اصلاحات در بوشهر وضعیت مناسب و خوبی ندارد و مهم ترین مشکل آن عاری از دغدغه شدن نیروهای اصلاح طلب است. اصلاح طلبان بوشهر در وضعیت کنونی بابت همین ضعف و یا نبود دغدغه، دارای اختلافات شدید هستند. با اینکه دنیای مجازی تعداد و تنوع اصلاح طلبان را بیش از قبل نشان می دهد اما از سوی دیگر اختلافات اصلاح طلبان نیز بیشتر و متنوع تر شده است. به نظر من گفت و گوی استانی شاید مهم ترین راهکار باشد. استاندار و مراجع اجتماعی و نمایندگان احزاب اصلاح طلب بایست پشت میز گفت و گو بنشینند و توسعه استان و حمایت از اصلاحات و دولت تدبیر را ملاک همگرایی خود قرار دهند.

اخیراً بحث و مجادله سیاسی بین دو گروه از اصلاح طلبان استان بوشهر که بیشتر بر سر حمایت یا مخالفت با مصطفی سالاری به عنوان نماینده عالی دولت تدبیر و امید در استان شکل گرفته فضای سیاسی استان را تحت تاثیر قرار داده است. در همین رابطه خبرنگار اتحاد خبر گفتگویی با حمید موذنی روزنامه نگار و فعال سیاسی انجام داده است که در ادامه می آید:

برای اولین سوال  نظر خودتان راجع به اصلاحات در بوشهر بگویید؟ به نظر شما اصلاحات در بوشهر در وضعیت کنونی در چه وضعیتی است؟
اصلاحات در بوشهر وضعیت مناسب و خوبی ندارد و مهم ترین مشکل آن عاری از دغدغه شدن نیروهای اصلاح طلب است. اصلاح طلبان بوشهر در وضعیت کنونی بابت همین ضعف و یا نبود دغدغه،  دارای  اختلافات شدید هستند. با اینکه دنیای مجازی تعداد و تنوع  اصلاح طلبان را بیش از قبل نشان می دهد اما از سوی دیگر اختلافات اصلاح طلبان  نیز بیشتر  و متنوع تر شده است.

 اصلاحات دوران روحانی بر اساس همین کمبود دغدغه، فاقد تاثیر گذاری و پویایی دوران خاتمی است.  اصلاح طلبان بوشهری بجای درس گیری از دوران سخت هشت ساله ی دولت قبل،  وارد فاز جدیدی شده اند که در دوران اصلاحات کمتر بود و یا اینکه به این مقدار غلیظ نبود. در واقع می توان اذعان داشت، اصلاح طلبان بوشهری در دوران روحانی بیشتر دغدغه سهم خواهی دارند و با اینکه برای فعال سیاسی این سهم خواهی، نکته ی منفی بشمار نمی رود اما  اگر تمام وجوه اصلاح طلبی در این نکته خلاصه شود و اثری از دغدغه های اصلاح طلبی و مسئولیت اجتماعی  در آن نباشد این موضوع، نشان از یک آسیب اجتماعی- سیاسی می دهد.  به نظر می آید سهم خواهی افراطی  در کلیت  نیروهای اصلاح طلب  نشان از سرایت آنومی اجتماعی به این عرصه است و زنگ خطری است که بایست شنیده شود. بدون شک،  اصلاح طلبی عاری از دغذغه، در نهایت به بی تفاوتی می انجامد و محر ک های درونی برای پیشبرد پروسه اصلاحات توان کافی خود را از دست می دهد و درنتیجه ی این اتفاق، فاصله ی بدنه اجتماعی با اصلاح طلبان کاسته می شود. 

گفتید که اصلاح طلبان بوشهر دارای تنوع و افزایش شده اند و از سوی دیگر این موضوع را منفی می بینید.  می شود از انواع اصلاح طلبان در بوشهر  نام ببرید و بگویید تقسیم بندی آنها چگونه است؟
اصلاح  طلبان بوشهر به صورت کلاسیک دو دسته بودند. گروهی از اصلاح طلبان پیش کسوت بودند که ستادهای خاتمی را در دوران اصلاحات مدیریت می کردند و در ابتدا از آنها به عنوان اصلاح طلبان سنتی یاد می شد. با انتخابات مجلس ششم بین این دسته از اصلاح طلبان و نیروهای اصلاح طلبِ جدید اختلاف رخ داد و این اختلاف سرآغاز بود و استمراری  شد که  تا کنون با همان قدرت و چه بسا بیشتر وجود دارد. اصلاح طلبان  جدید که اکثرا از نیروهای  حزب مشارکت و نزدیکان به این حزب بودند در ابتدا به عنوان اصلاح طلبان پیشرو تعریف می شدند اما در دوران هشت ساله احمدی نژاد این گروه با پیوستن نیروهای جدیدی از اصلاح طلبان تحت عنوان ائتلاف اصلاح طلبان فعالیت خود را بیشتر کردند و اختلاف ها در این حین بیشتر شد  تا آنجا که برای میر حسین موسوی دو ستاد مختلف از  سوی این دو طیف فعال بود. 

