ایمان خوشقدم

این روزها همه جا حرف از علی هست. از رفتار و کارهای خیرخواهانه ای که کرد و نامش را برای همیشه جاودان کرد. علی تا لحظه آخر در حال اطلاع رسانی و خبرنگاری بود. اون بطور کامل علاقه و انگیزه به یک کار را به همه نشان داد او در زمانی کار خبرنگاری را انجام میداد که هیچ امکاناتی برای این هنر نداشت.
همه او  را با کوله باری از کاغذ همراه خود می دیدند و کاغذها و خودکارهای همراهی که در صورت لزوم شروع به نوشتن کند.
آغازین هر گزارش خبری او با نام خدا بود او که در لحظه دیدار به سمت معبودش شتافت.
در هر مراسمی بی شک او حضور داشت در یک گوشه مراسم نظاره گر می نشست و در صحبت هایش همیشه مشکلات شهرستان بخصوص برازجان را مطرح میکرد.
بعضی موقع سر به سرش میگذاشتم میگفتم الان تو فکر چی هستی؟ نگام میکرد سرش رو تو تکون میداد میگفت فکر زیاده ولی حوصله گفتن نیست حتی در یکی از کلیپ های مصاحبه که انجمن سینمای جوان از او گرفته بود بعنوان کلام آخر گفته بود حرف زیاده ولی... و هیچی نگفته بود.
ژست ساده و بی آلایش علی پیرمرادی در مراسمات همیشه نشان دهنده خاکی و متواضع بودن او بود. علی ساده بود و ساده رفت و حضور پر شکوه مردم نشان از عشق مردم به این سادگی علی داشت.
یکی از خاطرات من و علی این بود که در ایام روزهای خبرنگار چند سال پیش از صبح زود من و علی در جلسات زیادی حضور داشتیم و موقع برگشتن همراه با یکی دیگر از خبرنگاران لاستیک ماشین دچار مشکل شد و ماشین به پایین جاده رفت هنوز یادم هست که خیلی آروم آمد پایین و فقط لبخند زد.
دیگر قلم علی نخواهد نوشت و نشست های خبری، مراسمات، جلسات و شهر برازجان علی را نمی بیند و فقط خاطرات او خواهد ماند و حسرت همکاران رسانه ای و...

روحش شاد