مسعود آتشی

استاد سروش اتابک‌زاده، فرزند مرحوم غلامحسین ایمنی و حاجیه‌خانم عزت اتابک‌زاده بود.
پدر بزرگوارشان در دوره پرآشوب مشروطیت، ریاست اداره پست، تلگراف و تلفن بندر دیلم و سپس برازجان را عهده‌دار بود. مادر ایشان، حاجیه عزت نیز دختر حاج محمدخان برازجانی، نایب‌الحکومه دشتستان در زمان میرزا محمدخان غضنفرالسلطنه می‌باشد که به عزتی معروف بود.
حاصل ازدواج غلامحسین ایمنی و حاجیه عزت اتابک‌زاده چهار فرزند بود: «محمدرضا» (یا آنگونه که برازجانی‌ها می‌خواندندش «آقا رضا»)، «سروش»، «امراله»، «هیبت‌اله» و نیز بانو «دولت».
جز سروش که نام خانوادگی را از مادر به میراث برد، شهرت دیگر فرزندان ایمنی می‌باشد.
سروش، دومین فرزند خانواده، در خردادماه سال ۱۳۲۴ در محله نجاران برازجان دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدارس آفتاب و فرخی سپری کرد و سپس به خدمت نظام رفت.
 با اتمام دوران آموزشی سربازی در سرآسیاب کرمان، رخت بست تا در کسوت سپاه دانش به روستای خنج لارستان برود. وی تا پایان دوران سربازی در آن روستا ماند و به تعلیم دانش‌آموزان آن دیار پرداخت.

 سروش اتابک‌زاده پس از پایان خدمت نظام وظیفه و بازگشت به برازجان، نخست بعنوان کارمند اداره پست، تلگراف و تلفن برازجان مشغول به خدمت شد، اما پس از پانزده ماه دریافت، روحاً متعلق به بروکراسی کسالت‌بار کارمندی نیست. همین هم بود که از خدمت در این اداره استعفاء داد تا روح جستجوگر خود را در عرصه تعلیم و تربیت اقناع کرده و با عشق به آموختن و علاقه وافر به آموزش‌دادن بتواند به کار تحقیق و پژوهش ادامه دهد.
اتابک‌زاده پس از استخدام در آموزش و پرورش، مجدداً به منطقه لارستان در جنوب فارس رفت و این‌بار به شکل حرفه‌ای، پیشه تدریس را از سر گرفت. او پس از چند سال تدریس و‌ کسب تجربه به برازجان منتقل شد.
با اجرای طرح جدید نظام آموزشی کشور و ایجاد مدارس راهنمایی در اوایل دهه ۱۳۵۰، دولت نیازمند دانش‌آموختگان کارآمدتر و زبده‌تری جهت امر تعلیم شد. بدینسان کثیری از معلمین را به مراکز تحصیلات عالیه فراخواند. از این میان اتابک‌زاده نیز جهت ادامه تحصیل به شیراز رفت و از دانشسرای آن شهر فوق دیپلم علوم انسانی گرفت. با اخذ این مدرک، می‌توانست به عنوان دبیر تاریخ، جغرافیا و اجتماعی در دبیرستان‌ها شهر برازجان به کار گرفته شود.
اتابک‌زاده همه این مدت به پیشه معلمی عشق می‌ورزید و از دبیران موفق برازجان بود تا این که در سال ۱۳۵۵ به عنوان دبیر کمیته پیکار با بیسوادی شهرستان دشتستان منصوب شد و مسؤلیت باسواد کردن بزرگسالان و بازماندگان از تحصیل را بر عهده گرفت. او تا سال ۱۳۵۸ در همین سمت باقی ماند، اما با پیروزی انقلاب، کمیته پیکار با بی‌سوادی منحل گردید و نهضت سوادآموزی با همان رویکرد جای آن را گرفت.
با انحلال کمیته پیکار با بی‌سوادی، اتابک‌زاده هم که به صورت مامور به آن سازمان منتقل شده بود، مجدداً به محل کار سابق خود در آموزش و پرورش بازگشت.
پسران مرحوم غلامحسین ایمنی جملگی اهل ورزش بودند. برای آن ها که دستی بر آتش ورزشکاری حرفه‌ای در آن مقطع داشتند، بی‌تردید ایمنی‌ها بخشی فراموش‌نشدنی از تاریخچه فوتبال برازجان هستند.
 استاد اتابک‌زاده هم به تأسی از برادر بزرگ خود، آقارضا از شیفتگان ورزش فوتبال بود. سروش فعالیت ورزشی خود را از تیم «دیهم» برازجان، که از تیم‌های زیرمجموعه تاج سابق بود آغاز کرد و بعدها برای بزرگسالان تاج پا به توپ شد. با آنکه دوئل بزرگ فوتبال در آن سال‌ها متاثر از فضای سیاسی ایران حتی در شهرهای کوچکی مثل برازجان هم میان تاج و شاهین بود، اتابک‌زاده در چرخشی خیره‌کننده‌ به عضویت باشگاه شاهین در‌آمد تا هواداران تاج را در بهت رها کند. او تا پایان دوران ورزشی خود با تعصب در این باشگاه ورزشی ماند و یکی از فوتبالیست‌های به‌نام شهر برازجان شد.