در انتخابات ریاست جمهوری اخیر که به رییس جمهوری روحانی ختم شد. نیروهای جدیدی به این کارزار اضافه شدند. مثلث سالاری، کنگانی و سعادت که پس از انتخابات از هم جداشدند، ستاد روحانی را در دست داشتند و این  دو  طیف نیروی اصلاح طلب  نیز از همکاران و اعضای ستاد بودند.  پس از پیروزی روحانی  و مسئله ی انتخاب استاندار، مجددا اختلاف بین این دوجناح اصلاح طلب افزایش یافت. نیروهای ائتلاف اصلاح طلبان از  تبادار به عنوان تک گزینه استانداری حمایت می کرد و  اصلاح طلبان سنتی نیز با حمایت از کدخدا پور و تبادار به لیست چند گزینه ای اعتقاد داشتند که البته بعداً سالاری نیز به گزینه های آنها اضافه شد.

در نهایت  ائتلاف اصلاح طلبان که تک گزینه بود بازنده  این رقابت شد گرچه طیف دیگر هم پیروز این رقابت نبود. چون با اینکه سالاری نهایتاً در لیستشان قرار گرفت ولی اولویت اولشان نبود.

با انتخاب سالاری به نظر می آمد هر  دو گروه  در پی ایجاد وضعیت مناسب به حمایت از سالاری اقدام نمایند. اما این گونه رخ نداد و برخی که در ابتدا به استاندار نزدیک بودند گرچه در ابتدا و چند صباح اول از نزدیکان سالاری به شمار می رفتند، پس از مدتی کوتاه به مخالف اصلی سالاری تبدیل شدند و با رادیکال کردن فضا علیه استاندار ، طیف دیگر اصلاح طلبان را فعال کردند. در واقع مخالفین  با عملکرد خود سالاری را ازحمایت بخشی  دیگر از اصلاح طلبان ترغیب کرد که پس از آن هم به تبعیت از مرکز کشور شورای هماهنگی اصلاح طلبان را شکل دادند. گر چه نحوه ی اختلاف این دو طیف اصلاح طلب بر سر استانداری سالاری بود اما مخالفین استاندار سهم بیشتری در حمایت از استاندار داشتند زیرا که نحوه ی مخالفت آنها به گونه ای بود که به حامیان سالاری می افزود و از بدنه ی آنها می کاست.  اکنون وقت نگاه به این گذشته نیست. هم مخالفان و موافقان حتمن دلایل خاص خود را دارند. اما مهم هم گرایی و نزدیکی است. شورای هماهنگی جببه اصلاحات بایست در مسیر بهبود وضعیت گام بردارد و همراه با یاران سابق شود و استانداری نیز بایست ضمن شنیدن صدای منتقدین بستر گفت و گو  و همدلی را پیشه سازد.

 این تاریخچه خلاصه همان تقسیم بندی کلاسیک بوشهر بود. تنوع و  افزایش اصلاح طلبان چگونه رخ داده است؟
 واقعیت این است که دولت روحانی و استانداری سالاری هم زمان شد با اوج گیری  استفاده از شبکه های مجازی اجتماعی موبایل ها. گروه های مختلفی از اصلاح طلبان با عناوین متعدد در این شبکه ها تاسیس شد که براحتی میشد تشخیص داد که اصلاح طلبان و اصلاحات در بوشهر وارد یک فاز جدید شده که نیروهای جوان و جدیدی در آن ورود کرده اند. از سوی دیگر این وضعیت جدید موجب تمرکز زدایی شده بود و نیروهای اصلاح طلب شهرستان ها نیز به اندازه مرکز نشینان تاثیر گذار شدند.  در واقع می توان گفت بخش جدیدی از اصلاح طلبان بوشهر نیروهای جوانی هستند که  با روی کار آمدن دولت روحانی یا در ستادها فعال بودند و یا اینکه به واسطه رفاقت با نیروهای جوان دیگر به این سمت گرایش پیدا کرده اند. برخی هم  که فعالیت سیاسی را کنار گذاشته بودند بابت نحوه ی نا مناسب مخالفین استاندار در بازی سیاسی از نو فعال شدند.اوتلا هم که پدیده ای منفی در عرصه فعالیت های سیاسی اصلاح طلبان بود علیه استاندار شکل گرفت که نقطه ی مثبتی در  پرونده مخالفین استاندار بشمار نمی رود . مجموع این موارد به اختلافات بیش از پیش دامن زد و هر کس به سهم خود در ان نقش داشت. هم مخالفین هم موافقین و هم استاندار. به نظر می آید اصلاح طلبی در بوشهر با حضور سالاری دیگر به دو بخش کلاسیک سنتی ها و پیشرو نمی شود تقسیم بندی کرد. بلکه از زمان دولت روحانی،   اصلاح طلبان بوشهر به اصلاح طلبان حامی استاندار و مخالفین استاندار تبدیل شده اند.  اکنون وقت آن است که شورای هماهنگی جبهه اصلاحات، ائتلاف و استاندار به عنوان نماینده دولت تدبیر و امید از سر خیر خواهی و درک شرایط کنار یکدیگر قرار گیرند.

