دِی هِلِیهُو:

شیخ عَودِالخالق اُومِدِی خونه. هر چن وَختی یه کِشا میا سر میزنه وُ میره. تا چار پنج ماه پیش هم پُی بر و لِواسِ شیخیش می اُومِه اُما ایسو یه مدتیه که پُی کوت پاتلون میا. می گو هوا سرد واویده زِناموُ. سَلوُ می گو هاسِی الکی می گو. می گو خوش عَودَاً دیه لواسِ شیخی بَر نمیکنه. گفتُم خوش اُومدی زِناموُ. زِوِیدِه چه طَحره؟  سی چه پات نُومِه؟ گفت زِوِیدِه هم سلام رسوند. بعدش گفت او هم والا زُمباسِه گرُفتارِ آمَحسَنِه و نمیتَره ولِش کنه! گفتُم خدا جمیع مسلمونَلِ جهانِه وُ گرُفتاری فارِق کنه.
رفیق میشزالِه بِحساو. هم رفیقشِه وُ هم وِیمو عاموزاش. اُوسو که میشزال بیدِش، خیلی بگو بخند داشتِن پُی هم. یه کِشا اُوسو که سِلیمون بیدِش، شیخ عَودِالخالق اُومده بی خونه. نَزیکِ چاس که واوی، شیخ لِواسشِه دراُوُرد نهادش ری لُوکِه که تو دل فِدَه بی وُ رفت هلِ دسشوری که دسنماز بگیره. درِ فِدَه واز بی وُ هرچی بُنگِ سِلیمون دادم که بیا بزنش قَدِ هم، جوُاو نِدا. مو وُ میشزال هم نشسیدیم ری سِکوُنی وُ هاسِی چِی میخاردیم. تا شیخ عَودِالخالق وُ دسشوری اُومِه صحرا، یِکِشا یه شیخی هم وُ درِ فِدَه اُومِه داغُل وُ همیطحر که تو بُنِ گُلی حرف میزِه وُ یاالله یاالله می گفت، ری وُ شیخ عَودِالخالق گفت السلامٌ علیکم و رحمه‌الله. ایقه مَشت سلام کِرد که مونَم جا خاردُم وُ تندی بال ریسَریمِه کشیدُم ری توُریم. شیخ عَودِالخالق که یه کمی چیشَلِش هم ضعیف بیدِن، تا سینه خَل واوی وُ گفت السلام علیکم حاج آقا و برکاته. خلاصه تا یه چن دِقِی شیخِ تازُو وُ شیخ عَودِالخالق گیر سلام و علیک و حال و احوالپرسی بیدِن که یِکِشا شیخِ تازُو رَه پَسِ خنده وُ کُمشِه گرُفت و اُفتا ری زمین. زدُم تو گُلُپُم و گفتُم بوی یا حضرت عباس، یعنی شیخ کَلو  واویده! ایسو شیخ اُفتیدِه ری زمین وُ هاسِی خوشِه تو گِل میپِلکَنِه وُ میشزال هم نشسِه وُ هیچی نِمیگوُ. شیخ عَودِالخالق که جا خاردِه بی، عُینکشه ورداشت زِه ری چیشِش و هَمی که پُی عُینک سیلِ شیخ کِرد، سرشِه جِموند و گفت خدا بُگُم میشزال چه وَت کنه تا ایقِه اِرنِک بازی درنیاری. میشزال هم رفته بی پس خنده که بیوُ بر سیل. هیچی، ایسو که معلوم واوی تا شیخ عَودِالخالق که رفتیدِه سی دسنماز، میشزال پُی چیشَک وُ سِلیمون گفته لواسَلِ شیخه کنه بَرِش و بِرِه صحرا وُ بعدش دوارتِه واگردِه تو خونه و شیخ عَودِالخالقِه دس بندازِن.
دِی والا دووووورت بگردُم که چقِه خاشِت میمِه وُ ئی کارَل. کاشکِرا هَنی بیدِت.
گفت وَم گفتِنِه مَجّت که میرِی، بُیَد جهادِ تبیین کنی.
گفتُم جهادِ تبیین چنه دیه شیخ والله!؟
گفت هیچی، میگِن سی مردم روشن کُو که هاسِی گولِشون میدِن!
گفتُم یعنی صدا وُ سیما گولِشون میدِه!؟
شیخ عَودِالخالق رَه پس خنده وُ گفت زِناموُ والا ما زَهلِی سرمونه که بگیم صدا و سیما گول میده!
گفتُم نِپِه پُی کییِن!؟
گفت میگِن بُیَد سی مردم روشن کنین که ئی مشکِلَل وجود ندارِن وُ پاک ساخته وُ پرداختِی دشمنِن !
گفتُم یعنی عَلد میگِن همیطَحر بِگین سی مردم!؟
گفت هاوالا زِناموُ. گفتُم خو تو چه گفتیه؟ گفت مو گفتُمِه ئی مردمی که مو می وینُم، هرکموشون خوشون یه کشوریه میتَرِن تبیین کنِن ماشالا. گفتُم گذشت اُوسو که هرچی ری مَمبَر میگفتیم، مردم قول میکِردِن. ئی روزَل پاااااک یکی یه گوشینی تو دسشونِه مردم و همه چیه هاسِی می وینِن خوشون. مِی بیس سی سال پیشِه که حرف ما حجت بی وُ مردم باور میکِردِن!؟ گفتُم الآن دیه کسی مث سابق پُی مَمبَرِ ما نمیا که بُخُیم گپ بزنیم سیش.
گفتُم زِناموُ والا دورِت بگردُم، نِه تِفاقِی حرفِ بلاواری چی بزنی که خُدِی نِخاسه کسی بی حرمتی کنه وَتا !
گفت خوفِت نَبوُ زِناموُ، ئی روزَل ئی جک و جَووُنَل ایقه آگاهی و بینِش شون رفته بالا که هُزارهُزارتا مثِ مانِه میلِن تو جیوِ کُچیکوشون.
بعدش یه هَسکِی گُتی دا وُ گفت مُو اِی تَرِسُم حبیب و حدیث خومِه، تبیین کنُم، بِچییِلِ باقی مردم هم میتَرُم. بعد یه کمی پُشتیشِه جُوجا کرد و گفت دیگ حدیث پُرسُم کرد که بُوا، شما خو چل پنجاه ساله میگین خدا پُی مانِه. نِپِه کی پُی اُونایه که ایطَحری مانِه نهادِنِه لُی منگنه وُ هاسِی پِرِسِمون میکنِن ! یعنی اونا یکیِه دارِن که زورِش وُ خدا بیشتره!؟
گفتُم بوش دِی استغفرالله!
شیخ عَودِالخالق گفت خو ایسو مو چه ذاتی وُ چِنِه سی ئی نسلِ کو تبیین کنُم!؟
گفتُم زِناموُ والا خوتِه ناراعت نَکُو. بعد زیراُستکانِشِه هل دادُم وَرِ پاش و گفتُم چِیتِه بُخار زِناموُ سرد واوی!