حوریزاد قائدی

ساعت چند بود؟ نمي‌دانست. نگاهش را دور اتاق روي ديوارها چرخاند. فکرش مشغول بود. چيزهاي پراكنده و بي‌ربط به هم، توي سرش صف مي‌گرفتند و رژه مي‌رفتند. هزار معماي با جواب و بي جواب و هزار و يك اما و اگر قطعي و غير قطعي كنار امور روزمره‌اش داشت. در همين خيالات بود و متوجه نشد كه خاله جان كي رسيد اما به هر حال او آمده بود. به پشتي تكيه داده بود و دست چپش را روي زانويش گذاشته بود جوري كه نگين فيروزه‌ي انگشترش معلوم باشد. موهاي حنا بسته‌اش را از وسط فرق كرده بود و دو رشته‌ي بافته روي سينه‌هايش افتاده بود. چشم‌هاي كوچك خاله جان در چشمخانه‌هایش بی حرکت بودند؛ شبیه نگاه پرتره‌ای روی دیوار. هم به او نگاه مي‌كرد و هم نگاه نمي‌كرد انگار بين دو راهي شك و يقين گير افتاده بودند.
جلو رفت. دو زانو مقابل خاله جان نشست. خاله جان او را بغل كرد. آغوشش نرم و كوچك بود. مثل روزهايي كه بچه بود سرش را روي شانه خاله جان گذاشت. اشك‌هايش بی اختیار سرازير شد. دلش انگار آسمان گرفته‌ي رشت بود. پيرزن آرام و صبور، موهایش را نوازش کرد و بدون اينكه لب‌هایش تكان بخورد با او حرف مي‌زد.
همانطور كه در آغوش خاله جان بود با خودش گفت چه خوب كه خاله جانم هست. بايد بيشتر به او سر بزنم. بايد از او بخواهم بيشتر به من سر بزند.
به خاله جان گفت دلش براي مادرش تنگ شده؛ گفت وقت رفتن مادرش نبود و او جوانمرگ شد. پیرزن باز هم موهایش را نوازش کرد و با همان نگاه بي‌حركتش به او گفت پيمانه‌ي عمر خواهرش پر شده بود و جوانمرگ هم نشد. خاله هميشه مختصر مي‌گفت؛ مختصر و مفيد. هميشه‌ي خدا هم لبخندي گوشه‌ي لب‌هاي زیبا و كوچكش ماسيده بود. معلوم نبود كي ناراحت است. كي خوشحال است. براي خودش عالمي داشت جدا از همه. می‌گفتند که حتی وقتی شوهرش هم در جوانی به رحمت خدا رفت؛ کسی صدای شیون و ناله از او نشنید. بی‌صدا اشک ریخت و بعد از آن هم، اندوه شوهر درگذشته اش لباس سیاهی شد که هیچ وقت از تن درنیاورد.
بالاخره از آغوش خاله جانش جدا شد. رفت و برايش چاي آورد. ظرفي ميوه آورد و روي دو زانو مقابلش نشست. تعارف كرد و خاله جان بدون اينكه لب‌هايش تكان بخورد تشكر كرد و چيزي نخواست.
چشم‌هایش را با پشت دست مالید. به پیرزن نگاه کرد که انگار داشت کمرنگ و محو می‌شد.
صدايي از بيرون شنيد. باران مي‌باريد. صداي برخورد قطره‌ها با زمين انگار كه صداي پاي شتابان كسی بود كه مي‌رفت يا شايد هم مي‌آمد. احساس كرد بدنش كوفته شده و درد مي‌كند. اتاق نيمه تاريك بود. بلند شد. سرش گيج مي‌رفت. ساعت چند بود؟ نمي‌دانست. كسي جز خودش در اتاق نبود. پرده اتاق تكان مي‌خورد. پنجره‌ي نيمه‌باز را باز كرد. باران یکريز مي‌باريد. گربه‌ی تي‌تاپي رنگي روی ديوار زير یك طاقي لم داده بود. پنجره را باز گذاشت. هنوز هم دلش مثل آسمان گرفته‌ی رشت بود....