مسعود آتشی:
 
در زمان نادرشاه افشار دو برادر به نام «عسکر و فخرا» از شهر کاشان به کازرون نقل مکان می کنند و چندین سال بعد در زمان عصر قاجار، فرزندان این دو نفر به دعوت سالم خان، ضابط برازجان وارد این شهر می شوند.
طایفه ی آهنگران، نوادگان «فخرا» می باشند که پیشه آهنگری را در برازجان بنا گذاشتند. نوادگان «عسکر» نیز طوایف «عسکرپور» و «پورعسکر» را در برازجان شکل دادند.

 یکی از نوادگان عسکر «کربلایی فتحعلی» نام داشت که در برازجان به کار تجارت مشغول گردید.
کربلایی فتحعلی دو پسر داشت:  به نام «اسماعیل و گل محمد».
 هم اکنون فرزندان اسماعیل با نام خانوادگی «کاوه و کاویانی» معروف می باشند و نوادگان گل محمد با شهرت «برازجانی و مهاجری برازجان» مشهور هستند.
«گل محمد» در طول زندگی خود دو بار ازدواج کرد.  نخست با دختری از طایفه ی جلالیان، به نام «ملکی» پیوند زناشویی بست و سپس دختری از ایل قشقایی را به عقد خود در آورد.

 حاصلِ این دو ازدواج شش فرزند است به نامهای: حاج محمدنبی، ابراهیم، حاج محمد (که بیشتر او را حاجی خطاب می کردند)، اسماعیل، سکینه (که همسر رجب جمشیدزاده شد) و روشن (که به عقد آیت اله شیخ عبدالحسین اعتصامی درآمد).
حاج محمدنبی مهاجری در سال ۱۲۷۷ در شهر برازجان متولد شده است . او از همان ایام کودکی، مادرش را از دست می دهد چندی بعد، پدرش هم به دیار حق می شتابد. و ایشان نزد عمه ی خود و تحت سرپرستی او بزرگ می شود.
وی در مکتب خانه های برازجان، قرآن را فرا می گیرد و با خواندن کتاب های حافظ، بوستان، جودی و امیر ارسلان با علم و سوادِ مکتبی زمان خود آشنا می شود.
با آشکار شدن نبوغ ذاتی و شم ادیبانه، مهاجری به ادبیات و مشخصاً شعر گرایش پیدا می کند.
مهاجری در آغاز به پیشه کشاورزی می پردازد ولی بعدها راه پدر در امور تجارت را در پیش می گیرد و رهسپار کشورهای عربی حوزه خلیج فارس می گردد.
او در یک سفر تجاری به کراچی، با خواص گیاهان دارویی آشنا می شود و در بازگشت از آن سفر، علاوه بر تهیه ی انواع گیاهان دارویی، چند جلد کتاب طب سنتی و گیاهی هم با خود به برازجان می آورد.

ایشان در ضلع جنوبی بازار سرپوشیده شهر، موسوم به «بازار پِلیتی» مغازه ی عطاری دائر می کند و در آنجا علاوه بر فروش عطورات، با استفاده از رهاوردهایش از شبه قاره، به تجویز و طبابت نیز می پردازد. تسلط مهاجری بر زبان عربی کمک بسیاری به وی در استفاده از کتابهای طب سنتی کرد، چرا که این کتاب ها همه به زبان عربی بودند.

ایشان در سن ۲۲ سالگی با دختری به نام «طوبی قشقایی» ازدواج می کند و بعدها که سجلد و شناسنامه در برازجان مرسوم می گردد، بنا به پیشنهاد همسر، نام «فاطمه مهاجری» را برای او بر می گزیند.
حاصل این پیوند شش فرزند است به نام: اکبر، محمدشفیع، اسماعیل (مشهور به حاج علیرضا)، عصمت (که همسر علی اعتصامی شد)، حکیمه (که به عقد حسین مهاجری در آمد)، حلیمه (که همسرِ محمدشفیع عارف گردید) و ملکی (که خطبه عقدش را برای علی جلالی جاری نمودند).
حاج محمدنبی مهاجری در سه دهه ی آخرِ عمرش به علت شکستگی پا و لگن خاصره، خانه نشین شد. و به همین علت مغازه را از بازار سرپوشیده به منزل مسکونی خود در محله ی قلعه برازجان منتقل کرد.
شهرت ایشان در امر طبابت در تمام استان بوشهر پیچیده بود تا جایی که از اقصی نقاط، برای معالجه و درمان خدمت ایشان می رسیدند.

در مورد نسخه های درمانگر وی حکایت های زیادی نقل شده است که فقط به یک مورد اشاره می کنم:
تعریف می کنند که او برای درمان زخم بستر، با استفاده از برگ های خشک شده و کوبیده و تفت داده ی گیاه کِوِرک (لگجین) بیماران خود را معالجه می کرد.
سرانجام این مرد با تقوا پس از یک قرن زندگی در فروردین ماه سال ۱۳۷۷ به دیار حق   می شتابد و پیکر پاکش را در آرامگاه برازجان به خاک می سپارند.
«حلیمه مهاجری» تنها فرزندِ آن مرحوم است که توانست راه پدر را در امور طب سنتی و گیاهان دارویی ادامه دهد.
این خانم هم اکنون در منزل مسکونی خود واقع در کوچه شماره ۲ بلوار شریعتی برازجان همچنان با گیاهان دارویی، بیماران خود را معالجه می کند.