ما همه جوریشه شندیده و دیده بیدیم، ولی نه دیه ایجوری.
حتمن از خوتون می پرسین، چه وآویده، نمکو!؟
 داستان از ئی قراره که، مسئولان یه کشوری، به اسم حیران!!، شُو، می خوسن و صب، رآس ویمن وُ تصمیم  می گیرن، که از آب رودخونه ای که همه کشورهای دنیا، طبق یه قوانین و مقرراتی، وَش استفاده می کنن، سهم بیشتری گیرشون بیا و کشاورزیشونه اِرتقا بِدن. یکیشون گفت، که ای داخله، ئی رودخونه سد بزنیم، میتریم سهم بیشتری از آب رودخونه ی، بیاریم حِلِه خومون، تا بتریم کشاورزیمونه، گسترش بِدیم. و بدون ایکه با جامعه جهانی، هماهنگ کنن، رفتن که تو ئی رودخونه، سد بزنن. وقتی مردم بقیه کشورهای دنیا، ئی خبرکو فهمیدن، خیلی ترسیدن وُ رفتن سازمان ملل، شکایت کردن که ئی حرکت، یه تهدیده خیلی جدی هِسِه و ای کاری نکنیم، کل دنیا به خطر میفته.  سازمان ملل، به مسئولان کشور حیران!! گفت، شما حق ندارین تو ئی رودخونه سد بزنین و ئی رودخونه، حق همه کشورهای دنیا هِسِه. ولی گوش مسئولان کشور حیران!!، به ئی حرفَل، بدهکار نبی که نبی.
سازمان ملل هم که، ئی چیکو فهمی، اعلام کرد  که سهم برداشت شما از ئی رودخونه به نصف ، کاهش پیدا می کنه و همچنین، همه کشورهای دنیا، باید، ارتباطشونه با کشور حیران!! محدود، و یا قطع کنن، تا حِساوِ کار، دِسِشون بیا.
ولی مسئولان کشور حیران!!، اعلام کردن که ما میخیم کار خومنه بکنیم و ئی تحریم های شما، برای ما، یه کاغذه پاره ای بیشتر نی!! و هیچ ارزشی، سیما نداره.
 
وقتی مسئولان کشور حیران!!، تحریم وآویدن، احساس خطر کردن و اعلام کردن که ما دیه قصد نداریم تو ئی رودخونه سد بزنیم ، ولی هیچ کشوری، حرف مسئولان کشور حیران!! قبول نداشت و یه ترس و وحشتی، کل دنیا را فرا گرفته بی. و نمی خواسن که با کشور حیران!!، ارتباط داشته باشن، سی محضه ئیکه، بقیه کشورهای دنیا،  به حسن نیت مسئولان کشور حیران!! ، اعتماد نداشتن و   می گفتن که شما، غیر قابل پیش بینی هِسین!!.
خلاصه تلاش و زحمت مسئولان کشور حیران!!، برای رفع سوء نیت،  بی فایده بی، و اثر مثبتی، سیشون نداشت و به همین خاطر، تصمیم گرفتن که برای کمبود آب، از سفره های  زیر زمینی استفاده کنن و شروع کردن به چاه زدن و کلی هزینه کردن و سرمایه کشورشونه خرج کردن و یا بهتره بگم، سرمایه کشورشونه، هِدَر دادن، تا بترن، کمبود آبشونه، جبران کنن.  مسئولان کشور حیران!! ، خیلی خوشحال بیدن که از قابلیتهای درونی خوشون، استفاده کردنه و تونِسِه بیدن، تحریمه دور بزنن و مشکلاتشونه حل کنن  و خیلی هم خوشحال بیدن که تحریم، اثری چندانی ری زندگیشون نداشته -  ایسو، مو نمی فهمم که تحریم، ری زِندِی مسئولان، تاثیر نداشته یا ری زِندِی مردم بدوخت- و حتی افتخار می کنن که ئی تحریمها، باعث وآوی که ما از تواناییهای خومون بهتر استفاده کنیم و خومونه بهتر بشناسیم!!
ولی همه کشورهایی که عضو ئی سازمان هِسِن باید به رای و نظر ئی سازمان احترام بیلن. خو عامو یکی نی به اینا بگو که شما یا سازمان مِلِلِ، قبول دارین یا ندارین، ای قبولش دارین، باید به رای و نظر ئی سازمان، احترام بِیلین و ای قبلوش ندارین، خو سیچه، عضو ئی سازمان وآویدینه!! خو عامو برین، انصراف خوتون از سازمان ملل، اعلام کنین تا استقلاتون به خطر نیوفته!!
 ولی مو یه چندتا سوال دارم که نمی ترم، جوابی سیشون پیدا کنم!!
1-  تو دنیایی که ارتباط سازنده و موثر با بقیه کشور ها، حرف اوله تو پیشرفت  و توسعه، میزنه، ارزش داره برای حفظ استقلال، هزینه های سنگین و گاهن، غیر قابل جبران، بر کشور و ملت، تحمیل بشه؟!
2- حالا مو نمی دونم،  که آیا،  ئی کشورهایی که شمانه تحریم کردنه، و باعث وآویدنه شما، پیشرفت کنین، دوست شما هسن یا دشمن و ئیکه شما باید از تحریمشون متنفر باشین یا خوشحال؟!
3- نمی تونِسین، با کمترین هزینه و بدون حساس کردنه جامعه جهانی، هم پیشرفت کنین و هم استقلال کشورتونه حفظ کنین؟!
4- شاید در کوتاه مدت بتونین با زدن چاه، بخشی از نیازاتونه بر طرف کنین، آیا ئی استراتژی، در درازمدت هم جوابگو هسه یا نه؟!
5- آیا همیشه باید سرتون، به سنگ بخاره تا یاد  بگرین که کارتون اشتباه بیده؟!
7- آیا یک دانش آموز همیشه باید، از ترس چوب معلم، درس بخونه؟!
8- آیا تلاش برای اختراع دوباره دوچرخه، در قرن 21، موجب کسب افتخار ویمو؟!
9- نمی تونِستین، کشورتونه، به شکل ظریف!!!!! مدیریت کنین، که با ئی روز دُچار نوآوین؟!
9- آیا...!؟
10- ...همه موارد!!!!!!!
پایان
نقطه، سِرِ خط!!.../ج