خان
نگر خواهی انتخاباتی!(۳)

پسرِ بزرگ جوَر: ناظر و کارشناسِ انتخابات: تویِ مجلسِ فاتحه نشسته ام. نگاهم یک باره سُر می خورد روی عکسِ مرحوم. دلم می سوزد برای جوانی اش. برای پدرش که کارگر بود و از بوقِ سگ تا ناله یِ شغال حمّالی می کرد و همیشه یِ خدا هشتش گروِ نهش بود.
تمام آرزویش این بود که: "شکمِ خانواده اش سیر باشد، سقفی بالایِ سر داشته باشند و کهنه ای به تن. خدا خدا می کرد که گذرشان به پزشک نیفتد یا وسایل خانه شان خراب نشود. آن وقت دیگر قحطی می افتاد توی خانواده و روزها باید نان و چای می خوردند.
 می گویند: "از هر بلایی بترسی، بر سرت آوار می شود." پسرِ بیچاره اش با موتور می زند پشت یک تریلی. تمام بدنش خرد و خمیر می شود. می افتد گوشه یِ یک بیمارستانِ دولتی. همه به پدر می گویند: از این قصاب خانه پسرت را بردار و بیر یک بیمارستانِ خصوصی! آه در بساط نداشت. مجبور بود دوره بیفتد در محل تا چندغازی قرض کند و جانِ شیرینِ فرزند را از چنگِ عزرائیل بکشد بیرون. یکی داشت و نمی داد! دیگری داشت و چندرغازی می داد! و بیش تر نداشتند، چنان که کفِ دست مو ندارد!
 پدر پولِ قرضی را زیر بالش نهاد تا فردا صبح راه بیفتد به سمت یک بیمارستان در یک کلان شهر.
 بعد از اذانِ صبح بود که عزرائیل دست انداخت بیخِ خرِ فرزندش و چراغ عمرش را برای همیشه خاموش کرد.
شخصی با کت و شلوار شیک تویِ کلّه یِ مجلس نشسته بود. چشمش میانِ مردم دو دو می زد. دم به دم، نشسته عرض ادب می کرد به رهگذران و مردم. لبخندِ ملیح از لبانش محو نمی شد.
به بغل دستی ام گفتم:"آن آقای مهربان کیست که مرتب به من و تو لبخند می زند.
جواب داد: نمی دانی وقت انتخابات، چه کسانی مهربان می شوند و مثل غنچه یِ شکفته لبانشان روی هم چفت نمی شود؟!
 گفتم: کاش به جای نشستنِ تویِ کلّه یِ مجلس، سلام و احترام به این و آن، دست یک مسئول بهداشت را می گرفت و می آورد به بیمارستان شهر تا ببیند جانِ مردم چه گونه به حراج گذاشته می شود.
دست وزیر اقتصاد، رفاه را می گرفت و می آورد خانه یِ این فلک زده تا ببیند این بیچاره نزدیک بود برای درمانِ پسرش، کلیه اش را حراج کند.

جَوَر: کارمندی که اهل زدِ و بند نبود. کسی که لیاقت فراک ریاست را داشت اما به دلیلِ زاویه با کوتوله فکران، به حق خود نرسید و بازنشستگی پیشه کرد:

بعد از سال ها سگ دویی تویِ اداره، حداقل دستگیرم شده است که؛ "عمر نمایندگی و ریاست جمهوری در ایران باید به ۸ سال تغییر پیدا کند!" وقتی تمام مسئولان از کلان تا پیشخدمتِ مهد هایِ کودک یک شهر با مشورت و نظر نماینده گزینش و انتخاب می شوند؛ معلوم است که اگر نماینده در چهار سال دوم رای نیاورد؛ نه تنها افت دارد برای این ایل، بلکه یک شکستِ بزرگ از نوع شکست نادر از محمود افغان برای ایشان به حساب می آید و یقیناً تا به شماره افتادنِ نفس، این خفت را فراموش نمی کنند. بنابراین برای حفظِ میز و کرسیِ صدارت، همه از متن، حاشیه و پاورقی به آب و آتش می زنند تا نماینده پیشین رأی بیاورد و در این مسیر به هر طناب پوسیده ای دست می یازند تا خود و نماینده شان بر کرسی قدرت بمانند و بتازند.

مش جعفر: استخوان خورد کرده یِ روستا. سخنران پیش و پس از دستور مجالس روضه یِ مُلّاباقر. دشمن مدرنیته!:
من در تبلیغات، به عکس، پوستر و بروشور اعتقادی ندارم زیرا ممکن است ضعف نامزد را در سیرت و به ویژه در صورت متورّم کند. به تبلیغات در شبکه یِ انتخاب و رسانه هایِ مجازی هم اعتقادی ندارم و یگانه راهِ ممکن را ملاقاتِ چهره به چهره(فیس تو فیس) می دانم. به حکم ضرب المثل"کدخدا را ببین، ده را بچاب." نامزدها از یکی دو سال قبل باید ماجرای ملاقات با مردم را کلید می زدند. به جای صحبت با شصت، هفتاد هزار نفر با سلیقه، گرایش و رفتار مختلف، که عمر نوح می خواهد و صبر ایوب. سرشناسانِ طوایف پر جمعیت را دعوت کنند به یک شام یا نهار و مأموریت معنوی! خویش را با آن ها در میان بگذارند تا بعدها شاهین اقبالِ فیروزی بر دوشِ آن ها به پرواز در آید.