به یاد هشتمین سال کوچ ناباورانه پرستوی زیبای زندگیمان خواهر همیشه در قلبمان؛ شیلا

هشتمین زمستان هم بی تو آمد و هشتمین دفتر خاطرات بی تو بودن ورق خورد، اکنون بعد از هشت سال هنوز باورمان نشده است پرواز بی صدایت را، بدان خواهرم که با رفتنت چه خراشی بر دلمان گذاشتی که هنوز از آمدن نامت ، دلمان چنان میلرزد که اشک از دیدگانمان جاری میشود. هنوز قلبم با شنیدن نامت به تپش می افتد تا به تو بگوید که چقدر تو را کم دارد و چقدر یاد تو در دلهایمان جاودانه است.

شیلای عزیز! کجایی تا سر بر شانه ات  بگذارم و از جفای روزگار بگویمت. بگویم که هنوز داغ 13 دی ماه 84 که تو بر دلمان گذاشتی را باور نکرده بودیم که میترای عزیزتر از جان نیز در زمستان دیگری این آتش را شعله ور تر کرد تا بسوزاند جان و دلمان را...

هشت سال است که از نگاه گرم و آرام تو دور مانده ام و فقط سنگ قبر سرد و سفیدت مامن اشکهای تنهایی من شده است، همیشه در حسرت داشتنتان خواهم ماند و خوب میدانم با نبودنتان زخمی عمیق بر قلب و روحم حکاکی شده است که هیچ شادی در این دنیا نخواهد توانست آن را از بین ببرد.....
در این روز آرامگاهت را با گل تزیین میکنم و با اشک مزارت را می شویم تا باور کنی بی تو لحظه ای آرام نبوده ام./س

خواهر همیشه داغدارت لیلا