل قلم بسی خرسند ،که در این روز عزیز ، بسیار تکریم خواهند شد وفراوان مورد تفقد قلم دوستان قرار خواهند گرفت وکرور کرور در بوق وکرنا  جارخواهند زد ارزش سترگ عصاره ی  قلم شان را .  می دانم که رویایی بیش نیست به قول یغما گلرویی: « رویایی شیرین » ولی بزرگ پروردگارا ، به حق هر آنچه وهر آنکه بیشتر دوست می داری ،امانم بده تا در این رویا ، معلق بمانم ولحظاتی هر چند اندک ، خرسند باشم حتی اگر دروغین ونمادین باشد این محفل. نمی دانم باعث وبانی این صراط مستقیم چه کسی است که چنین معمارگونه ، جست وگشت وروزی را در تقویم به نام قلم ؛ قلم زد اما دستش مریزاد وصد البته  مغزش مریزاد. روز قلم بر همه ی اهل قلم ،میمون بادا. تا باد چنین بادا.

نگارم بنگار که فصل، فصل رویش است وشکفتن ، زیرا که فرماندار فرزانه، مدیریت ادیب آموزش وپرورش شهرستان مان؛ شهردار فرهنگ دوست مان ،  نماینده مدافع آزادی بیان و قلم شهرستان مان ،بخشدار دوستدار ادب وهنر شهرمان ، همه وهمه، پای در رکاب اعتلای علم و فرهنگ   دیار نجیب وعزیزمان دارند؛ زیرا که قلم، سرچشمه تمدن‏های بشری و منشأ پیشرفت و تکامل علوم، و بیداری اندیشه‏ ها و افکار و شکل گرفتن مذاهب، و منشأ هدایت و آگاهی بشر بوده است، بدان حد که دوران زندگی بشر با پیدایش قلم (خط) به دوران «تاریخی» و دوران «ما قبل تاریخ» تقسیم می ‏شود.

دوران تاریخ زندگی انسان از زمان اختراع خط آغاز می‏شود؛ زمانی که انسان توانست ماجرای زندگی ‏اش را بر صفحات نقش نماید و سطوری بر صفحه کاغذ و شبیه آن به یادگار گذارَد.قلم، حافظ اندیشه و معارف، پاسدار افکار اندیشمندان، حلقه اتصال فکری علما، و پل ارتباطی گذشته و آینده است، و حتی ارتباط آسمان و زمین نیز از طریق لوح و قلم حاصل شده است.

قلم، ابزاری است که انسان‏های جدا از هم از نظر زمان و مکان را بهم می پیوندد؛ به طوری که گویی همه متفکران قرون  گذشته را، که در اقص نقاط این کره ی خاکی  به سر می ‏برند، در یک کتابخانه  ی عظیم، گرد هم  می بینیم. « می گوید: شعر پنجره دار بنویس ! می خواهم کمی نفس بکشم ... نمی داند / حال یک مرد را /پشت میله های زندان . سیاوش خاکسار » افراد از اهل قلم توقع دارند که با قلم خود فریاد بزنند درد هایشان را . همواره در هر کوی وبرزن که اهل قلمی می گذرد مورد خطاب وعتاب است که اینچنین بنویس وآنچنان بنویس ، این نیست وآن چیست ؟؟؟؟؟؟

14 تیرماه 95 – برازجان