محمد باقر عباسی سملی:
سخنان آقای امیر موسوی، رییس مرکز مطالعات استراتژیک و روابط بین الملل، در گفتگو با سایت خبری تحلیلی فرارو ، انعکاس گسترده ای در خبرگزاری های داخلی داشته و به احتمال زیاد انعکاسی گسترده تر نیز در خبرگزاری های برون مرزی بویژه خبرگزاری های معاند نظام خواهد داشت. اینکه چنین اظهاراتی به این تراز از اهمیت تا چه میزان با هماهنگی مقامات عالی نظام بیان شده باشد، جای تامل و تردید دارد . اما عنایت به چند نکته در نقد این فرمایشات در شرایط حساس کنونی حاکم بر منطقه و جهان، خالی از لطف نیست.
1- آقای موسوی فرموده اند: « پیش بینی می شود در آینده نزدیک شاهد ورود جدی جمهوری اسلامی ایران در میدان نبرد علیه داعش باشیم تا به نمایش ائتلاف برای مبارزه با این گروه پایان داده شود و این اقدام لازم و ضروری است چرا که پیش از منفعل شدن ایران باید تروریست ها در همان خاک عراق و سوریه منفعل شوند.» این فرمایشات بلافاصله پس از آن ایراد می گردد که وی در آغاز سخنانش اظهار داشته : «از قبل هم پیش بینی می شد که هدف ائتلافی که برای مبارزه با داعش شکل گرفته است نابودی داعش نباشد.
وی افزود: چون همه کشورهای عضو این ائتلاف البته به غیر از عراق جزو موسسین حرکت های تکفیری در منطقه بودند و کشورهایی همچون آمریکا، امارات، قطر، عربستان سعودی و... با حمایت و پشتیبانی از تروریست ها تلاش می کردند که تا حکومت بشار اسد و همچنین حکومت شیعی در عراق را سرنگون کنند.» حال با استناد به اظهارات این مقام مکرم، منطقی ترین نتیجه ای که از فرمایشات وی می توان گرفت ، اعلام جنگ هم زمان نظام اسلامی با گروه وحشی تکفیری داعش ، گروه وحشی تکفیری جبهه النصره و کشور های موسس و حامی این گروه ها یعنی «آمریکا، ترکیه ، امارات، قطر، عربستان سعودی و..» آنهم در خارج از مرزهای ایران اسلامی است.!!!!!!!!!

امیدوارم سایت محترم فرارو در انعکاس این سخنان اشتباه کرده باشد و ناخواسته تحریفی در فرمایشات این بزرگوار صورت گرفته باشد زیرا چنین اظهاراتی از چنین شخصیتی با چنین جایگاهی آنهم در شرایط انفجاری منطقه و جهان واقعا حیرت انگیز است.
2- دومین نکته ای که باید در صحت و سقم این اظهارات تردید کرد، فرمایشات امروز مقام معظم رهبری مبنی بر منع هرگونه سخن یا اقدام دامن زننده به اختلافات ما با برادران اهل سنت است. و همانگونه که مقام معظم رهبری فرموده اند، چنین تحرکاتی چیزی جز خواست شیطان بزرگ آمریکای جنایتکار، رژیم غاصب صهیونیستی و انگلیس خبیث نمی تواند باشد.
3- سومین نکته ی حائز اهمیت، حاکمیت دولت تدبیر در کشور است. از آنجایی که ریاست محترم جمهوری و رئیس شورای عالی امنیت ملی، جناب آقای دکتر روحانی خود از چهره های معتدل و خردمند امنیتی کشور است، و بر مسائل امنیتی منطقه و جهان اشراف کامل دارد، بی شک راه هر نوع اقدام انتحاری و ناسنجیده را سد خواهد کرد. پس ایراد چنین سخنانی آنهم در این دولت ، چندان عالمانه به نظر نمی رسد.
4- آنچه مسلم است، تغییر جغرافیای سیاسی خاور میانه تحت تئوری خاورمیانه ی جدید ، سالهاست که در دستور کار دولتمردان آمریکا، یعنی از عهد حاکمیت خاندان بوش بر آمریکا و حتی قبل از آن قرار داشته است. به گونه ای که حتی نقشه خاورمیانه جدید سالها قبل به پیوست متنی تحت عنوان سند استانبول(2 ) جهت سنجش افکار عمومی جهانی بر روی خروجی برخی سایت ها قرار گرفت. و تنها مانع تحقق این تغییرات بی تردید حاکمیت عقل و منطق بر نظام اسلامی به عنوان یک قدرت تاثیر گذار منطقه است. پس وضع موجود منطقه بیشتر به میدان مینی می ماند که شیاطین جهان بویزه آمریکا برای ایران گسترده اند. و سخنان آقای موسوی عزیز (البته از سر سهو) چیزی جز گذاشتن پوست موز زیر پای نظام اسلامی جهت غلتیدن در این میدان مین نخواهد بود. که باید به شدت از غلتیدن در این دام پرهیز شود.
