مجتبی سعادتی

فضای مجازی را می‌توان به عنوان کودکی نوپا و البته یکی از بزرگترین دستاوردهای بشر در عصر کنونی قلمداد کرد.

دریچه‌ ای پهناور روبه جهانی گسترده که فاصله ها را به حداقل‌ِ ممکن رسانده و مرزها را درهم درنوردیده تا واژه ی دهکده ی جهانی به معنای واقعی معنا و تفسیر شود.

بی شک ظهور و بروز هر عرصه و نوآوری در جهان فعلی متقارن است با ورود برخی افراد با اهداف و انگیزه ها مختلف به آن عرصه که بهترین واژه‌ ای که می‌توان برای معرفی شان بکار برد؛ استفاده از واژه ی نخاله است و متاسفانه فضای مجازی نیز از این موضوع مستثنی نیست و همواره افرادی تحت عنوان فعال مجازی پا به عرصه ی مجازی می‌گذراند که نقش نخاله های مجازی را بازی می‌کنند تا هر عنوانی دیگر.

باج خواهی در ازای سکوت، کمبود شخصیت، نگاه اقتصادی و بنگاه داری در ازای فعالیت مجازی، گذران اوقات و سرگرمی

موارد فوق أهمِ اهداف افرادیست که بدون هیچگونه هدفی مثبت و سازنده پا به عرصه ی مجازی می‌گذارند و اظهار نظر و دخالت در همه‌ی امور و مباحث را به منزله ی عالم و دانا بودنِ خود می‌پندارند.

البته نباید فراموش کرد این افراد که با عنوان نخاله های مجازی معرفی و شناخته می‌شوند، از جهتی برای ارتقای سطح کمی و کیفی فضای مجازی مفید و نیازمند هستند و با توجه به اینکه قوانین همه گیر و فراگیری در جهت فرهنگ سازی فضای مجازی تعریف و مدون نشده؛ رفتار و عملکرد این افراد را می‌توان بهترین خطِ قرمز و هنجارهای مجازی تعریف کرد.

از دیگر ویژگی های تشخیص نخاله های مجازی را می‌توان تقابل با مطالبات عموم مردم و همنشینی با مسولین عنوان کرد و تعریف و تمجید و تملق و چاپلوسی را از بارزترین ویژگی های تشخیص این افراد برشمرد.

*پی نوشت:*

اظهار نظر در همه ی امور و مسائل، بهترین راه برای اثبات احمق بودن است و البته می‌توان این موضوع را به عنوان یک اصل معرفی کرد.

استفاده از این اصل در فضای مجازی را می‌توان به عنوان چراغِ راهی برای تشخیص نخاله های مجازی که در پسِ پرده بدنبال اهداف اقتصادی و شوم هستند عنوان کرد.