1)
من از اول مصیبت بودم
این را گریه¬های آن کودک بی¬قرار گواهی می¬داد
به مادرم گفتند:
دنیا را باید برایش ترجمه کنی
و او زودتر از ترجمه¬ی دنیا
مرگ را تجربه کرد...



2)
صندوقچه¬ی قدیمی¬ام را در آب انداختم
تا تو به سلامت به ساحل برسی
و پرندگان دریایی
دلتنگی¬های بندر را قیچی کنند...
ناخدا منم
و این جزیره¬ی سر به فرمان
جغرافیای تو است...
سال¬ها پیش
ساحل قدم به قدم تو را فراموش کرد
اما ماسه¬ها گناهی نداشتند
دریا حسود بود
که روی قدم¬هایت
دامنش را پهن می¬کند
تا چیزی از تو آغاز نشود...

فانوس دریایی من!
بدهکار توام....