فریده فهیمی:

انگار همین دیروز بود که باد سرد پاییزی، به همراه ابرهای تیره باران آور،دانه خشک اناری را با خودشان آوردند و عین سیلی محکمی کوبیدند به صورت دیوار صخره ای تنگه ای توی دل پیچ وخم جاده اصلی.
دانه انار،به طرز معجزه آسایی، در دل صخره نفوذ کرد و ریشه دواند. طولی نکشید برگ ها و ترکه انار،قد کشیدند و صخره سنگی پیشانی کوه را به منظره زیبایی تبدیل کرد، آن قدر زیبا که همین چند ماه پیش،سازمان میراث فرهنگی کشور ،صخره را به عنوان چشم انداز زیبای طبیعی باقدمت، ثبت ملی  کرد و  و به جهان معرفی کرد. دوربین موبایل ها،این روز ها، هر دفعه که از تنگه می گذرند،عکس جدیدی از  درخت انار را به گالری خود اضافه می کنند. از  همان روزهای اول، محدود روییدن درخت انار را، «تنگه گل اناری» نامیدند که در زبان محلی، به «تنگه گل ناری» معروف شد.
انارِ تنگه ی گل ناری، زن قوی و با اراده ای بود. به همه ثابت کرد که با یک گل، بهار می شود. در برابر هر حادثه طبیعی و غیر طبیعی،مقاومت کرد و یکه و تنها از پس همه بر آمد، خم به ابرو نیاورد و به فردا های بهتر،امیدوار بود. هر بار که شکوفه ای می شکفت، حس مادرانه اش گل می کرد و به شکوفه هایش دلداری می داد:«فردا روز دیگریست.»
تش بادهای تابستانی منطقه،امانش را می بریدند،شکوفه هایش را پر پر می کردند اما تمام تلاش خودش را برای نگهداری نهنج و تخمدان شکوفه هایش می کرد که چشمش به جمال انار کوچکی روشن شود و به همین امید و آرزو ،روز و شب های عمر جاویدانش را می گذراند.
 سیل و سیلاب پاییزی و بهاری، شدت و سرعت می گرفتند و هر چه سر راهشان بود را با خودشان می شستند و می رفتند ومی بردندوبه دریا می ریختند به جز تک درخت انار تنگه گل ناری که ریشه هایش محکم تر از قبل، در دل و جگر صخره، میخکوب می کرد.
 زلزله ی ۷٫۸ ریشتری که کوه و کمر،دشت و  جاده ای که به شهر منتهی می شد،همه وهمه را لرزاند و درب و داغان کرد هم نتوانست حریف تک درخت انار  تنگه گل ناری بشود. انار همچنان،مصمم تر از همیشه، ریشه ها را بیشتر از قبل،دواند در دل صخره سخت سنگی.
  حتی راکت های بمب افکن جنگ جهانی دوم که بارها و بارها، پل، تونل های مسیر جاده و اطراف تنگه گل ناری را هدف قرار دادند و  همه چیز را منهدم کردندهم  از پس تک درخت انار برنیامدند.
   همین یه چهار سال قبل، که آتش‌سوزی های عمدی یا غیرعمدی، کل جنگل بلوط، بَنَک، کُنار و بادام کوهی اطراف تک درخت انار را سوزاند و خاکستر کرد هم زورش به تک درخت انار نرسید. تک درخت انار،با  چند سرفه محکم، خشک و بدون خلط،دود و شعله آتش را پس داد و طعمه حریق نشد.
 صد سال و اندی از رویش درخت انار گذشته است، اگر صدسال دیگر هم بگذرد، انار، گل از گلش می شکفد و زیر بار حوادث مترقبه و غیرمترقبه، کمر خم نمی کند و هیچ تر و ابایی از طوفان، تش باد،سیلاب و...ندارد، از شدت سرما و گرما ، نمی لرزد و نمی ترسد.  عین شمعی در باد، روی پای خودش ایستاده و به طلوع صبحی دیگر و حوادثی تازه تر دل خوش است و امیدش را هرگز از دست نمی دهد.

اسفند ۱۴۰۱_ برازجان_فریده فهیمی