مرتضی رحمانی‌فرد

در روزهایی که سایه تهدیدهای منطقه‌ای و جهانی بر سر ملت‌ها سنگین‌تر از همیشه است، هیچ سرمایه‌ای باارزش‌تر از «اتحاد ملی» برای یک کشور وجود ندارد. اما این اتحاد، دیگر نمی‌تواند فقط در قالب بیانیه‌ها و سخنرانی‌ها باقی بماند؛ باید به یک میثاق عملی تبدیل شود؛ میثاقی که هم مسئولان و هم مردم، در زندگی روزمره و تصمیمات خود آن را معنا کنند.

امروز دیگر تهدیدها فقط نظامی نیستند؛ از تحریم‌های فلج‌کننده اقتصادی گرفته تا جنگ روانی، عملیات رسانه‌ای، بی‌ثبات‌سازی اجتماعی و فشارهای بین‌المللی هدفمند، همه بخشی از واقعیت دنیای امروز ما هستند. در چنین شرایطی، اتحاد ملی نه فقط یک شعار، که یک استراتژی بقاء است.

وقتی دشمن بر طبل اختلاف می‌کوبد، وقتی رسانه‌های معاند تلاش می‌کنند شکاف‌ها را عمیق‌تر کنند، پاسخ ما باید همبستگی باشد، نه جدل. باید عمل باشد، نه فقط حرف.
مردم، اگر احساس کنند که صداقت، شفافیت و عدالت در ساختار قدرت جاری است، خود پیشگام حفظ امنیت، آرامش و انسجام می‌شوند. اتحاد از دل «اعتماد» می‌جوشد و اعتماد نیز تنها در میدان عمل به دست می‌آید.

اتحاد ملی، یعنی در گرمای ۵۰ درجه بوشهر، وقتی برق قطع می‌شود، مردم به جای تقابل، مطالبه‌گری آگاهانه و مسئولانه داشته باشند. یعنی نخبگان سیاسی، جای تسویه‌حساب، کنار مردم بایستند و اولویت را به کشور بدهند. یعنی رسانه‌ها، آتش‌بیار تنش نباشند، بلکه تریبون روشنگری و آرامش باشند.

تاریخ ایران نشان داده که این ملت، هرگاه پای خاک، هویت و آینده‌اش در میان بوده، متحدتر از همیشه ایستاده است. امروز نیز چنین زمانی است.
اتحاد ملی میثاق یکایک ماست؛ مشروط به آنکه در عمل باشد، نه در حرف.

📍 مرتضی رحمانی‌فرد
دانش‌آموخته حقوق، فعال فرهنگی و رسانه‌ای بوشهر