راضیه عقیلی مهر
الیاس حضرتی رئیس شورای اطلاع رسانی دولت چهاردهم در اختتامیه همایش گفت‌وگوی ملی درباره وفاق ملی گفت: «۹ فرماندار زن داریم و تلاش می‌کنیم این عدد به ۳۱ فرماندار برسد.» انتخاب سودابه ضرغام نژاد فرماندار دهگلان، سمیرا حسنی فرماندار رودبار، عصمت محمددوست فرماندار خمام، بتول معلم فرماندار سروستان، جمیله قایی پاشا فرماندار سوادکوه شمالی، شادی فضلی فرماندار کوهپایه، خدیجه جشن پرور فرماندار کرمانشاه و ... از سوی استانداران و با حکم وزیر کشور نشان از مطالبات به حق زنان برای دستیابی به جایگاه مدیریتی و سیاسی کشور است. روندی که به گفته وزیر کشور ادامه خواهد یافت.

سه فرماندار شهرستان های دشتستان، گناوه و جم با پیشنهاد استاندار بوشهر و حکم وزیر کشور منصوب شدند.  سهم حضور زنان در این جایگاه مدیریتی کجاست؟ آیا زنان بوشهری داوطلب پست فرمانداری نیستند؟ یا موانعی وجود دارد که آنان را از مشاغل سیاسی و مدیریتی دور نگه می دارد؟ آیا فضای سیاسی و اجتماعی استان بوشهر پذیرای حضور بانوان در سمت فرمانداری نیست؟ آیا استاندار به توانمندی بانوان در این سمت مطمئن نیست؟ نمایندگان مجلس شورای اسلامی استان بوشهر در بستر سازی برای حضور بانوان چه عملکردی تاکنون از خود نشان داده اند؟ 

پاسخ مطمئن و قابل انتشاری برای این پرسش ها در فضای فعلی نمی توان گفت اما به نظر این نگاه در استان غالب است که بهتر است زنان موقعیت شغلی و مدیریتی نداشته باشند! چون اگر زنی در سیاست شکست بخورد دلیل بر زن بودنش است اما اگر مردی در سیاست شکست بخورد عادی است و ایراد ندارد! به طور حتم عده ای خرده می گیرند که این نگاه درستی نیست چرا که با نگاه شایسته سالاری، زنان توانمندی هستند که اگر فرصت حضور در میادین مدیریتی و سیاسی بیابند موثرتر از مردان نقش آفرینی می کنند و اما این زنان بیشتر به مشوق و حمایت جامعه سیاسی و اجتماعی نیاز دارند. حمایتی که قدرت بالقوه آنان را بالفعل کند. حمایتی که از روح جامعه استان بوشهر برخیزد. و آیا روح جامعه استان از حضور زنان عاقبت اندیش در پست های مهم حمایت می کند؟

آنچه مسلم است تغییر رویکردهاست. باید توجه داشت رویکردها نسبت به توانمندی زنان باید تغییر یابد. هر چه تعداد زنان در پست های مدیریتی ارشد بیشتر شود جامعه به سمت پیشرفت و توسعه می رود. چون نگاه نیمی از جامعه انسانی هم در تصمیمات لحاظ می شود. جامعه به درک درستی از مطالبات زنان می رسد و به پشتوانه ایجاد تعادل می توان مقابل بسیاری ناهنجاری ها ایستاد. وقت جدل نیست کلیشه ها را باید بنا بر مصلحت کنار گذاشت. کلیشه هایی که نیمی از جمعیت جامعه را بیشتر زمان انتخابات با شعارهای دهان پر کن نامزدهای انتخابات و سر صندوق های رای مورد توجه قرار می دهد نه برای پست های مدیریتی مهم.

دولت چهاردهم با وجود گذشت پنج ماه از تشکیل کابینه و انتصاب وزیران و مدیران مورد نظرش جریان انتصاب نخستین فرمانداران زن تاریخ ایران را راه اندازی کرد، جریانی که در دولت اصلاحات کلید خورده بود و در دولت های بعد ادامه داشت. جریانی که در دولت مسعود پزشکیان از شکل تزئینی و منفعل خارج شده است و به گفته رئیس جمهور محترم و البته پیشینه کاری این بانوان توانمند، شایسته سالاری علت و اولویت اصلی انتخاب آنان در سمت های مدیریتی ارشد در کشور است. طی گذشت دهه ها، زنان به عنوان نیمی از جامعه انسانی کشور نشان دادند نقش موثری در چرخه اقتصادی کشور دارند و در کنار مسئولیت خطیرشان در تشکیل خانواده و قرارگیری در نقش همسر و مادر می توانند بدون تعارض در جامعه نیز فعالیت کنند.