5- قرآن کریم در میزان تکلیف مسلمانان در موارد مختلف می فرماید : «لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا ...» ( بقره – 286) پس بسیار بعید می دانم که نظام اسلامی در شرایط بحرانی کنونی منطقه و جهان تکلیفی بر دفاع نظامی آنهم به شکل اعزام نیرو به سایر نقاط جهان داشته باشد. کدام یک از کشور های جهان اسلام در دورانی که عرصه بر شیران عالم در نبرد نا برابر دفاع مقدس تنگ بود به فکر اعزام نیرو به نفع ایران اسلامی بودند؟ حتی تا جایی که به خاطر می آورم در بیشتر کنفرانس های جهانی، همین سوریه در دوران پدر و پسر اسد رای شان ممتنع بود و حتی حاضر به دادن رای به ایران در نزاع های سیاسی ایرانی - عربی نبودند. برای نمونه توجه به این بخش از خبر سایت عصر ایران، منتشره به تاریخ 30 آبان 1390 که پس تصویب قطعنامه پیشنهادی رژیم آل سعود علیه نظام اسلامی در مجمع عمومی سازمان ملل بر روی این سایت قرار گرفت خالی از لطف نیست « ....کشورهای عربی به رهبری عربستان سعودی برای دادن رأی مثبت به این قطعنامه متفق القول شده بودند. با این حال انتظار می رفت سوریه به سه دلیل به این قطعنامه رأی منفی دهد:‌ اول آن که سوریه متحد ایران به شمار می رود و مخصوصاً‌ در بحران کنونی اش تهران از دولت اسد حمایت می کند.
دوم این که عضویت سوریه در اتحادیه عرب به حالت تعلیق در آمده است و نهایتاً طراح قطعنامه عربستان بوده که در بحران اخیر سوریه علیه دمشق آشکارا شمشیر بسته است.
با همه این اوصاف ، دولت سوریه باز هم به نفع ایران رأی نداد و برای این که حتی رأی ممتنع هم نداده باشد، نماینده اش در سازمان ملل قبل از آغاز رأی گیری جلسه را ترک کرد!
همچنین برخلاف آن که قبلاً اعلام شده بود کشور لبنان نیز به این قطعنامه، رای ممتنع داده است اما نماینده لبنان در سازمان ملل متحد ضمن تکذیب این موضوع اعلام کرد وی شخصا در نشست مجمع عمومی حاضر بود و به این قطعنامه پیشنهادی، رای مثبت داده است….»
6- شاید از دید این استراتژیست محترم، ورود نظامی ایران اسلامی در کارزار منطقه ای، دفاع از عمق استراتژیک نظام اسلامی در منطقه باشد. اما بی تردید این نظریه فاقد محاسبات دقیق از شرایط داخلی و بین المللی است. آنچه مسلم است داعش خطریست که ایران اسلامی را نیز تهدید می کند. لیکن راه مواجهه با داعش و سایر توطئه های استکباری حفظ وحدت داخلی و کاستن از کدورت های ایجاد شده میان نیروهای وفادار به نظام طی سالیان اخیر است.
7- و نکته آخر اینکه هرچند نسل جوان امروز به مراتب از نسل دوران ما در دفاع از کیان ایران و نظام اسلامی مصمم تر است، اما در این مهم نباید تردید کرد که تا زمانی که سربازان عصر خمینی (ره) در این کشور نفس می کشند، داعش که سهل است اگر تمام حامیان داعش نیز یکجا به مقابله ی با ایران اسلامی برخیزند، کاری جز هموار سازی مسیر نابودی خود انجام نداده اند. و این یک شعار نیست ، ما این را در 8 سال دفاع مقدس به اثبات رسانده ایم. قلب هر انسان آزاده ای از تحجر و توحش داعش از حرکت باز می ایستد. فرزندان معنوی خمینی (ره) برای شکستن استخوان های داعش به گونه ای که صدای آن به کاخ سفید برسد لحظه شماری می کنند.  نگارنده توقع ندارد که این سطور به منزله ی هراس از دفاع تلقی شود. بلکه با سرازیر شدن کرگدن وار به حلقوم اژدهای استکبار مخالف است. مطلب را با ذکر خاطره ای از دوران دفاع مقدس به پایان می رسانم .
به خاطر می آورم روز عقب نشینی از جزایر مجنون، حدود ظهر بود که در جزیره شمالی روی یک پد ایستاده بودم ، و دشمن ددمنش بعثی جزیره را به جهنمی از آتش بدل کرده بود. از زمین و زمان بر سرمان آتش می ریخت. از بمباران هوایی گرفته تا توپخانه و غیره ، اما آنچه بیش از همه آزارمان می داد حمله بی امان انبوه هلی کوپتر های بعثی بود. در همین حین دیدم یکی از برادران بسیجی که یک تیربار گرینف بر دوش داشت با پای برهنه و با سرعت به سمت عقب می دوید. رفتم که راهش را سد کنم یا تیربارش را بگیرم که شاید بتوانم با تیربار از شدت حملات هلی کوپتر ها بکاهم، اما این برادر همانگونه که با سرعت می دوید گفت: مرز کجاست ؟  مرز کجاست ؟  و این پرسش در همان دوران نوجوانی مرا به تامل واداشت. زیرا این پرسش پیامی بس شگرف را در خود نهفته داشت و آن پیام این بود که انتهای فرار من مرز است. و من وقتی به مرز برسم خواهم ایستاد و در آنجا به تیربارم نیاز دارم به همین خاطر آن را به تو که در خاک دشمن ایستاده ای تحویل نخواهم داد. /ح