خان

... غمگین بودم. انگار تمامِ دنیا روی سرم خراب شده بود. حس می کردم در یک جزیره، تک و تنها زندانی ام کرده اند. روزها و ساعت ها دیر می گذشت. داشتم خفه می شدم!!!

از خانه زدم بیرون تا سرم هوایی بخورد. پیرزنِ همسایه که به او "دی حلیمه" می گفتند.(صد البته؛ نه دی بود چون فرزندی نداشت و نه حلیمه، زیرا صبر و قرار از صد فرسنگی ایشان هم رد نمی شد.) عصا به دست مثل قراول هایِ نیزه به دستِ مختار، در کوچه بالا و پایین می شد. وقتی حسابی از کشیک خسته  می شد، مثل گنجشک بال و پر شکسته ای می نشست توی دهنه یِ در. خاله زنک های همسایه طبق نصِّ صریحِ: "کور از خدا چه می خواد؟ دو چشم روشن"  از خدا خواسته می آمدند، آن چنان عرصه را تنگ می کردند که دی حلیمه ی بیچاره نمی توانست "پاپَسکی" کند.زنگِ پارلمان به صدا در می آمد. جلسه ی علنی با قیدِ دو فوریت پشتِ درهای بسته برگزار می شد.اخبارِ روز با حضور کارشناسانِ حوزه ی خاورمیانه، هدفمندی یارانه و اقتصاد تحلیل می شد!!! سپس امورِ خانواده؛ از ظرف و ظروف ناشسته گرفته تا اوضاعِ بازار طلا، پارچه و مسکن الی نرخ نمک و زغال نقد می شد.در حاشیه این جلسه ، فارغ از حرف هایِ ناگفته سالخورده ها به تَرگُل ها، حسن ختام مجلس تُف و لعنت بر مادر شوهر و خواهر شوهر و طنین انداز شدن آهنگِ"بیش باد" بود که گوش فلک را کر می کرد!

پیرزن تا چشمش به قیافه یِ نخراشیده یِ من افتاد، بعد از یک سلام و احوال پرسیِ کوتاه، مرا پی کاری فرستاد. روزها و ماه های بعد؛ نقشه ی راهِ مدیریتِ ایشان، اندک اندک دستم آمد.نقطه یِ سوق الجیشی کوچه مثل دزدهایِ سر گردنه می ایستاد. هر کسی می خواست رد شود، می فرستادش دنبال کاری.  دشمنِ بیکاری بود. یک تنه می خواست آمارِ بیکاری را تک رقمی کند!!! جالب این که؛ انگار روزهای قبل، از استخبارات آمارت را گرفته باشد.دقیقاً کاری را قالب می کرد  که حسابی از آن بدت می آمد و البته در مرام و قانون نانوشته یِ ایشان، حسنِ انجامِ کار جایگاهی نداشت چون پس از کار، سیلی از غُر بارت می کرد!

چند سال گذشت. آدم های جا افتاده از ترس بنگاهِ کاریابیِ آزاد دی حلیمه سعی می کردند کم تر در کوچه آفتابی شوند و یکی دوکوچه بالاتر یا پایین تر تردّد کنند. نوجوانان در مقابل خواسته هایِ چپ و راست پیرزن خود را به کری می زدند. جوانان با سرعت  صد به بالا از کوچه عبور می کردند. عده ای  هم هر کالایی می خواست، بر عکسش را می آوردند یا می زدند جاده خاکی!
پیرزن، به مناسبت نیمه ی شعبان ، مقداری زولبیا بامیه داده بود به پسر توپولی تا به بقالیِ محل برساند برای توزیع. پسرک را دیدم دو کوچه بالاتر ایستاده و دو لُپی اختلاس می کرد.

از آن جا که دربِ ورودی ما، روبروی ایستگاه نگهبانیِ ننه حلیمه باز می شد، هیچ راه چاره ای نبود جز انجامِ فرامینِ ملوکانه. این اواخر -از شما چه پنهان- من هم می پیچاندم
یادم می آید روزی یک دست چلو کباب شیک و لاکچری دستم داد و کفت: این را به یک مستحق برسان...چلو کباب را آوردم خانه و شکمی از عزا در آوردم!
 
خوب که نگاه می کنم؛ استراتژیِ مدیریتی برخی مدیران بی شباهت به مدیریتِ "دی حلیمه" نیست زیرا از نگاهِ نوینِ ایشان:

۱- افراد بیکار نباشند حتی شده اگر صبح با یک پوشه پر از انواع کاغذ بروند اداره و ظهر دست از پا درازتر به بهانه هایِ سیستمِ خراب، قطعیِ اینترنت، مأموریت، مرخصی و ... مدیر به خانه مراجعت کنند.

۲- هر چه  زیر دست تقاضا کرد، عکسِ آن را بچپانند در یقه اش برای این که همه فاسد هستند مگر این که خلافِ آن اثبات شود.

۳-اگر زیردست به بهترین نحو کار را انجام داد باز غُر بزنند و مواخذه کنند تا کارمند پررو نشود و فکرِ تقدیر، تشویق و ترفیع را از خاطر برای همیشه بزداید.

۴-آن قدر  زیر دست را لوله کنند که او نیز به  پیچاندن بیفتد.