چه کسی مقصر است؟ استاندار یا مخالفین او و یا موافقین او؟
به دنبال مقصر گشتن، مشکل تاریخی ماست. همین رویکرد بوده که ماهمیشه زخم خورده عملکرد خود بوده ایم و  مشروطه پس از گذشت این همه سال به پروسه ای کال تبدیل شده است. همین دنبال مقصر بودن بوده، که تبدیل به گفتمان «کی بود کی بود من نبودم» تبدیل شده و بر اساس آن هر کس توپ را به زمین دیگری انداخته  و مسیولیت اجتماعی فراموش شده است. راه حل  درمان این اختلاف  یک گفت و گوی محلی است. اصلاح طلبان دو طیف و استاندار بایست بر سر یک میز به گفت و گو بنشینند و به دنبال معلول یابی باشند و در پی مقصر نگردند.

با اینکه این تحلیل مناسبی است اما به زعم شما مقصر کیست؟
همین اصرار شما نشان از  قدرت همان گفتمان تاریخی مقصر سازی دارد. عدم  مسیولیت پذیری مشکل اصلی ما است. به زعم من استاندار و نیروهای مخالف و موافق به یک اندازه بی تقصیرند و به یک اندازه مقصرند. تنها راه حل آن، گفت و گوست. گفت و گویی صریح و خود انتقادی و  صادقانه برای گذار از این وضعیت؛  تا یک بار برای همیشه از اختلاف به تکثر برسیم. البته یک واقعیت هم عرض کنم که سطح بازی سیاست در  بوشهر واقعن نازل است. با بررسیِ کنش و واکنش های سیاسیون اصلاح طلب استان براحتی می توان تشخیص داد که  در عرصه اصلاح طلبی استان، جدای عاری  شدن از دغدغه و مسیولیت اجتماعی، سطح بازی و تفکر سیاسی در چه حد پایین است. و این سطح پایین تنها برای افراد فرصت طلب و هوشیار فضا را مهیا می سازد که براحتی از صفر به صد برسند.  به صورت تمثیلی بگویم، اگر سیاست را به مثابه فوتبال فرض نماییم، در بوشهر فوتبال واقعی و حرفه ای در سیاست دیده نمی شود.

 مقایسه سیاست و فوتبال در کتاب شما هم آمده بود. مشکل فوتبال سیاسی اصلاح طلبان بوشهری در چیست؟
نگاه کنید سیاست مثل بازی فوتبال است. مدیر می خواهد. به مربی و سرمربی نیاز دارد. به تاکیتک های جمعی و تکنیک های فردی نیاز مند است. پاس کاری و شوت می خواهد و برخی مواقع هم برای خراب کردن بازی حریف مقتدر، لازم است بازیکنی تکل زن داشته باشیم تا بازی حریف را خراب کند. همه ی اینها هم در دیدرس تماشاگران هست که بلیت آنها به مثابه رای در انتخابات برای همراهی است. در بوشهر اما تیم های اصلاح طلبان تنها از بازیکنانی تکل زن شکل گرفته است. تماشاگران بوشهری به جز زدن تکل بازیکنان دو طرف و شنیدن صدای سوت خطا از سوی داور ، صحنه های خلاقانه ، دریبل و پاس کاری های زیبا نمی بینند و سوت گل هم دیده نمی شود. از سوی دیگر تماشاگران بلیت مسابقه اصلاح طلبان با اصول گرایان را با رای به روحانی خریده اند اما در بوشهر و در زمین استادیوم رقابت سیاسی، دو تیم اصلاح طلب  به رقابت و تکل زنی مدام به هم می پردازند که هر کس گل بزند، گل بخودی  محسوب می شود. تماشاگران  اصلاح طلب بوشهری بلیط این مسابقه را خرید نکرده بودند اما بناچار نظاره گر این رقابت هستند. حتا به نظرم تماشاگران اصول گرا هم که بلیت این بازی را نخریده اند از پشت بام های ساختمان های اطراف استادیوم این بازی را مشاهده می کنند و دلشان خوش است که شاید با این بازی بین اصلاح طلبان  تیم آنها در آینده برنده شود. اصلاح طلبان باید از زمین مسابقه رقابت با خودی بیرون بیایند و  مدیر و مریبان و بازیکنان کنار هم بنشینند و از این دو تیم، یک تیم قوی و مقتدر درست کنند تا در مسابقه آینده هفت اسفند، بتوانند با گل زده و پیروزی مسابقه با حریف اصولگرا را ترک نمایند. مسابقه ی هفت تیر بایست ملاکی برای وفاق و همدلی و گفت و گو باشد.