 هنرنمایی و استعداد ذاتی سروش در مستطیل سبز فوتبال باعث شد که توجه مسؤلین ورزش استان را به خود جلب کند تا جایی که بارها او را در تیم منتخب استان بوشهر به‌کار گرفتند. در عمر حرفه‌ای خود، او توانست در کنار بازیکنان برجسته‌ی استان مانند «مجید کشاورز» در مسابقات قهرمانی کشور افتخارآفرینی کند.
اتابک‌زاده در اوایل دهه ۱۳۵۰ برای چندین سال دبير ورزش دبيرستان ۲۵ شهریور برازجان (امام خمینی فعلی) بود. نبوغ و دغدغه‌مندی او در سال‌های بعد سبب گردید که مسؤلیت دبيری هیأت فوتبال شهرستان دشتستان را بر عهده بگیرد.
 در کنار تمام فعالیت های فرهنگی و ورزشی خود، لباس سیاه رنگ داوری را می‌پوشید و مسابقات فوتبال شهر برازجان و استان بوشهر را قضاوت می‌کرد.
فعالیت‌های اجتماعی سروش از دوران نوجوانی محدود به زمین فوتبال نبود. او ضمن تحصيل و پرداختن به ورزش، در رشته تئاتر نیز نقش‌آفرینی می‌کرد و بارها در کنار بزرگان عرصه هنر به روی صحنه رفت.
اتابک‌زاده پس از ۲۲ سال خدمت در آموزش و پرورش، پیش از موعد خود را بازنشسته‌ کرد و از اوایل دهه ۱۳۷۰ به شهر شیراز مهاجرت نمود. او در هوای دلکش گلستان و بوستان و در همجواری با فضای عبیرآمیز حافظ است می‌توانست بی‌دغدغه دوران بازنشستگی را سپری کند و همه چیز را به قضا و قدر بسپارد. اما عشق و علاقه‌اش به دشتستان، هرگز او را رها نکرد و صنوبر قلبش همواره به عشق آن دیار در تپش بود. و البته قلمش که پیوسته تشنه‌ی نوشتن برای سرزمین تفتان زادگاهش بود.
به‌یاری قلم و قدم و پیگیری‌های دلسوزانه‌اش برای حفظ آثار فرهنگی، نام دشتستان، آوازه یافت و خدماتش نیز بیش و پیش از گذشته نَقل محافل شد.
 اتابک‌زاده به‌منظور آشناکردن مردم به‌خصوص نسل جوان به تاریخ دشتستان در طول عمر خود دست از روشنگری و تحقیق و پژوهش برنداشت و با جدیت تمام، وقایع اتفاقیه و تاریخ دشتستان را مکتوب کرد. حاصل سال‌ها جد و جهد او در گردآوری اسناد، نگارش و چاپ دو کتاب ارزشمند به نام‌های «جایگاه دشتستان در سرزمین ایران» و «تحولات اجتماعی برازجان» شد.
هر چند عمر سروش به دنیای فانی، باقی نبود که اسناد و مستندات دیگر خود را به زیور طبع بیارید، ولی با تلاش و اهتمام همسر و فرزندانش کتاب دیگری از او به نام «ایران، خاستگاه نژاد آریایی» هم‌اکنون در دست چاپ است. کتابخانه شخصی این رادمرد دشتستانی پس از فوت، به همت و سخاوت همسر باوفایش که خود نیز یکی از فرهنگیان دلسوز می‌باشند، وقف بنیاد ایران‌شناسی بوشهر گردید تا همگان بتوانند از این گنجینه گرانمایه بهره ببرند.
سروش از حیث ویژگی‌های فردی، مردی بسیار شیک‌پوش و آراسته و مقید به آداب اجتماعی بود. داستان عشقش به دختری به‌نام نازیلا کاویانی بازمی‌گردد به همان ایام که در اداره پست برازجان کار می‌کرد.
خانم کاویانی اصالتاً بوشهری بود و در دبیرستان آزرم برازجان درس می‌خواند. نازیلا همراه پدرش محمداسماعیل کاویانی، به برازجان آمده بود تا به عنوان پزشکیار بهداری در بیمارستان این شهر خدمت کند.
سروش و نازیلا در سال ۱۳۵۲ ازدواج کردند و حاصل زندگی مشترک آنان، یک پسر و دو دختر است به نام‌های «علی» که هم اکنون ساکن انگلستان می‌باشند، «لیلا» و «نگار» که در شهر شیراز سکونت دارند.
شمع فروزان وجود استاد سروش اتابک‌زاده پس از تحمل یک دوره‌ی سخت بیماری، سرانجام در بیستم اسفند ۱۳۹۷ خورشیدی در شهر شیراز خاموش شد و قلب دوستدانش را در اندوهی جانکاه رها نمود. پیکر او با حضور انبوه مردم فرهنگ‌دوست، در آرامگاه شاهداعی الله آرام گرفت، اما نام و یادش در دل همگان جاودانه شد.
یادش در گوشه گوشه‌ی قلبمان جاوید باد.