فریده دهملایی:
کودکان آینده سازان جامعه ویک مملکت هستند.

این جمله ایست که بار ها و بارها آن را شنیده اید. اما کمتر به محتوای آن اندیشیده ایم که برای پرورش این آینده سازان چه برنامه ای داریم کودکانی که با توجه به نظریه سازمان یونیسف گروه سنی هفت تا هجده ساله را شامل خود میکند. اگر قرار بر ساختن جامعه توسط آنها باشد این معماران آینده را چگونه می خواهیم برای این امر مهم پرورش دهیم و آماده کنیم. برای داشتن این جامعه سالم لازم است که در گام اول آموزش ببینند که چگونه به حقوق یکدیگر احترام بگذارند.
1-عدم وجود پارکها ی محله ای امن با کارکرد مناسب و همچنین عدم اختصاص مکانی در آپارتمان ها برای بازی کودکان آن ها را بیش از پیش به سمت بازی های یارانه ای سوق می دهد. امری که علاوه بر آسیب رساندن جدی و پرداخت جسمی کودک به تدریج وی را به شخصیتی منزوی و پرخاشگر تبدیل می کند.
برای جلوگیری از این مسئله لازم است نظارت بیشتری در ساخت آپارتمان ها در جهت داشتن حیات یا فضایی در طبقه هم کف برای بازی کودکان داشته باشیم و همچنین احداث پارکهای محله ای که لازم است دارای ویژگی های زیر باشد.
الف) استفاده از کفپوشهای مناسب در مکان بازی کودکان که از آسیب رساندن به آن ها جلوگیری می کند.
ب) وجود ایستگاه های فرهنگی و ورزشی در پارکها برای دادن خدماتی مانند وسایل ورزشی و کتاب به کودکان
ج)برگزاری ایستگاه نقاشی ماهانه در پارکها برای کودکان آن منطقه و هماهنگ در کل شهر
2- در بحث حقوق شهروندی ملتزم است در ابتدا نگاهی به نخستین جامعه ای کنیم که کودک قرار است بعد از خانواده در آن رشد کند. دانستن این نکته که مهدکودک ها تنها وظیفه نگهداری از کودک را بر عهده ندارند و پرورش و تربیت کودکان، دیگر وظیفه آنهاست. حال این مسئله تا چه اندازه در برنامه تربیتی و کاری مهدکودک ها جا دارد؟ آیا حضور یک روانشناس در این مکان ها احسا س نمی شود تا به بچه ها چگونه صحبت کردن کردن و رفتار را بیاموزند؟
کودکانی که به خاطر عدم توجیه و رسیدگی مسئولین مهدها در تربیت آن ها به تدریج به کودکانی غیرقابل کنترل تبدیل می شوند. شاید لازم باشد یک بازبینی جدی و اصولی نسبت به کارکرد این مهدها داشته باشیم تا در اولین ایستگاه کودکانی با رفتار نامناسب تحویل جامعه و مدارس ندهیم.
3-مدارس تحت کنترل وزارت خانه ایست به نام آموزش و پرورش که این وظیفه آموزش کجدار و مریز انجام می گیرد اما چقدر به مقوله پرورش توجه می شود. شاید یکی از این راهکارها اختصاص ساعت هایی برای این امر است.
4-توجه بیشتر به کودکان بهزیستی چه آنان که دارای معلولیت هستند و چه آنا ن که از داشتن کانون گرم خانواده محرومند و اختصاص دادن امکانات مالی به این افراد.
قطعا انجام همه این موارد یک همت جمعی در سطحی وسیع را می طلبد؛ و صد البته دستور انجام کار توسط استاندار وانتقال به اعضای شورای شهرها و شهرداری ها، اداره آموزش و پرورش و تربیت بدنی بتواند حداقلی از این آرزوها وباید ها را در حوزه کودک تحقق بخشند. چرا که اگر می خواهیم کودکانی سالم چه از لحاظ جسمی و چه از لحاظ روحی داشته باشیم و اگر می خواهیم در آینده جامعه ای سالم داشته باشیم لازم است که برنامه ای دقیق تر، با بودجه ای بیشتر برای این نسل اختصاص دهیم چرا که هر گونه اهمال و سستی در این مسئله خسارت های جبران ناپذیری را به همراه خواهد داشت و آمار اعتیاد، بزهکاری، خشونت و فقر فرهنگی و دیگر مباحث گویای این مسئله است.

امیدوارم که تلاش و پشتکار استاندار محترم جناب دکتر سالاری نوید بخش جامعه ای سالم و پربار باشد. /ح