 مگر سهم خواهی در عرصه سیاست مذموم است؟
 سهم خواهی در عرصه سیاست و کار حزبی خواسته ای منطقی بشمار می رود. اصلن سیاستمداران انسان های فرصت طلب، جاه طلب و سهم خواهی هستند. آنها با انگیزه پیشرفت و صعود و کسب قدرت به این عرصه وارد می شوند و این شاید مهم ترین انگیزه یک فعال سیاسی بشمار می رود. سیاست هم اخلاق دارد و سهم خواهی در این عرصه، اصلن مذموم نیست. از سوی دیگر اگر سهم خواهی مثبت شمرده نشود البته  صدای مخالفین و منتقدین را هم با عنوان سهم خواهی بستن و اجازه نقد ندادن هم نوعی سهم خواهی است که این هم پسندیده و روا نیست. اما بین فعال سیاسی و یک اصلاح طلب تا حدودی تفاوت وجود دارد. اصلاح طلبی جدا از کار سیاسی یک مسیولیت اجتماعی  است. مسئولیتی اجتماعی که در آن بایست دغدغه اصلاح  طلبی بیش از دغدغه سهم خواهی باشد. در واقع، هر دو بایست باشد اما دغدغه های اصلاح وضعیت کشور اولویت یک فعال سیاسی اصلاح طلب است. اخلاق سیاسی و اخلاق اجتماعی درفعالیت  اصلاح طلبی در جوار هم قرار می گیرند ولی اولویت از آن دغدغه اصلاح طلبی و مسیولیت اجتماعی است. اصلاح طلبی پروژه و پروسه ناتمام نیاکان ما برای بهبود اوضاع جامعه و کشور و نهادینه شدن قانون در کشور بوده است به همین منظور بایست از دغدغه های شخصی تا حدودی صرفنظر کرد و منافع ملی و سعادت اجتماعی را بیشتر پاس داشت.

 به نظر شما در این وضعیت چه باید کرد؟
به نظر من گفت و گوی محلی یا گفت و گوی استانی شاید مهم ترین راهکار باشد. استاندار و مراجع اجتماعی و نمایندگان احزاب اصلاح طلب بایست پشت میز گفت و گو بنشینند و توسعه استان و حمایت از اصلاحات و دولت تدبیر را ملاک همگرایی و گفت و گوی خود قرار دهند. من فکر می کنم گفت و گو معجزه می کند و از طریق گفت و گو ما به تکثر و توسعه می رسیم. دعوا دیگر بس است. مواضع تند  و افراطی برای سرنگونی هر کدام از این سه ضلع به شکست جمعی منجر می شود. الان وقت گفت و گوست. زمان احترام به یکدیگر است. ولحظه  ای است  که باید فکرها و آلام و آرزوها را  باید یکدیگر بر سریک میز گذاشته و آنها را به فرصت مبدل سازیم. تهمت و توهین و تحقیر یکدیگر تنها فرصت ها را به تهدید تبدیل می سازد . باید از این فضا گذار کنیم و آن را برعکس نماییم یعنی احترام  به یکدیگر گذاریم، تنوع و تکثر و تاویل از متن هارا پذیرا شویم و به  نقد  توجه کنیم تا تهدیدها به فرصت تبدیل شوند. من فکر می کنم فضای هیجانی و تقابلی استان در وضعیت کنونی نوعی خودکشی است که همه بایست از آن گذار کنیم. حب و بغض هیچ کدام خوب نیست. هر دو ریشه در هیجان دارند و سرکوب و دفاع ما را عاری از استدلال می کنند. بهتر است عقلانیت پیشه سازیم. فضای نقد را گسترش دهیم و با یکدیگر به گفت و گو بپردازیم. باور کنیم که نظر من که در گفتارم منعکس می شود تنها حقیقت ممکن برای توسعه استان نیست. نباید درونم با گفتارم تناقض داشته باشد. بین این دو اگر نزدیکی پیش آوریم فضای گفت و گو مهیا می شود.